| |
 |
Dit is de weblog van Richard van der Klis uit Zoetermeer.
|
22 November 2006 | 22:30:47
|
|
Pain is temporary,
It may last a minute,
Or an hour ,
Or a day,
Or a year ,
But eventually it will subside and something else will take its place.
If I quit, however,it last forever .
Mijn naam is Richard van der Klis
Ik ben geboren op 21-08-1963 in Hilversum
En ik woon in Zoetermeer
En ben werkzaam bij de Heineken brouwerij in Zoeterwoude.
Ik mag graag een stukje hardlopen en dan tegenwoordig vooral het hele lange werk.
Afstanden worden steeds langer uitdagingen groter en er worden soms nog wel eens Pr's gelopen,
Ook train ik regelmatig met een rugzak van ongeveer 15kg begin mei 2009 heb ik hier 5 dagen mee hard gelopen lees hier het verhaal.
Verder heb ik veel sportieve plannen voor de toekomst voor de nabije toekomst zie links de loop agenda grenzen worden steeds verlegd plannen worden bijgesteld.
Wat eerst ongrijpbaar was is nu binnen bereik zoals de Spartathlon ik ga deze ultieme ultraloop over 246 km van Athene naar Sparta in 2012 proberen uit te lopen.
Deze Spartathlon moet de kroon op mijn ultraloop “carriere” zijn de bedoeling is dat ik daarna wat minder ultra lopen ga doen.
En ik wil me gaan toeleggen op de triathlon en toe werken naar het volbrengen van de hele triathlon.
Naast trainen maak ik mijn eigen trainingsschema’s, en maak gebruik van de kennis die ik op gedaan heb tijdens mijn werk als fitness instructeur en trainer van een loopgroep ,heel leuk werk dat ik inmiddels niet meer doe ivm tijdsgebrek.
Mijn gedachte is dat ik alles zelf wil doen van het maken van een trainings schema tot het volbrengen van een uitdaging ,zodat ik na afloop kan zeggen dat ik het allemaal zelf heb gedaan als het goed gaat maar ook als het mis gaat.
In de tijd die ik naast sporten en werken over heb lees ik graag en luister ik muziek maar gewoon op de bank hangen voor de tv vindt ik ook best plezierig.
zo heb je in ieder geval een beetje het idee wie ik ben.
Wil je meer weten just ask.
|
|
|
|
|
|
Weer rustig opweg
|
11 Mei 2012 | 08:50:15
|
Ik heb een drukke week achter de rug, maar dat was de opmaat voor een weekje vrij en dat is dan wel weer een heerlijk vooruitzicht.
Afgelopen week was Yvonne met de twee jongste naar de camping en bleef ik over met de twee oudste jongens.
Die kunnen zich prima redden en hebben dat dan ook netjes gedaan.
Ik moest gewoon werken en dinsdag ging ik met mijn collega’s naar de SS Rotterdam voor een rondleiding en een hapje eten.
Was erg leuk best wel indrukwekkend zo’n cruiseschip.
Na mijn vorige blogpost waar ik mijn twijfel uitsprak over deelname aan de Spartathlon, heb ik op uitnodiging met iemand getraind die aanbood me op de goede weg te helpen.
En naast dat het leuk was om samen te lopen heb ik tijdens die ruime 3 uur lopen en praten echt veel opgestoken.
Ik heb mede door dit en ook na wat “mailtjes” van andere lopers die het beste met me voor hadden mijn conclusie getrokken.
Het niet deelnemen aan de 24 uur in Steenbergen heeft me rust opgeleverd en ik hoef nu alleen maar te focussen op de Spartathlon.
Alleen zal dat met minder kilometers gaan dan dat ik gewend was en er gaan nog een paar dingen veranderen.
Aanstaande woensdag mag ik weer naar de fysio mijn voet is nog steeds klote maar ik kan er mee lopen.
En ik heb steeds last van iets te weinig lucht maar ik ga er vanuit dat dit een tijdelijk probleempje is, en ach daar kun je alleen maar beter van worden lopen onder zuurstofschuld.
Een andere leuke bijkomstigheid was dat ik uit was gekozen door Runners World om samen met nog 3 anderen die een kort verhaaltje hadden geschreven waarom zei dachten dat ze in aanmerking moesten komen om de Kinvara 3 van Saucony te testen.
Dit was een opsteker ik had al eerder met de Kinvara 2 in mijn handen gestaan en had me afgevraagd of dit misschien de schoenen zouden kunnen zijn waar ik de afstanden langer dan 150 km op zou kunnen lopen.
Boven de ongeveer 150km heb ik toch een beetje een probleempje met mijn schoenen ik kan prima lopen op de Nike free run maar op de hele lange afstand zou ik misschien toch een iets comfortabelere schoen moeten dragen.
Maar dan zeker niet te zwaar en een beetje in de lijn van de freerun.
Eerst had ik bedacht de korte afstanden tot de marathon te lopen op de Nike free 3.0 als je daar aan zou wennen was mijn idee, dan zou de freerun vanzelf comfotabel aan voelen.
Ik heb dan ook al met gemak een 32 km op de 3.0 gelopen.
