Waar ga je beginnen als je net een multi stage race achter de rug hebt?
Mijn vakantie bestond dit jaar uit lopen en nog eens lopen, eerst de Ardennes mega trail.
En daarna zou ik naar Spanje af reizen om deel te nemen aan de tweede editie van de Al Andalus ultra trail.

Dus zo ging ik woensdag avond 7 juli naar vliegveld Rotterdam den Haag “wie heeft dat trouwens bedacht dat den Haag” maar ik moet zeggen het is wel een relaxed vliegveld lekker klein en alles gaat er heel vlotjes en ook nog eens dicht bij huis.
Op Malaga zou ik eigenlijk opgehaald worden maar om dat ik de enige was die op dat moment aan zou komen ik was immers een half weekje eerder gegaan om een beetje vakantie te houden en te wennen aan de temperatuur, hadden ze me gevraagd of ik zelf naar Loja wilde komen met de bus.
Eerst met een shutle bus van het vliegveld naar het grote bus station van Malaga en dan met een bus naar Loja
Eigenlijk zonder problemen ging deze reis en kwam ik aan in Loja.
Het was er lekker warm maar het is een warmte die een stuk prettiger is dan als het warm is in Nederland om dat daar de lucht vochtig hoger is en het dan al gauw benauwd gaat worden.
De eerste paar dagen waren echt vakantie lekker in het zwembad liggen lekker biertje met tappas echt genieten.
Maar ook twee trainings tochten waarvan de tweede me drie en een half uur in de bergen hield het is er zo mooi en het was echt genieten tijdens deze tochtjes merkte ik al dat de temperatuur niet mijn probleem zou zijn die kon ik goed hebben.
Op vrijdag kwamen Martine en Ingrid ook aan zondag zou ook Arend aan komen en dan zou het Nederlandse team compleet zijn.


En toen was het zover na een briefing op zondag en het controleren van het materiaal en het inleveren van de gezondheidsverklaring kon het dan eindelijk gaan beginnen.
En zo stonden we maandag voor het Hotel Manzanil te wachten op het startschot 70 deelnemers uit 15 verschillende landen
Stage 1
Dit was de etappe van Loja naar Alhambra de Granada een etappe van 37 km.
We begonnen vrij snel aan een klim die bijna 10km zou duren en die ons zou brengen naar een hoogte van 1420m , ik dacht dat ik al een paar pittige stukjes getraind had maar dit was echt pittig even begon de twijfel toe te slaan na mijn avontuur in de Ardennen begon ik me af te vragen of dit wel echt wat voor mij was.
Maar eenmaal aangekomen in Alhambra de Granada was deze twijfel wel weg ik zat redelijk voorin het veld.
Alleen merkte ik al snel dat het me in vergelijking met de andere ontbreekt aan ervaring.
Met dit soort wedstrijden komt er meer bij kijken dan gewoon een stukje hardlopen soms moet je gewoon wandelen om dat de ondergrond niet te berennen is en soms moet je gewoonweg klimmen.
Het hardlopen is mijn probleem niet maar ik ben een hele slechte wandelaar en klimmer en ik merkte dat ik het daar tav de concurrentie liet liggen.
´s avonds sliepen we in een sporthal waar alle tentjes waren opgezet en de tassen met onze kleding ed netjes bij je tent stond.


Stage 2
Alhambra de Granada naar Jatar
Dit was in mijn ogen de zwaarste etappe 42 km maar met heel veel klim kilometers over een ongelofelijk zwaar parcours.
Hier liep ik voor het eerst verkeerd ik miste een pijl maar na 300 mtr begreep ik dat ik niet goed zat en kon weer terug naar het parcours waar ik al snel een ongelofelijk zware lange klim in ging.
Tijdens deze klim werd ik in gehaald door een Marokaan dit was Karim Mosta,Karim is niet de eerste de beste hij heeft maar liefst 18 keer de Marathon des Sables gelopen en hij heeft een geweldige ere lijst , ook hij was verkeerd gelopen en samen gingen we verder.
Het leek er op dat ik net even wat makkelijker de bewegwijziging zag dan dat Karim dat deed en ik had de indruk dat hij het wel prettig vond op deze manier maar ik kon niet bij hem blijven wat kon deze man goed klimmen en dalen zeg.
Eindelijk kwam er een heel lang stuk pad afdaling waar ik de rem er kon afhalen en daar kon ik doen waar ik goed in ben hardlopen en dan in de afdaling ook echt hard een paar honderd meter achter me zag ik Martine lopen die ook heel snel kan dalen en we vlogen naar beneden.
Martine had inmiddels de eerste etappe gewonnen bij de dames en was in de strijd met een Spaanse dame.
Op de weg in Nederland eindig ik meestal ruim voor Martine , maar ik merkte hier dat dit toch wel even wat anders is Martine heeft een grote ervaring in dit werk en was vaak veel sneller dan ik.
En ik heb dan ook onderweg regelmatig virtueel mijn petje voor haar afgenomen.
En trouwens niet alleen onder weg, tijdens de race heb ik een steeds groter plekje in mijn hart vrij gemaakt voor Ingrid en Martine en ook voor Arend wat een geweldige fijne mensen wat dat betreft hadden we echt een super team.


Stage 3
Van Jatar naar Jayena 42km

Deze etappe noemde Paul de organisator de rustdag, ja ja
Ik wilde inderdaad deze dag gebruiken als rustdag deze etappe was minder zwaar als de vorige maar dat kon ook bijna niet anders.
Maar al snel bleek dat er van rustig lopen weinig zou komen ik stond aardig in het klassement en hier zou ik met waar ik wel goed in ben “hardlopen” misschien wat plaatsen op kunnen schuiven.
Al zou dat wel moeilijk zijn alle lopers die voor me stonden waren echt goed.
In deze etappe moesten we twee keer dwars door het water, ik hoopte dat dit er niet voor zou gaan zorgen dat ik blaren zou krijgen.