Maar nu met mijn voet en enkels durf ik het niet meer aan hier te veel mee te expirimenteren.
Ik hoop dat mijn vermoeden klopt en dat ik op die Kinvara 3 inderdaad zonder problemen de lange afstanden kan lopen van boven de 150 km.
Voorals nog heb ik een prima gevoel bij deze schoen maar ik heb er nu pas één keer opgelopen en zal hem zeker nog meer aan de tand gaan voelen.
Ik ben weer op weg zei het moeizaam, ik heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen, alleen blijft de vraag of ik het nog ga redden de problemen met de voet moeten niet te lang gaan duren.
Als dat over is is er geen enkele belemmering meer wat mij betreft.
|
|
|
|
Live what you love
|
05 Mei 2012 | 17:13:02
|
Na afgelopen maandag is er een hoop gebeurt ,en dan vooral in mijn hoofd.
Mijn bekendmaking van het niet meer naar de Spartathlon te gaan was er een waar ik al lang mee stoeide en nu had ik dan de knoop door gehakt.
Maar eerst was er de 24 uur in Steenbergen volgende week ,als er ook maar iets is dat ik niet moet doen is het wel daar starten, mijn rechter voet en enkels zouden er voor zorgen dat ik die 24 uur weer niet uit zou kunnen lopen en een weer iets niet uit kunnen lopen zou me niet helpen.
De afgelopen tijd heb ik al te veel uit moeten stappen.
Dus een mailtje was genoeg om me af te melden voor de 24 uur.
En toch die Spartathlon af zeggen ,ook niet meer dan een mailtje ,maar ik kon het niet.
Zou er niet toch een mogelijkheid zijn wat is er misgegaan naast natuurlijk de blessure door dat ongevalletje?
Zou er toch nog een mogelijkheid zijn om toch en hoe zou ik dat dan doen, een trainer in de arm nemen?
Wat heb ik nou echt anders gedaan dan verledenjaar voor de Ultra Balaton.
Na al die dingen op een rijtje gezet te hebben bedacht ik dat ik misschien toch wilde kijken of het kon ,ik ga nu niet zeggen of ik wel of niet ga dat weet ik pas als ik in het vliegtuig stap denk ik.
Toen ik een tweet plaatste op twitter dat ik één van de 4 uitverkorenen was die een paar Saucony Kinvara 3 mocht testen en of deze me misschien dan toch richting Sparta zouden kunnen helpen viel er iemand over me heen die vond dat ik me gedroeg als een klein kind die spelletjes speelde ,tja heel vaak wist ik precies wat ik deed was nooit geblesseerd en alles ging goed zelfs ondanks de heel veel km die ik liep waarvan iedere km met plezier gelopen werd.
Maar nu was ik geblesseerd en dat is dan ineens anders niets is meer zeker je kunt veel dingen plannen regelen maar een blessure niet.
Ik denk dat iemand die denkt dat je hiermee spelletjes speeld een beetje weinig inlevingsvermogen heeft ,maar goed na dat ik eerst overwoog me maar helemaal terug te trekken uit het socialmedia gebeuren bedacht ik dat ik er juist voor gekozen heb om zo eerlijk mogelijk de ups en de downs tijdens het uitoefenen van mijn hobby te beschrijven zodat misschien anderen er ook nog wat aan hebben.
Jubel verhalen als het goed gaat maar ook verhalen als het minder gaat of als ik twijfel.
Alleen maar jubel verhalen opschrijven en niet de twijfel de pijn het falen beschrijven zou gewoon niet eerlijk zijn en niemand zou er wat aan hebben mits je natuurlijk echt nooit geen problemen hebt tijdens je voorbereiding.
Maar wat nu ,ik ga weer trainen zoals verleden jaar, natuurlijk met inachtneming van wat er kan met mijn voet en enkels.
Ik hoop dat ik door wat experimenteren met schoenen de juiste balance kan vinden om zonder problemen de lange trainingen te kunnen doen en als het allemaal gaat zoals ik hoop ga ik naar Griekenland.
Maar als het zo is dat ik in een situatie kom dat ik in zie dat starten niet tot een mogelijke finish zou leiden ga ik niet dan heb ik er niets te zoeken.
Natuurlijk had het allemaal makkelijker geweest als ik zonder problemen ook dit tweede jaar in was gegaan maar dat is niet zo en door mijn twijfels door het niet lukken heb ik te veel gedaan wat ik anders niet deed gekeken naar anderen en gedaan waar ik me niet prettig in voelde vanaf nu doe ik het weer als voorheen en wordt lopen weer leuk als ik straks weer zin heb om weken van 200km te lopen doe ik dat omdat ik dat leuk vindt niet omdat iemand wetenschappelijk bedacht heeft dat.... wat kan mij dat schelen ik loop omdat ik het leuk vindt ik ga naar Sparta als ik het leuk vindt ik moet namelijk helemaal niks moeten zijn dingen die je moet doen om brood op de plank te krijgen , dit is hobby en dan mag je of wil je zo zit het dus ik ga als het kan en ga niet als het niet kan.
|
|
|
|
Een dikke streep door de Spartathlon
|
01 Mei 2012 | 15:44:54
|
Een paar jaar geleden , ik was lekker bezig met “ultra” lopen deed mijn wedstrijdjes Voorne Winschoten enz. liep een beetje rond met een rugzak en wilde ooit de Marathon des Sables doen.
Maar de Marathon des Sables werd een “vergelijkbare” wedstrijd in Andalusia waar ik van heb genoten en in die periode liep ik makkelijk heel makkelijk niets was te gek en ik liep een stevig aantal km in de maand.
Ik dacht wel eens verder en soms kwam het idee om de Spartathlon te gaan lopen in me op en was even zo snel weer weg dat zou ik dus nooit gaan doen dit was een maatje te groot voor mij.
Dat zelfde gold overigens voor de 24 uur toen ik er verleden jaar ging kijken en zag hoe op het einde de lopers er aan toe waren bedacht ik en zei het zelfs dit is gekken werk dit ga ik nooit doen.
Maar toen ontstond het idee om met z’n vijven te gaan trainen voor de Spartathlon en ik besloot dat ik dit wel wilde doen ,twee jaar had ik er voor om te trainen voor deze zware tocht door Griekenland maar ik wist dat ik het zou kunnen.
We besloten met zo’n Nike bandje de kilometers bij te houden die we liepen en al snel bleek dat ik best veel km’s liep tussen de 150 en 200 in de week en eigenlijk was dit niet zo bijzonder het jaar ervoor liep ik er niet veel minder alleen hield ik het niet bij.
Maar nu was alles anders ik was aan het trainen met een doel waar ik het jaar daar voor maar wat deed ging ik nu met een schema werken en ik ging zelfs vooruit liep per ongeluk een pr op de marathon en lopen was leuk alles ging vanzelf ik liep niet maar zweefde.
In juli 2011 liep ik met minimaal 1 vinger in mijn neus de 212 km van de Ultra Balaton in Hongarije in 25 uur en 13 min en nu wist ik zeker ook die Spartathlon kon ik aan.
In Sept 2011 begon het met de 100 km van Winschoten ik ging me te veel bezig houden met tijden plaatsen in het klassement en dit zorgde ervoor dat ik uitstapte niet alleen hier maar ook in Aulnat een 24 uur waarvan ik had gezegd dat ik dat nooit zou gaan doen weet je nog!
Ook voor de Spartathlon had ik zekere ambities die ik nooit echt uitgesproken heb en die maar een paar mensen weten.
En de druk voor mezelf werd groter en groter zo groot dat ik me ging ergeren aan anderen en de zin in het lopen verdween soms kon ik best nog wel genieten van een loop maar die druk het moest beter sneller verder.
En niet helemaal onbelangrijk ik moest in Sparta aan komen, maar iedere wedstrijd waar ik uitstapte omdat het tussen de oren mis ging werd het moeilijker nooit had ik er last van naar Hongarije ging ik ofdat ik een 10km wedstrijdje ging lopen ,waarom legde die Spartathlon dan zo’n druk op me?
Toen kwam er eind januari ook nog het ongelukje tijdens die Coastrun by night met een pijn in mijn voet die tot opheden nog niet over is, nooit was ik geblesseerd en dan nu dit.
Tijdens de JKM werd nog meer duidelijk dat met deze voet het slecht “hard” lopen was ik kon er best 70 km mee lopen maar aanzetten was een probleem en dus ging het ook niet meer hard en na afloop kon ik vaak bijna niet lopen door de pijn in mijn enkels.
Ook het uit moeten tijdens de JKM deed hier in niet veel goeds en ik besloot nog een paar trainingen te kijken wat er mogelijk was en per week te beslissen wat ik zou doen al was dat tegen beter weten in.
Een week geleden sprak ik al met mijn vader over het evt. niet naar Griekenland gaan en nu na de lange duurloop van gisteren.
Ik had een 120 km duurloop gepland en alles ging lekker tot 60 km het was een mooie route en ik genoot maar rond de 60 km kreeg ik last van mijn voet en dan ook echt pijn maar de pijn verdween weer en ik kon verder toen ik een veerpont zag besloot ik voor de shortcut te gaan de van tevoren uitgetekende route kon nooit die 120 km zijn en ik had last van mijn voet Ik liep maar het tempo werd schrikbarend lager in de buurt van Gouda overwoog ik naar huis te bellen maar zette dit uit mijn hoofd dit nooit !
En ik ging door ,uiteindelijk kwam ik thuis en daar bleek dat ik het nu echt te gek gemaakt had ik barste van de kou lag onder een dekentje op de bank terwijl buiten de kraaien dood van het dak afvielen.
Ik moest overgeven ik voelde me ziek en ben om 22:00 mijn bed in gekropen al was het maar om warm te worden.
De volgende dag werd ik “brak” wakker en nog steeds moe lopen ging bijna niet.
Het besluit was eigenlijk al gevallen geen 24 uur in Steenbergen en geen Spartathlon voor mij niet nu en nooit niet.