Stage 4
The longday 61km van van Jayena naar Sta Cruz del Comercio

Eerst moesten we hier klimmen naar een vliegveldje boven op een berg en toen kregen we een afdaling.
61km ik wilde eigenlijk niet te hard het was nog ver maar ja het klassement he, ik kon nog afrekenen met een Spanjaard waar van ik wist dat hij niet echt een goede hardloper was deze Spanjaard liep samen met een maatje en waren regionale “beroemdheden” die veel aandacht hadden van de plaatselijke pers het was een kleurijk duo die zingend roepend en pratend over het parcours gingen.
En inderdaad de afdaling liet ik me vallen en al snel kwam ik beneden bij het Bermajales meer en daar kwam Ray Raper bij me lopen, Ray een Engelsman en ook een snelle loper en ik gingen samen om het meer maar bij de eerste klim na het meer moest ik Ray laten gaan ook hier gold de ervaring weer.
Eigenlijk liep ik deze etappe heel makkelijk en ik had al eerder het gevoel dat ik iedere dag beter werd.
Het is me opgevallen als ik van deze meer daagse dingen doe ik steeds sterker word.
Ook bleef ik verschoond van enig kwetszuur geen blaren geen problemen met nagels en geen schuur en schaaf plekken maar ook geen spierpijn, helemaal niets.

Stage 5
Sta .Cruz del Comercio naar Loja 34km

De laatste etappe
Met het oog op het klassement wilde ik hier nog even knallen het was een redelijk vlak parcours met veel asfalt.
Al snel had ik er aardig het tempo in we begonnen met een lange afdaling van 4 km en ik ging vol naar beneden hier kon ik mijn winst halen ik liep hier bij de eerste 10 naar beneden.
Daarna een stukje vlak en dan de eerste klim inmiddels ging dit al beter dan in het begin ik ging deze klimmen gebruiken om te herstellen.
Na de eerste post begon ik net aan een afdaling toen ik ineens een loper links van me met een noodgang over het veld van de berg af zag rennen gevolgd door nog een andere loper de eerste loper was Lahcen Ahansal de 10 voudige winnaar  van de Marathon des Sables en volgens mij één van de beste lopers ter wereld in deze discipline en de nummer 1 in het klassement Lahcen was verkeerd gelopen, dat kan dus ook de beste gebeuren.
Net achter me kwam hij de weg op ik bleef eerst achter hem maar ik wist ik kon sneller en ik kwam naast hem, vervolgens ging ik hem voorbij  “my little moment of fame”en beneden aan de afdaling was ik 50mtr bij hem weg gelopen, ok daarna was hij zo weer bij me en zag ik hem nooit meer.
Maar ‘s avond tijdens het eind feest kwam hij toch naar me toe en haalde dit aan, toch leuk,
Maar ik moet zeggen zo was de hele zweer niemand voelde zich te goed en de zweer was zo sympathiek .
En ik ben er best trots op dat ik me heb mogen begeven tussen mensen die vaak zoveel geweldige wedstrijden hebben gelopen en daar heel bescheiden over doen.
Maar ook was het leuk je te begeven tussen mensen met zoveel verschillende nationaliteiten.
Ik heb er mensen beter leren kennen die ik al kon maar ook nieuwe mensen leren kennen die ik niet snel meer zal vergeten en die ik nog een keer terug hoop te zien.

Uiteindelijk ben ik 17e van de 70 geworden in een heel sterk veld dit was op het moment echt het hoogst haalbare.
Maar volgend jaar ben ik weer van de partij , dan weet ik waar het over gaat dan heb ik er nog beter voor getraind en dan hoop ik nog hogere ogen te gooien.
Ik heb een probleem ik ben verkocht deze sport is zo mooi en het is iets waar ik goed in ben en waar ik nog beter in zou kunnen worden.
Maar nog belangrijker alle mensen die deze sport beoefenen zijn zulke fijne warme gedreven mensen dat ik bijna het gevoel heb er 70 nieuwe vrienden bij te hebben en dan heb ik het nog geen eens over de crew van de Al Andalus ultra trail met de vele vriendelijke vrijwilligers die dit allemaal mogelijk maken.
Dit is echt een top evenement waar ik ongelofelijk van heb genoten.

Uiteindelijk was de winnaar Lahcen Ahansal en bij de vrouwen Martine Hofstede

Hier zit ik dan achter mijn laptop, een paar benen of dat er iemand met een hamer op heeft geslagen.
Ik wil een stukje schrijven over de Ardenner mega trail maar ik heb het gevoel dat je er wel een boek over kan schrijven iedere meter had wel een verhaal.

Maar het begon allemaal op vrijdag, om ongeveer 10:30 werd ik opgehaald door Léonie en Ritchie en vertrokken we richting Les Hautes Rivières in de Franse Ardennen.
Hier moesten we ons start nr ophalen en zouden we de volgende morgen starten.
Dankzij Léonie die wel frans spreekt ging dit allemaal goed zonder iemand erbij die frans spreekt zou het een stuk lastiger zijn.
Daarna gingen we richting ons huisje in de Belgische Ardennen in de buurt van Dinant met een onder breking van een uurtje of anderhalf door een klein ongelukje “dit verhaal kun je lezen op de blog van Léonie” aan in het huisje.
Waar we na dat we ons geinstaleerd hadden  naar het restaurant gingen om wat te eten
En na dat we nog even wat gedronken hadden doken we eigenlijk iets te laat 23:00 in bed.
Om 2:00 ging de wekker weer en gingen we op weg  naar de start toch nog 80km rijden.