Ik ga nu een tijdje rustig aan doen een paar marathonnetjes misschien en natuurlijk gewoon door met zwemmen en fietsen maar ik zet een hele dikke punt achter het ultra lopen , misschien zal ik ooit nog wel eens voor de lol ergens aan de start verschijnen maar voor nu ben ik er ff klaar mee.
|
|
|
|
Alles komt goed
|
22 April 2012 | 11:18:53
|
Verleden week heb ik toch maar eens actie ondernomen, de last van mijn enkels en rechter voet waren niet heel fijn.
Ik vermoede dat door de pijn boven op mijn rechter voet, ik niet meer goed voorvoet lande omdat ik onbewust mijn voet aan het ontzien was.
Met het gevolg dat oude klachten die ik had toen ik op “gewone” schoenen liep weer terug kwamen door de hak landing.
Dat betekend dat als ik ‘smorgens mijn bed uit kom bijna niet normaal kan lopen en na een paar 100 meter is allees weer gewoon, verder kan ik er prima mee hardlopen maar ik krijg pijn als ik lang niet loop bijvoorbeeld tijdens de schaft op mijn werk.
Die pijn in mijn voorvoet moest dus opgelost worden.
Dus een afspraak maken met de fysio, mensen die me een beetje kennen weet dat dat een verhaal gaat worden, ik houd er namelijk helemaal niet van als mensen aan mijn benen zitten.
Maar ja nu was het dus wel even nodig,dus afspraak gemaakt gewoon op mijn werk en na dat ik daar was geweest werd ik door gestuurd naar een fysio in den Haag waar ze meer deden met sport blessures.
Toen ik daar aan kwam en de fysiotherapeute zich aan me voorstelde vertelde ik maar vast even dat ik er niet echt van houdt dat mensen aan mijn benen zitten en me heel slecht kan ontspannen dan.
Dat kan nog leuk worden zei ze , jaja
Eerst op mijn rug liggen voet een beetje aftasten ,doet het hier pijn ,nee en hier ,nee en hier jaaaaaaa au.
Toen op mijn zij liggen en ging ze met haar hele gewicht aan mijn voet hangen, hallo zonder voet kan ik niet meer lopen ze rukte hem zowat van mijn been af.
Toen nog een video analyse en wat oefeningen en eigenlijk is er niet zo veel aan de hand maar ik moet er gewoon weer mee trainen en proberen op te letten dat ik normaal blijf lopen ,volgende maand mag ik weer om te kijken hoe het er dan voor staat.
Maar ik moet zeggen ik voel verbetering en het helpt denk ik ook dat ik nu weet wat er is.
En wat ik er aan kan doen.
En dan het andere zo als ik al eerder melde wil ik volgend jaar me zelf gaan toeleggen op de triathlon in 2013 een aantal kwart triathlons en één of twee halve triathlons en de triathlon in Bonn
En in 2014 de hele triathlon. en als uiteindelijk doel de Norseman extreme triathlon in Noorwegen.
In Januari was ik al begonnen met zwemmen en ik moet zeggen dat valt niet tegen in het zwembad waar ik zwem liggen in de baan waar ik zwem een paar wedstrijd zwemmers hele aardige jongens die graag tips geven en dat helpt , nog nooit heb ik zo goed gezwommen als nu en het gaat per keer beter.
Fietsen was altijd mijn sterkste onderdeel in de triathlon niet veel beter dan mijn lopen maar toch.
Ik was in het bezit van een hele mooie Colnago maar die was inmiddels gedateerd, nu is iedere fiets die je de winkel uit rijd al gedateerd maar deze was 20 jaar oud fietste overigens nog prima maar ik wilde toch eens rustig naar wat anders uit kijken.
Dat rustig aan is het weer niet geworden ik liep vrij snel tegen een pracht van een carbon fietsje op.
Deze stond op markt plaats en ik was eigenlijk spotaan weg van dit fietsje een gele Look tijdrit fiets en voor geel heb ik toch al een zwak.
Na wat bieden en over bieden was de fiets voor mij en kon ik een afspraak maken om hem op te halen in Goes later bleek bij een hele aardige hardloper die ook weer heel veel mensen kon die ik ook ken ,het is een klein wereldje die lopers wereld dat kan je je bijna niet voorstellen als je de 12000 lopers voorbij ziet komen in de marathon van Rotterdam.
 De nieuwe aanwinst
De fiets staat nu op mijn slaapkamer ik moet nog even een paar dingetjes regelen voor ik er op kan fietsen oa een paar nieuwe fietsschoenen aanschaffen.
De oude Colnago heb ik door geschoven naar mijn oudste zoon die wil wel eens proberen wat te fietsen , een mooie poging om hem achter de Playstation vandaan te krijgen.
Ik heb er in ieder geval heel veel zin in en sta me op te warmen op ze zijlijn.