Bij de start konden we ontbijten, kregen we een briefing waar ik natuurlijk de ballen van verstond en toen gingen we van start.
De start was in het donker dus de hoofd lampen gingen aan en daar was de eerste helling de was niet overdreven stijl maar hardlopen was hier al niet meer te doen, toen ik voor het eerst aan een trail mee deed was ik verbaast dat iedereen begon te wandelen maar inmiddels begreep ik wel dat het gewoon weg niet anders kan.
Al snel werden de hellingen steiler en de afdalingen idem en na een kilometer of 40 waar we een helling op moesten van een meter of 400 waar het niet mogelijk was om niet op handen en voeten naar boven te klauteren was ik er eigenlijk klaar mee als ik bergbeklimmer wilde worden had ik wel met touwen en haken aan de gang gegaan maar ik ben hardloper.
Wat ik hier deed was alles behalve hardlopen dit was wandelen en klimmen.
Maar ik had van tevoren twee met mezelf afgesproken dat ik niet uit zou stappen en wat er ook gebeurde ik zou door gaan.
En ik zou rustig aan doen, de week er op ga ik de Al Andalus ultra trail gaan doen dus wilde ik het niet te gek maken.
Dit laatste is niet gelukt rustig aan doen kon gewoon niet op dit zware parcours.

Ritchie en ik hadden elkaar al in het begin gevonden en liepen samen op, in de afdaling liep Ritchie regelmatig heel snel bij me weg maar waar het wat omhoog ging kwamen we weer bij elkaar.
Het was warm en het water liep van onze lichamen ik had geen droge draad meer aan mijn lijf maar de warmte kon ik prima hebben.
Tussen de verzorgingsposten die om de 10km ongeveer waren dronk ik ruim een liter water.
En onderweg werd je helemaal gek van de vliegen niet alleen van die gewone vliegen maar ook van die steek vliegen ”kunnen we die dingen niet gewoon massaal vernietigen”

Boven aan die helling op 40km kregen we ook nog eens een onweersbui voor onze kiezen en hier daalde het tempo flink.
Van 40 tot 60km ging het niet echt lekker en bij de verzorgingspost op 60km stonden Léonie en Marcel die beide uitgestapt waren op ons te wachten.
Dit deed het moraal weer stijgen en de laatste 20km ging weer een stuk beter tot dat we er bijna waren.

Ik dacht dat ik er bijna was maar nee de organisatie had nog een vet steile helling in gedachten  en na deze helling met een net zo steile afdaling en daarna nog een reeks met klimmetjes en afdalingen over smalle randjes waar een misstap een flink stuk naar beneden rollen zou betekenen.
Vond ik het eigenlijk wel mooi geweest dit was gewoon niet leuk meer ik liep al klagend verder we werden ingehaald door andere lopers die ineens leken te verdwijnen, hoe deden die lui dat?
Lieten ze zich met gevaar voor eigen leven vallen of zo.

En toen waren we er echt bijna nog een klein stukje vlak en toen..........
Ja nog een laatste grap een rivier van een meter of 25 breed  maar gelukkig niet al te diep en tot onze knieen de rivier door wadend onder toeziend oog van Léonie en Marcel
En nog een laatste stukje rennen of eigenlijk meer dribbelen waren we binnen 80 km in 16 uur en 4 minuten, sporten op een extreem zwaar parcours.
Ok we deden het maar dit was een eenmalige aktie zoiets doe ik dus nooit meer als ik klimmen wil ga ik dat wel doen hier in Zoetermeer op Ayers Rock daar krijg je er tenminste nog touwen bij.
En als ik wandelen wil ga ik de vierdaagse wel doen maar die kans is klein ik haat wandelen.

foto’s volgen

Pijn in de rechter kuit dat was wat me parten speelde afgelopen weekeinde.
Ik zat er best wel een beetje over in, maandag zou ik mee trainen met de plaatselijke atletiek vereniging en daarna zou ik een gesprek hebben over wat ik binnen deze vereniging zou kunnen doen.
Tegen beter weten in ging ik naar de training, ik ging er rustig joggend heen om de doorbloeding van de spieren te bevorderen en onder weg stopte ik even om te rekken en strekken .
Na kennis gemaakt te hebben met diverse lopers van deze marathon groep gingen we van start op het programma 14x 2' hardlopen en 1' rust cq wandelen.
Het ging boven verwachting goed ik kon mee met de snelsten maar ging niet voluit de benen moesten immers heel blijven.
Na de training een heel positief gesprek die na dat ik in Spanje ben geweest voor de Al Andalusië ultra trail maar ik denk dat we het al in grote lijnen eens zijn.

Morgen heb ik niet zo gek veel te doen ja mijn spullen inpakken voor de Ardennes mega trail waar ik vrijdag samen met Richie en Léonie heen ga 80 km lopen in een mooie omgeving maar wel over een mega zwaar parcours.
Ik ga er rustig aan doen ik wil immers heel blijven voor de Al Andalusië ultra trail 230km in 5 dagen die ik de week er op ga lopen.
Ik heb er heel veel zin in maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook wel een beetje tegen op al de voorbereidingen en de dingetjes regelen wat dat betreft ben ik blij als het achter de rug is.

Zo moest ik bijvoorbeeld een gezondheidsverklaring hebben, ik was hier al een beetje laat mee maar dacht ,o ik ga gewoon even naar de huisarts en het is zo voor elkaar.
Maar niets is minder waar je eigen huisarts mag zo'n verklaring niet geven en toen begon het ik geloof dat ik 20 artsen aan de telefoon heb gehad de één deed geen keuringen de ander had geen tijd enz. enz.
Uiteindelijk via via ben ik bij een arts in den Haag terecht die het geen probleem vond en niet begreep waarom het zo moeilijk was om aan een verklaring te komen.
Maar goed ik heb hem nu ook al viel het niet mee die verklaring te krijgen.

 

 

Dat gaat lekker , ik ben een loper die nooit wat heeft, geen blessures weinig ziek, Maar ineens eigenlijk na dat ik een pr had gelopen in Voorne is het mis.
Eerst werd ik verkouden, die hele verkoudheid duurde zo'n drie weken.
Maar een verkoudheid wordt ik niet warm of koud van behalve dat het een beetje vervelend is.
Uitstappen tijdens een wedstrijd doe ik eigenlijk liever niet of er moet echt wat zijn,
Maar tijdens de 12 uur zat het niet goed tussen de oren en de verkoudheid was ook een beetje mede schuldig aan   mijn uitstappen.
En met de Ardenner ultra trail en Andalusië in het vooruit zicht leek het me verstandig niet door te gaan daar in den Haag

Maar nu is er weer iets anders aan de hand mijn rechter kuit speelt op, deze is kei hard en doet een beetje pijn.
Volgens mij is dit gekomen door dat ik na dat ik mijn Nissan heb verkocht en me tegenwoordig op de ATB verplaats.
De spieren zijn hier niet echt aan gewend en omdat mijn blokje onder mijn rechter schoen zo stond dat mijn hak iets te veel naar binnen was gedraaid,
werd mijn kuitspier op een wat vreemde manier belast.
Maar vanmorgen ging ik ondanks de licht zeurende pijn toch van start op de 5km drie plassenloop
Ik was van plan lekker door te lopen en dat ging eigenlijk heel lekker met 3.40 per kilometer legde ik de eerste 2,5 km af en toen...........
Pats mijn kuit verkrampte en ik had het gevoel dat deze transformeerde in een tennis bal ik dacht   ku... en stond stil even een beetje rekken en de kuit los proberen te schudden,
En weer voorzichtig proberen hard te lopen maar nee dat ging niet meer en in plaats van naar de finish te lopen wandelde ik rechtstreeks naar huis.
Dit was fout boel met de Ardennen en Andalusie   in het vooruitzicht.
Ik heb een kennis mijn kuit laten masseren ja je leest het goed ik heb me vrijwillig laten masseren en er zat niet een zogenaamde knoop in en het ziet er niet naar uit dat hij echt beschadigd is maar het is wel zaak even waakzaam te blijven.
Morgen ga ik wel lopen maar op de zogenaamde "normale" schoenen, van die lompe dingen met demping en het blokje onder mijn fiets schoen zit er nu goed onder.
Dinsdag ga ik het nog een keer laten masseren ik heb nog een week om het te laten herstellen.
En ja in het meest beroerde geval moet ik de Ardennen schrappen , maar daar gaan we natuurlijk niet vanuit.

Wordt vervolgd

Na   mijn Pr in Voorne was ik weer snel hersteld dinsdag had ik weer kunnen lopen waren het niet dat ik er simpel weg geen tijd voor had ik moest 's avonds werken in de sportschool , en woensdag ook maar dan geef ik hardloop training en dan loop ik zelf ook meestal een aantal kilometers.
Deze training was zelfs een beetje speciaal ik zou hier aankondigen dat ik weg zou gaan bij de sportschool en dus ook de looptraining niet meer door mij verzorgd zou worden.
Volgende week doe ik de laatste training als trainer of als mijn opvolger er al is ,ga ik   nog éénmaal op verzoek van de lopers   een keer mee trainen.
Deze loop training was altijd heel leuk en gezellig en ik heb er veel plezier aan beleefd   maar alles is eindig dus dit ook.

Afgelopen Woensdag besloot ik maar eens een telefoontje te wagen met Rademakersports in Leusden ik was hier verleden maand geweest om voor een paar trail schoenen te kijken.
En was daar na veel passen en proberen zo half geslaagd.
Ik kwam met een nogal specifieke   wens , ik wilde trail schoenen hebben die licht waren aanvoelde als pantoffels of zoals je wilt zoveel mogelijk de Nike free zou benaderen en ze moesten ook nog een beetje luchtig zijn.
Ik had deze schoenen nodig voor Andalusie en   een beetje luchtige schoen zou daar wel lekker zijn.
Uit eindelijk kwamen we uit bij de Inov8 Rocklite 285, alleen die kon ik niet uit proberen om dat ze er niet waren , wel was er een paar van het model 2009 en in maat 11
Nu heb ik maat 10 dus 11 was een maatje te groot maar toen ik deze aan bond voelde dit zoals ik het bedoeld had.
Begin juli zou Koos Rademaker ze mee brengen uit Engeland.
Om een lang verhaal kort te maken Woensdag trok ik dus de Inov8 Rocklite 285 aan in maat 10 en voor ik er nog maar een meter opgelopen te hebben wist ik het dit zoek ik   en na een stukje gelopen te hebben waren ze verkocht ook heb ik het model 2009 mee genomen in mt 11 omdat deze misschien tijdens Andalusie van pas komen het wil namelijk nog wel eens zo zijn dat tijdens zo'n wedstrijd je voeten een beetje dikker worden en dan is een maatje groter een uitkomst.
Inmiddels heb ik de Rocklite's al een keer aan de tand gevoeld en ze lopen heerlijk.