De afwisseling bevalt me wel ik geniet van het zwemmen , fietsen ga ik ook weer heel leuk vinden dat weet ik zeker en lopen vindt ik al leuk ,met andere woorden heerlijk om te doen wat je leuk vindt en zo moet het ook zijn lekker doen waar je plezier aan beleeft.
|
|
|
|
De JKM dnf
|
08 April 2012 | 08:53:15
|
Het was zover, twee jaar geleden had ik hier ook aan de start gestaan van de Jan Knippenberg memorial, twee jaar geleden stond ik hier alleen niet om deel te nemen omdat ik me toen niet gekwalificeerd had toen was ik daar niet rouwig om het regende bij de start flink.
Maar ook dit jaar regende het bij de start niet hard maar toch, regen en wind er stond een stevige wind.
Na een periode dat het helemaal niet zo lekker ging met onder andere mijn voet en ook tussen de oren.
Had ik het nu weer een beetje allemaal op de rails, wel had ik besloten dat als het nu weer mis zou gaan ,als ik nu weer uit zou moeten stappen ik de Spartathlon zou schrappen en daarmee ook de 24 uur in Steenbergen waar ik op voorhand al helemaal geen zin in had.
Maar nu vrijdag avond zou het dus moeten gebeuren de afgelopen week was als een soort wonder mijn voet weer redelijk in orde en de moraal was weer terug, ik had er zin in.
Yvonne zette me dus af bij de mooie atletiek baan van Olympus 70 in Naaldwijk.
Op de parkeerplaats trof ik een man waar ik helaas de naam ben vergeten ,ik heb dat nogal is dat ik wat vergeet.
maar in dit geval is het wel heel jammer tijdens het gesprek bleek dit een bijzondere sportman te zijn die zwemtochten van oa 14 dagen over de Rijn van Zwitserland naar Nederland had gedaan en meer oversteken tochten ed.
Maar ook meerdere triathlons achter elkaar en eerdaags met een groep jongeren naar ik dacht Spanje te fietsen.
Een bijzonder mens dus.
(later hoorde ik dat dit Hans Weeber was uit TerHeijde)
Eenmaal aangekomen in de “kantine” tjonge wat een mooie accommodatie hebben ze daar in Naaldwijk.
Binnen natuurlijk een hoop bekende gezichten waar voor mij natuurlijk Leonie en haar Moeder Jan van den Erve met Marina en dochter en John Bouwens de meest bekende waren.
Na geluisterd te hebben naar een heel lang verhaal van oud ultraloper Henk Bronswijk waar van voornamelijk bleef hangen dat lopen met een rugzakje stom was en horloges eigenlijk ook flauwekul ik keek eens om me heen en zag menig loper nog eens een blik op hun Garmin werpen en bezig waren hun startnr op hun rugzak te bevestigen.
Ja tijden veranderen ook in het ultralopen.
En toen de start, al vrij snel zag je het lopers veld verbrokkelen, ik zat in een groepje met oa een sterk lopende Leonie, een blik op die Garmin leerde me dat ik eigenlijk wel een beetje te hard ging 5:30 per km was te snel maar aan de andere kant nu was het makkelijk lopen en op het strand moest je toch inleveren dus waarom nu niet gewoon lekker door lopen.
Na ongeveer 25 km kwam ik op het strand inmiddels liep ik alleen Leonie was met nog een loper snel bij me weg gelopen op het strand en ik loop op het strand liever alleen.
Tijdens de trainingen op het strand vooraf gaande aan deze wedstrijd had ik vaak een strand als een biljard laken en zocht dan wel eens het mulle zand op omdat ik anders niet zo gek veel aan de training zou hebben.
Maar het strand was nu wel heel erg zwaar, na ongeveer 30 km was ik niet meer vooruit te branden ,ik wilde niet meer ik kon het dus schijnbaar niet wat een klotezooi hier herrinerde ik mijn afspraak met me zelf hier uitstappen zou stoppen betekenen stoppen met ultra lopen een half jaar niet goed genoeg lopen alle twijfel enz.
Dit zou het dus zijn einde Spartathlon dromen waarom kan ik het gvd niet meer wat is er aan de hand.
Ik kwam net voor de strand opgang een wandelende medeloper tegen zelfde verhaal verleden jaar de Spartathlon gedaan een goed jaar gehad en dit jaar ging het ook niet.
Ik besloot er mee te stoppen en na 37km boven aan de strand opgang ging in de bus in die er stond voor de verzorging.
Jan van den Erve kwam de bus in en probeerde me samen met Wilma Dierxs nog over te halen toch verder te gaan maar ik bleef bij mijn besluit ,over en uit.
Al snel bleek dat vervoer naar verder op niet zo heel eenvoudig was en ik was al aan het kijken hoe ver het zou zijn om naar huis te lopen 20 km dat zou toch moeten kunnen.
Maar inmiddels was er geregeld dat we in een te volle Jeep met oa Mikel Knippenberg naar Ijmuiden konden mee rijden maar dan als ik in Ijmuiden zou zijn wat dan ik vroeg hoe ze zouden rijden ik dacht als ze over de A44 gaan stap ik bij Leiden uit en loop dan 15km naar huis maar ze bleken over de A4 te gaan ,beter dus en bij Zoeterwoude stapte ik uit de auto nog 10 km te lopen naar huis.
Tjonge wat waren dat zware kilometers soms wandelde ik een stukje ik liep voor geen meter maar kwam wel thuis.