Vandaag zou ik nog een grote uitdaging aan gaan ik zou de 12uur in den Haag gaan lopen maar na Voorne werd ik verkouden dit begon met keel pijn en toen liep het snot me de neus uit.
Lastig maar tijdens het lopen had ik geen last dus ik kon gewoon gaan starten.
En toch had ik er al een beetje een minder gevoel bij, waarom wilde ik dit eigenlijk had ik er helemaal geen zin in maar ik had al lang geleden in geschreven dus.
Eigenlijk had ik misschien beter een trail op de Veluwe kunnen gaan lopen , maar ja een keer een 12 uur lopen.
Toen we 's morgens weg gingen Yvonne zou me weg brengen omdat ik inmiddels mijn gele Nissan niet meer heb en pas na de zomer weer wat anders ga kopen, zei ik het al als het kl.... weer wordt stap ik uit ik heb geen zin om langdurig in de regen te lopen en in de wind het zou ook nog eens 15 graden worden dus geen echt lekker loop weer voor mij   dus.
Maar eerlijk is eerlijk met deze gedachten starten is vragen om uit te stappen en toen ik alle geparkeerde auto's en alle ...... nou ja alle mooie vrouwen langs het parcours wel had gezien.
Besloot ik dat het mooi was 3 uur gelopen en nog 9 te gaan , was het nou zo dat ik een 6 uurs zou lopen was ik op de helft maar nu nog 9 uur ja dag daar was ik snel uit ik zou stoppen.
Ik belde Yvonne op of ze me kon komen op pikken en bedacht dat ik dan maar thuis naar de voetbal zou gaan kijken.
Nou ja hoe dat afliep....de wedstrijd was bijna even saai als het lopen in rondjes van 1800mtr nee rondjes lopen langer dan 6uur ga ik denk ik niet meer doen, dat is niets voor mij ja 100km of misschien langer dat wel de rondjes van 10km in Winschoten gaan nog net maar verder wil ik van punt A naar punt B of routes over hele ronden lopen maar dit doe ik niet meer.
Morgen ga ik vroeg een lekkere duurloop doen, met de benen is immers niets aan de hand als er al wat was was het tussen de oren.
Ik zit er verder niet mee slaap er niet minder om maar heb wel iets geleerd lopen is leuk heel leuk zelfs maar niet al het lopen is leuk en je hoeft ook niet alles te doen of te kunnen.

 

 

 Hier heb ik het dus even niet naar mijn zin.

Na twee lastige weken, twee weken waar het allemaal niet zo ging als dat ik gewend ben. Gewoon snel herstel en twee dagen na een wedstrijd gewoon weer verder gaan of er niets aan de hand is.
Maar nu na de hardloop vierdaagse   ging het moeizaam ik kreeg de snelheid er niet meer in en had een beetje last van mijn knieën.
Niet iets om je echt zorgen over te maken maar toch,
Ik had grote plannen dit jaar in Voorne mijn pr stond op de 50 km op 4:09:15 en ik wilde een sub 4 uur gaan lopen.
Maar ja met het huidige gevoel wist ik zelf ook wel dat het een ambitieus plan was 9 minuten van je pr aflopen is wat veel.

Maar goed samen met mijn vader reed ik of beter werd ik gereden naar Brielle waar bij aankomst mijn vaste nr 13 alweer klaar lag.
Daar zaten Mark de Boer en Wouter Rouwhorst mijn concurrent bij de vierdaagse in Apeldoorn, Ook Kees vd Wetering kwam aangelopen en na even gezellig bij praten met een kopje koffie werd het tijd om om te kleden en richting de start te wandelen.
Hier begon het gevoel wat mij betreft al dat ik er voor zou gaan, ik zou er gelijk snel in gaan als je het niet probeert......
En toen het start signaal ging ging ik weg in de beoogde 4:30 per km maar al snel ging dit naar 4:15 per km .
Mijn vader die op de fiets mee ging voor de verzorging gaf aan dat ik echt te hard ging , maar ja zo eigenwijs als een loper kan zijn gaf ik aan dat alles goed ging.
En voor mijn gevoel was dit ook zo, en toch achteraf had ik beter moeten luisteren denk ik, hij had gelijk.
Eigenlijk liep alles soepel ik liep lekker de verzorging ging super steeds het juiste gelletje en drinken op tijd, nog een laatste gel en nog wat drinken en dan zouden onze wegen ons scheiden.
Ik ging het strand op en mijn vader moet dan een andere route over de weg.
Eenmaal op het strand bleek dat we wind op kop hadden geen harde wind maar toch, maar het strand lag er mooi bij.
Ik liep goed maar toch nam het tempo af met een minuutje per km, niet echt een probleem ik liep nog steeds goed en de laatste 9km op de weg zou ik gewoon weer versnellen.

De verzorging was goed voor elkaar
 

 

En ach pijn en diep gaan ben je zo weer vergeten de volgende dag voelen de benen wat stijf en sommige klusjes op mijn werk gingen niet vanzelf op mijn hurken zitten was wat lastig maar nu de evening after voelt alles alweer goed ik zou morgen alweer kunnen lopen waren het niet dat ik geen tijd heb omdat ik weer eens 12 uurtjes aan het werk ga morgen maar woensdag ga ik weer een stukje lopen woensdag geef ik voor een van de laatste keren mijn hardloop training omdat ik na twee heel erg leuke jaren stop met werken bij The Wellness club
Maar verder doe ik deze week verder lekker rustig aan zaterdag gaan we een debuut maken op de 12 uur in den Haag dan gaan we eens kijken hoeveel km ik kan gaan lopen in die 12 uur en ook hier zal opgeven natuurlijk weer geen optie zijn.

O ja nog even dit het Rondje Voorne was weer een geweldig evenement , ik liep hem nu voor de vijfde keer en de vierde keer met startnr 13
Volgend jaar ben ik er gewoon weer bij , soms zijn er van die evenementen die je in je hart sluit en dit is er zeker één van.
Jammer dat er relatief zo weinig solo lopers mee doen aan deze mooie en super goed georganiseerde loop.
Zet hem ook eens in je agenda hij is zeker de moeite waard en misschien wel een mooie opstap naar afstanden voorbij de marathon uit eindelijk is het maar 8km meer dat is maar 2x4 km meer of 4x2km meer en als je het zo zegt is het maar een klein stukkie dus waarom niet

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat publiceerde op dit blog,
De reden dat dit zolang duurde is eigenlijk simpel, geen tijd mooi weer en geen zin.
Geen tijd is nog al simpel te verklaren, twee banen sporten en dan ook nog in het zonnetje willen zitten en dan het liefste zo lang mogelijk.
En dan was er nog een piep klein probleempje , na de hardloop 4 daagse ging het even niet zoals ik gewend was.
Ik was tijdens het lopen niet vooruit te branden en in de eerste instantie dacht ik dat er een verkoudheid aan zat te komen.
Maar dit bleef uit , toch was ik wat kort van adem en ook had ik last van beide knieën   en omdat het beide knieën waren maakte ik me hier om niet echt zorgen.
Maar misschien was dit wel de rekening voor veel te veel lopen de laatste tijd.
Ook kon ik de rest van mijn training niet helemaal doen zoals ik wilde dit had te maken met andere dagen werken in de sportschool waardoor er twee dagen midden in de week waren waar ik gewoon geen tijd had om te sporten na 12 uur per dag werken ga je niet meer sporten.

Inmiddels zijn de knieën weer zoals ze horen te zijn, de ademhaling is weer normaal, gewoon rustig door blijven lopen een beetje hardloop forensen waar ik gelijk gebruik van maakte om de Raidlight olmo 5 rugzak te testen die ik in Andalusie ga gebruiken.
En omdat het een prima temperatuurtje was heb ik gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om op drinken te trainen, 2 grote bidons leeg drinken tijdens de 12 km hardloop forensen.
De Al Andalus ultra trail zit er aan te komen nog een paar weekjes en dan gaan we voor de dubbel eerst de Ardennes mega trail van 80km en dan de woensdag daarna reis ik af naar Spanje om eerst nog een paar dagen te chillen voor dat ik daar start aan de 5 daagse Al Andalus ultra trail van 230km
Best wel spannend allemaal.

Maar nu dit weekeinde eerst nog een Rondje Voorne, dit wordt de 5e keer dat ik aan deze mooie loop mee doe en de 4e keer dat ik hier loop met mijn inmiddels persoonlijk start nr   nummertje 13.
Nu al weer voor de derde keer ligt dit nr special voor me klaar, iets wat de organisatie elk jaar weer in een mailtje aan geeft erg leuk en zeker nu het zondag ook nog eens de 13e juni is.
Ik hoop dat deze combinatie me een beetje geluk gaat opleveren, ik heb niet echt een idee hoe ik er voor sta na deze afgelopen twee weken maar vandaag voelde de benen super
De planning was een paar weken geleden nog binnen de 4 uur maar ik durf niet te voorspellen of het er inderdaad in zit maar we zien het zondag wel.  
Nadat ik binnen kom na de 50km gelopen te hebben zal ik vrij snel weer richting Zmeer verdwijnen alwaar mijn dochter Lisa d'r verjaardag viert.
Maandag is ze echt jarig maar dan schijn je zo'n verjaardag niet te vieren dus gaan we dat zondag doen dus ongeveer om een uurtje of zes schuiven opa en papa bij aan de feest tafel.
Ja opa ook , mijn vader gaat net zoals bijna elk jaar mee op de fiets al drie keer eerder heeft hij me begeleid op de fiets tijdens het rondje Voorne en eigenlijk is het een soort traditie aan het worden waar ik heel blij mee ben is altijd heel gezellig en een begeleider is nooit weg.

Achter het werk in de sportschool heb ik een punt gezet om diverse redenen heb ik na twee jaar met heel veel plezier dit werk gedaan te hebben toch besloten er mee te stoppen bij deze sportschool.
Een besluit wat niet makkelijk was ik laat heel veel achter, maar soms moeten er knopen doorgehakt worden.
Het is niet zo dat ik het nu ineens met één baan ga doen ik wil zeker weer in de sport gaan werken maar ik wil er even goed over na denken wat ik dan ga doen er liggen verschillende opties op de tafel.
Maar na Andalusie ga ik hier pas serieus mee aan de slag.

Maar nu de focus op Voorne en volgende week de 12 uur in den Haag.

 

 

 

 

 

 

Het Pinksterweekeinde stond in het teken van de hardloop vierdaagse in Apeldoorn, Eigenlijk had ik dit stukje al gelijk na het weekeinde willen schrijven ware het niet dat ik na dit meer dan geweldige weekeinde gelijk twee werk dagen van 12 uur voor mijn kiezen had.
Geeft allemaal niets ook dit wil ik allemaal zelf , al had het misschien handig geweest dat ik na de vierdaagse nog even een dagje vrij had geweest.
Gewoon een dagje vrij om nog even wat uit te rusten en de benen de nodige rust te geven door even lekker een sauna te pakken.
Die benen , mijn   benen, benen die eigenlijk nooit echt herstel nodig hebben laten nu toch duidelijk merken dat 4 dagen lopen in de bossen bij Apeldoorn zijn nodige tol eist.
Dus eigenlijk waren die lange werkdagen misschien ook wel weer fijn een soort bescherming zodat ik niet alweer te snel de loop schoenen aan zou trekken.
Maar nu dan toch een verhaal over de hardloop vierdaagse, het begon denk ik al twee jaar geleden elke keer werd ik benaderd door Björn of het niets voor mij was en steeds hield ik het een beetje af .
Het kwam niet uit of er was wel iets anders, maar achteraf had ik dus twee jaar geleden al mee moeten doen dit was echt een heel leuk evenement.
Het begon allemaal op vrijdag na 15:00 konden we terecht in Apeldoorn op de gelegenheidscamping aan het sportpark Orderbos.
Ik ging om ongeveer 14:00 met mijn oude Nissan richting Apeldoorn het was schitterend weer dus de   daken van de auto lagen op de achter bank en met mijn kale kop in de zon ging het richting de Veluwe.
Alleen jammer ik was niet de enige en ik denk dat ik dan ook zeker 100km file heb gezien je zou dit maar elke dag mee maken , dan ging ik zeker lopen naar mijn werk wat een narigheid,
En er kwam zelfs een moment dat ik dacht dat ik misschien beter om zou kunnen keren , maar ja dan sta je in de file de andere kant op en gelukkig stond het dakje open en scheen de zon lekker.
Al heb ik laatst gehoord dat in een cabrio rijden bijna net zo gezond is als het roken van een pakje shag met al die uitlaat gassen.