Wat een avontuur die Jan Knippenberg memorial .
En nu na die dag na slapen en twitteren en heel veel reacties op mijn facebook heb ik besloten terug te gaan waar het mis ging ik ga weer doen wat ik leuk vindt lopen omdat het lekker is lopen omdat ik het wil en niet omdat ik het gevoel heb dat ik moet een 24 uurlopen omdat iemand bedacht heeft dat je dat nodig hebt om de Spartathlon te lopen, niet voor mij dus liep ik verleden jaar een 24 uur voor dat ik deelnam aan de Ultra Balaton en hoe liep dat af daar liep ik omdat ik het leuk vond ,ik weet het er zijn mensen die voor een wedstrijd roepen dat ze er geen zin in hebben, maar zo zit ik niet in elkaar als ik er geen zin in heb doe ik het gewoon niet meer lopen is namelijk iets wat ik graag doe en er zijn al genoeg dingen in het leven die je moet doen ook al heb je er geen zin in.
Dus de oplossing lijkt simpel terug naar de basis.
nb. uiteindelijk zijn er maar 5 van de 28 100 mijl lopers aangekomen in denHelder dit was de zwaarste editie van de JKM ooit.
Eindtijden 100 mijl
1 Geert Stynen (B) 17:22:56
2 Rut Zoutman 18:54:21
3 Peter Palmans (B) 18:57:58
4 Giel Joziasse 19.47.30
5 Luc de Jaeger-Braet 19.53.15
|
|
|
|
De scheidslijn tussen stoppen en doorgaan
|
18 Maart 2012 | 20:00:32
|
Gelukkig het komt langzaam maar zeker terug al leek het afgelopen zaterdag toch weer mis te gaan.
Gepakt en gezakt was ik er klaar voor een lange duurloop van volgens routemeten.nl of zoiets een km of 80.
Yvonne had nog gevraagd of ik iets nodig had, en ik wilde nog wel een paar van die sesam koekjes.
Dus met mijn gelletjes water met elyte en de sesamkoekjes en winegums die Yvonne ook had meegenomen ging ik op pad, het was mooi weer ,mooier nog dan was voorspeld ik had al een sesamkoekje achter de kiezen en alles voelde goed.
Een beetje stijfjes legde ik de eerste km af en toen na 4,5 km ging het niet meer ik zag vlekken voelde me niet lekker k... wat nu weer.
Ik bleef staan voelde me echt leeg moe en zwaar klote, wat nu is dit het dan zal ik er maar mee stoppen geen JKM geen Spartathlon nooit meer lopen.
Maar ja wat dan wat ga ik dan doen 10kmtjes lopen punniken of weet ik veel wat.
Ik twitterde dat ik er klaar mee was wat een narigheid, ik nam een handje winegums en begon toch weer te lopen ik zou aan het eind van het pad altijd nog afkunnen slaan naar huis of het volgende pad kon ik ook nog de andere kant op.
Maar het begon weer te komen en uiteindelijk liep ik weer gewoon ik besloot dan ook verder te gaan.
Uiteindelijk was dat een goed besluit hier werd het besluit genomen ik zou blijven lopen de andere kant van de medaille was echt stoppen.
Een heerlijke duurloop is het uiteindelijk geworden een rustige hele lange duurloop de bedoeling was het echt rustig aan te doen normaal loop ik ook zulke lange duurlopen sneller dan 10km/h
Nu zat ik er flink onder, maar dat moet ook ,ook in Griekenland zal dat namelijk zo zijn en je kan er maar beter op voorbereid zijn.
Het was een mooie duurloop mooie route en soms best zwaar, duinen en een strand dat soms meer weg had van drijfzand.
Maar het belangrijkste is dat het weer ging en dat ik het uit gelopen heb.
Vandaag een dag na de duurloop geen centje pijn zelfs mijn rechter voet doet niet meer zoveel pijn.
Als ik even gezeten heb kan ik gewoon lopen zonder pijn, dat was van de week nog anders.
Ook was dit een prima boost voor dat spul wat tussen mijn oren zit, dit voelt een stuk beter.
Mijn schema voor in ieder geval de JKM is aangepast en het voelt een stuk rustiger alle verplichtingen zijn uit de agenda gescheurd, ik was er achter gekomen dat ook dat anders is dan verleden jaar ik ben te veel bezig met wat komen gaat.
Ik moet dat gewoon niet doen als het schema er staat is dat voldoende ,voor mij werkt het niet als ik steeds met bv. de Spartathlon bezig ben, voor mij geld gewoon goed trainen en verder zie ik het wel ik weet toch dat ik het kan dus verder geen gedoe.
Naast het lopen wat nog steeds ongeveer 150km per week is maar dan anders als voorheen geen routinematige hardloopforens km’s wat niet uitsluit dat ik van de zomer niet lekker een paar keer in de week naar mijn werk loop.
Maar ook twee keer in de week zwemmen, zwemmen wat steeds beter gaat zeker na een aantal tips van een wedstrijdzwemmer die ook bij mij in de baan zwemt,ik ben echt vooruit gegaan in een heel korte tijd en het voelt fantastisch.