Uiteindelijk kwam ik dan toch aan in het Orderbos een voor mij inmiddels een bekende locatie , het afgelopen jaar ben ik daar al een keer of drie geweest één keer voor een training met andere webbloggers toen een keer voor de marathon in Apeldoorn dan nog een keer met de Be More Ultra Toer en dan nu om er vier dagen te gaan lopen.
Ik ging me bij aankomst eerst melden bij de organisatie en ik kreeg een kampeer plaats aan gewezen aan de rand van het voetbalveld , maar al snel bleek dat ik elders zou gaan staan met een aantal mij bekende "webloggers"
Eigenlijk was het een soort reünie van de Be More ultra tour mede Be More lopers Martine en Pieter waren er ook en de Be More verzorgers Gert en Ingrid waren er nu ook weer bij maar nu om zelf ook te lopen.
Léonie was er niet maar die zou dinsdag naar Zuid Afrika gaan om de Comrades te gaan lopen 90km tussen Durban en Pietermaritzburg  
We zouden de komende dagen nog regelmatig terug kijken op de Be More Ultra Tour wat ook wel weer erg leuk was die Tour heeft toch een apart gevoel achter gelaten en het blijft leuk herinneringen op te halen.

Gelijk de eerste avond gingen we van start voor een tocht van 16,4 km rond om Soeren eigenlijk liep ik gelijk al lekker in het parcours zitten wat klimmetjes en het was warm dat zijn ingredienten die mij wel liggen.
Ik zou natuurlijk iedere etappe van a tot z kunnen beschrijven maar dat is niet te doen het gevoel en de ervaring zijn niet te omschrijven en ik denk dat die voor iedereen anders was.
Voor mij was het zo dat al snel bleek dat ik in de top 3 van mijn leeftijdscategorie zou kunnen eindigen maar iedereen zei steeds dat ze niet met het klassement bezig waren   ja ja.
Na etappe één kwam etappe 2 zaterdag morgen van 20,4 km, een zware etappe en etappe 3 zaterdag avond van 14,5 km
Etappe 4 was een bijzondere dit was een tijdrit, hier zat een addertje onder het gras je kan hier natuurlijk hard van stapel gaan want 's avonds mag je nog een keer voor 19,1 km
Inmiddels was ik in een strijd verwikkeld met Wouter Rouwhorst we stonden 10 sec van elkaar verwijderd voor de 3e en 2e plaats en in de tijdrit wilde ik wat tijd pakken.
Veel zou dit niet kunnen zijn 8km is niet veel maar ik zou het proberen.
Pieter en ik besloten op de baan wat te gaan inlopen volstrekt onzinnig natuurlijk maar wel leuk en na 3 rondjes rustig gingen we een stukje met 3 min 5 per km over de baan, ook dit sloeg eigenlijk nergens op maar dit was om de concurrentie te imponeren grapte we.

De start van de tijdrit uit een paarden trailer

Pieter ik Gert en Martine

De tijdrit deed ik zoals ik gepland had hard en ik pakte 50 sec op Wouter maar nu etappe 5 een lange zware etappe van 19,1km in de omgeving Kootwijkerzand
De start was om 17:00 en de tijd om te rusten CQ herstellen was dus kort de hele middag zat ik met een beetje een vreemd gevoel voor de tent in een heerlijk misschien wel een beetje te warm zonnetje.
Het route boekje had ik een paar keer goed doorgenomen ik had een beetje wedstrijd spanning dit zou een etappe worden die op mijn lijf stond geschreven warm zwaar en mooi met extra handicap die tijdrit die al in de benen zat.
Ik kan kort wezen over deze etappen , het ging zoals ik het had bedacht , rustig starten na 3 km ongeveer in een klim ging ik weg en na 10km op de hei waar het heel warm was en het parcours zwaar ging ik weer versnellen het ging super en ik zou 5:30 pakken op Wouter
Het was klaar de 2e plaats zou ik niet meer kwijt kunnen raken nog één etappe te gaan en eigenlijk zou ik als een schaduw achter Wouter kunnen gaan hangen , maar zo zit ik niet in elkaar, dus ook etappe nr 6 ging ik na een rustige start versnellen dit deed ik op een heel lange afdaling op de Amersfoordse weg een stukje waar je normaal de marathon loopt maar dan vanaf de andere kant.
Als een raket liet ik me daar naar beneden vallen ik beheers de techniek van het klimmen en dalen best goed en ik vloog dan ook naar beneden ook hier zou ik weer winst gaan maken.
Het laatste stuk van de etappe had ik al gelopen tijdens de Ultra tour en ik wist dat dit een pittig stuk was .
Maar alles ging goed en ook hier pakte ik nog 1:15   ja oke we waren natuurlijk helemaal niet bezig met het klassement maar ok ik ben 2e geworden in mijn leeftijdscategorie   M40
Pim van der Wijst werd met een hele ruime voorsprong 1e in een mooie tijd van 7:08:21 ik werd dus 2e in 7:43:15 en Wouter Rouwhorst 3e in 7:50:49
In het algemeen klassement werd ik 11e waar Mark Huisman 1e werd   Ronnie Duinkerken 2e en Elbert Voogt 3e
De hardloop vierdaagse was een bijzondere ervaring en volgend jaar ben ik zeer waarschijnlijk weer van de partij.
Dit was een heel mooi en super goed georganiseerd evenement en ik heb mede dankzij het geweldig mooie weer van genoten.
Genoten van de wedstrijd , van het contact met de mede lopers en natuurlijk de gezelligheid op de gelegenheidscamping met onder andere de Be More team leden
En wat heel leuk was   was dat alle leden van het team die mee doen aan de Al Andalusia Ultra trail   Ingrid, Martine,Arend en ik aanwezig waren tijdens de 4 daagse we hebben weer even leuk kunnen praten en ik ben weer wat wijzer geworden van de ervaringen van mijn team leden die allen al een keer mee hebben gedaan in Andalusia