Ook fiets ik weer natuurlijk naar en van mijn werk op de atb maar ik heb ook de racefiets weer onder het stof vandaan getrokken en ben er achter gekomen dat fietsen wat ooit mijn sterkste onderdeel was in de triathlon nog steeds heel goed wil lukken en heb alweer een aantal km lekker door gefietst.
En ben me een beetje aan het oriënteren om wat nieuws moderners aan te schaffen dan mijn ongeveer 17 jaar oude Colnago die het overigens nog prima doet.
Ik sluit niet uit dat ik het aankomende weekeind nog wat leuks ga doen een stukkie hard proberen te lopen of zo maar niks is zeker eerst maar eens kijken hoe ik deze week door kom of het nu echt weer terug is.
|
|
|
|
Reflecteren aanpassen en doorgaan
|
11 Maart 2012 | 10:21:30
|
Als lopen reizen wordt
Even een update na de vorige blogpost.
Verleden week was ik er wel een beetje klaar mee en schreef hier over op mijn blog.
Ik ben iemand die er niet van houd dingen mooier te doen voorkomen dan het is , een veel voorkomend fenomeen op internet trouwens.
Ik zie ze vaak voorbij komen verhalen over feestjes die er niet waren of omschrijvingen van gevoelens tijdens trainingen en wedstrijden die niet helemaal overeen komen met de werkelijkheid.
Ik wil een zo eerlijk mogelijk beeld geven van wat ik doe en meemaak op weg naar Sparta.
Verleden jaar was het makkelijk om wat te schrijven alles ging zo makkelijk en ik kon alles aan ik voelde me een soort superman.
Maar dit jaar of eigenlijk al vanaf december verledenjaar gaat het niet meer zo makkelijk niet alleen lichamelijk maar ook tussen de oren.
Het was al te merken toen ik ineens het doel voor na Sparta aan ging kondigen ik zou me op de triathlon gaan toe leggen “wat ik trouwens zeker ga doen na Sparta`
Ik deed dit omdat ik me oncomfortabel voel in het loop wereldje , alle hypes bijvoorbeeld de trailrun hype staan ver van het gevoel dat ik zoek en soms vindt, ik wil weer echt genieten gewoon weer helemaal alleen de rugzak om en een week lopen een week op mezelf aangewezen zijn ,dat soort dingen.
Geen loopfeestjes voor mij , geen duo runs enzo dat laat ik graag aan anderen over.
Nu is het zo dat ook ik natuurlijk wel eens met anderen loop en ik vindt dit ook erg leuk maar dat is dan toch anders, met de Fantastic four de elf steden lopen is natuurlijk wel gewoon leuk of met andere gelijk gestemde lopers een stukkie trainen vindt ik ook best leuk ,maar het echte loopgevoel is voor mij toch vaak helemaal alleen op pad en genieten van de omgeving.
De afgelopen week heb ik veel minder getraind dan normaal ik moest het één en ander op een rijtje zetten voor mezelf.
Naast de lichamelijke klachten en paar pijnlijke voeten/enkels en een verkoudheid die maar niet over lijkt te gaan was er ook tussen de oren iets niet helemaal zoals het zou moeten zijn.
Ik heb er eens goed over na gedacht ,wat wil ik nou eigenlijk en waarom en hoe.
De reacties op mijn vorige verhaaltje waren een soort warm bad wat een fijne reacties vaak en wat een goede adviezen die me echt hebben geholpen.
Eigenlijk bleek er uit dat ik gewoon te veel deed en vaak ook zinloos, hardloopforensen is leuk maar als het routine wordt heb je er eigenlijk weinig aan ik liep die 2x 12 km per dag op de automatische piloot.
Dit is bijvoorbeeld ook de reden waarom ik geen trainer wil die mij een schema aanbied ik geloof niet dat ik er nog lol in zou beleven.
Misschien zou een goede trainer wel helpen maar dat zou dan een heel bijzonder mens moeten zijn die mij begrijpt en die bestaan volgens mij niet , omdat ik mezelf soms niet eens helemaal begrijp.
Ik ben er uit dat ik de JKM en de Spartathlon in ieder geval ga doen alleen de weg er naar toe is nog beetje vaag.
Een aantal wedstrijden heb ik geschrapt de druk moet er af, eigenlijk weet ik dat ik het kan ik denk dat ik dat in Hongarije wel bewezen heb.
Ik heb gekeken hoe ik het verleden jaar deed richting die ultra Balaton maar toen liep ik gewoon veel, het verschil zit hem in het gevoel ik ging veel meer ontspannen richting Hongarije.
Waarom is dat dan nu anders waarom is die JKM nu zo’n ding verleden jaar ging ik naar Texel om een beetje te trainen en lag daar geen minuut wakker van.
Die Ultra Balaton daar ging ik heen of dat ik een marathon ging lopen en wat is er dan anders aan die Spartathlon een paar km meer en een veel lelijkere omgeving?
Het is toch niet goed als je nu al uitkijkt naar als die Spartathlon voorbij is ,waar doe je het dan voor waar is het gevoel.
Op zoek naar dat gevoel ,dat voor ieder een persoonlijke gevoel is ,dat is waar ik me de komende tijd mee ga bezig houden.
Een bijeenkomst die was georganiseerd met ex Spartathlon deelnemers en aankomende deelnemers heb ik dan ook mede om deze reden afgezegd het gevoel komt namelijk niet uit een potje dat gevoel komt uit je zelf.
Natuurlijk heb ik met plezier geluisterd naar de Spartathlon ervaringen van Jan van den Erve , voor mij misschien wel de gene die het dichtst bij mijn ideeën aansluit, maar ik heb ook wel eens met gemengde gevoelens naar andere geluisterd de beleving zo als zij dit ervaren ligt heel ver bij hoe ik het ultra lopen ervaar.
Inmiddels ben ik al een heel eind ik weet zeker dat ik ga doen wat ik wilde doen en heb een paar stappen gezet die me daarbij gaan helpen verandering van trainingsschema ,door nog beter op mijn voeding te letten het verkoudheidsmonster te lijf gaan.
En afgelopen week heb ik rust genomen en niet zomaar een beetje rust maar soms lag ik om 21:00 al in bed ik was gewoon moe ,heel erg moe normaal slaap ik minder dan 6 uur per nacht en nu was het 9 uur en dat was vast niet voor niks.
Ik ben er van overtuigd dat het gaat lukken en ik weet bijna zeker dat op de nu ingeslagen weg lopen ook weer leuk kan zijn al weet ik dat er nog wel een paar valkuilen zijn onderweg.
Ik wil iedereen die gereageerd heeft op mijn vorige verhaal echt heel erg bedanken en die persoon van dat mailtje ja je had gelijk al zou ik dat normaal nooit toegeven ja ook ik ben soms eigenwijs.
Maar soms kunnen een paar woorden heel belangrijk zijn bedankt.
Even voor de duidelijkheid ik zit hier niet zielig te zijn maar soms gaan dingen niet helemaal vanzelf, het lijkt het leven wel en daar moet je dan even over na denken even een pas op de plaats maken om de volgende stap in de juiste richting te maken en daar zit ik nu, die pas op de plaats, reflecteren aanpassen bijsturen en doorgaan.
|
|
|
|
Als het voor geen meter gaat en de twijfel toe slaat
|
04 Maart 2012 | 20:21:00
|
Soms ben ik er helemaal klaar mee, misschien vind ik het wel helemaal niet leuk meer dat ultra lopen.
Vandaag was het zo’n dag.
Met enige gereserveerdheid ging ik naar Stein toe om een 6 uurs wedstrijd te lopen.
De 6 uur van Stein is ondanks dat het rondjes zijn toch één van mijn favoriete wedstrijden.
Een mooi afwisselend parcours en op de één of andere manier loop ik er altijd lekker.
Maar nu was het gevoel anders , na de Dutch coast ultrarun by night lukt het allemaal niet meer.
Na die 27 Januari van die nacht run werd het koud ,erg koud en werd ik verkouden of eigenlijk was ik dat al maar het kwam en ging en kwam en dat tot nu toe ,om gek van te worden.
Die val partij had toch wel gevolgen mijn rechter voet die achter die rij plaat was blijven hangen deed soms pijn.
Het vreemde was dat als ik liep die voet geen pijn deed maar als ik even gezeten had kon ik bijna niet lopen ,dat liep ik er dan wel weer uit maar toch.
Sinds eind Januari lijkt dus niks meer te willen lukken ik kom steeds tekort te weinig lucht, lamme poten gewoon leeg op.
Als dit zo door gaat kan ik er beter mee uitscheiden speelt het dan door mijn hoofd hoe kan ik nu een JKM lopen op deze manier of erger nog een Spartathlon het is gewoon kut sorry voor mijn taal gebruik maar zo voelt het gewoon op dit moment.
Vandaag na 30 km was het weer zo ver hoesten bijna over mijn nek de eerste 5 ronden 7 keer plassen gewoon puur water.
Niks gaat meer zoals het hoort te gaan bij de 30 km besloot ik in ieder geval door te lopen tot de marathon afstand dat waren 3 heel erg zware ronden met pap in de benen leeg tijden oplopend naar 6:30 per km.
na 42 km ben ik gestopt, heb ik gedouched en ben huiswaards gekeerd met een enorme kater.
Alles wat ik hier voor vermelde ging door mijn hoofd in de auto daar had ik toch mooi twee uur de tijd voor.
Ik ben er nog niet uit ik snap het zelf niet ,misschien is het wel weer het zelfde als in Deventer een paar jaar geleden toen bleek ik een griepje onder de leden te hebben ik weet het niet ,wat ik wel weet is dat ik gewoon door blijf trainen en ga de verkoudheid proberen te overwinnen.
En ga hopen op zon en beter weer ik heb voorjaar nodig,als het dan nog blijft zo als het is moet het maar zo wezen en dan moeten de plannen bijgesteld worden.
Maar ik heb niks te zoeken op een JKM of een Spartathlon als ik blijf lopen zoals ik nu doe. |
|
|
|
|
|