Soms is het echt lastig dit blog een beetje bij te houden een beetje verhaal moet je toch even voor gaan zitten. In mijn hoofd is vaak het verhaal al klaar maar om het op "papier" te krijgen is dan toch weer een ander verhaal.
En ik heb soms gewoon de tijd of de zin niet om achter de toetsen te kruipen,
Maar vandaag heb ik een vrije dag die trouwens al weer vol gepland is van het moment van wakker worden tot het moment dat het tijd wordt mijn bedje weer op te zoeken.

Verleden week donderdag had ik ook vrij zoals de meeste denk ik , het was Hemelvaartsdag verleden jaar liep ik de   lopen doet hopen loop in Zoetermeer.
Dit is een nogal slecht georganiseerde loop in mijn optiek en ik had er niet zoveel zin in om daar te lopen.
In Rijpwetering wordt traditioneel op Hemelvaartsdag de Haneppoelloop verlopen een leuke halve marathon in en om het dorp waar mijn ouders wonen.
Bij de start had ik het al gezien, ik was zeker niet de snelste aldaar.
Ik had al en paar snelle lopers gespot , onder andere Frans Woerden deze snelle loper is echt een maatje te snel voor mij.
In het start vak stond ik voorin een beetje te praten toen het startschot , eigenlijk heel makkelijk liep ik met de snelle jongens mee aan de kop.
Het tempo lag op 3:50 per km en we liepen een beetje te praten en grappen te maken over de muziek van de ons begeleidende auto.
Ik liep makkelijk en kwam als eerste Rijpwetering weer in, daar stond mijn vader al te wachten met de fiets.
Toen we Rijpwetering uit waren gaf ik aan dat ik het tempo zou laten zakken , ik wilde immers zondag een pr proberen te lopen op de marathon in Leiden.
Ik liep op een vierde plaats en achter me was heel in de verte nr 5 te zien, in Roelofarendsveen stapte één van de drie koplopers uit en kwam ik op een derde plaats te lopen.
Dit heb ik tot de finish vast kunnen houden en redelijk makkelijk kwam ik in 1:27 over de streep ruim twee minuten achter de nr één Frans Woerden.

En toen Zondag
De marathon van Leiden, ik was voornemens een pr te gaan proberen te lopen.
Na Utrecht 3:12 en Rotterdam 3:10 had ik het idee dat ik in Leiden misschien wel eens onder de 3:06 zou kunnen lopen,
De 3:06 had ik in het verleden ook gelopen in Leiden maar toen was het parcours anders, en ik denk ook sneller.
De eerste ronden deed in in 1:33 en het zou nog steeds kunnen ik had wat op onthoud gehad zo moest ik even uit de broek in zon plastic hok iets waar ik normaal niet zo vaak last van heb maar het zou allicht een paar minuten kosten en de tweede helft zou ik best sneller kunnen.
Maar   dat liep een beetje anders toen ik na 26 km van Zoeterwoude richting Vlietlanden ging bleek dat de wind flink aan getrokken was en het tempo daalde waar ik eerst 4:30 per km liep gingen de kilometers nu richting de 5:00 en ja dan heb je het gezien een pr gaat niet meer lukken de laatste kilometers kon ik nog heel moeilijk iets versnellen en met 3:13:14 kwam ik over de streep.

Ik had het geprobeerd en het was niet gelukt volgende keer beter , als je voor een pr gaat moet je eigenlijk vanaf het begin vol aan de bak anders kun je het wel vergeten.
Alles zat goed maar misschien zit het er nog niet helemaal in maar het jaar is nog niet voorbij er komen nog een paar snelle marathons denk aan Etten Leur en Spijkenisse.
Ik had het verleden jaar niet voor mogelijk gehouden dat het er ooit nog in zou zitten een pr maar het begint er nu toch op te lijken dat het wel gaat gebeuren alleen wanneer?
Als ik meer gericht zou trainen naar één marathon toe zou het nog makkelijker zijn om in tijd te reduceren, maar dat ben ik niet van plan.
Ik blijf lopen zoals ik nu doe veel dus en die tijden zijn bijzaak , het belangrijkste is dat ik   plezier beleef aan wat ik doe en dat is veel en lang lopen en er van genieten.
En als het dan ook nog een beetje snel kan is dat mooi mee genomen.
Zie hier mijn Garmin data

 

 Vandaag ging ik twee uurtjes eerder weg van mijn werk,
Ik moet 's avonds ook weer werken en vind het soms wel lekker om dan nog even een beetje te chillen voor ik weer aan de slag ga.
Toen ik thuis kwam lagen me een paar nieuwe Nike's op te wachten een paar Nike free 5.0 en een paar 3.0 de 5.0 had ik al en ik wilde graag de 3.0 ook proberen.
Mijn oude schoenen had ik al een poos niet meer aan gehad na dat ik op de Nike Lunar Glide was gaan lopen was ik verkocht en wilde niet anders meer.
En nu is dan ook het moment gekomen dat de oude schoenen de vuilnis bak in gaan,
Ik houd nog een paar om de hond uit   te laten ook al zou ik ook daar voor liever op de free's lopen dit zijn gewoon heerlijke schoenen.
En toen ik toch bezig was heb ik ook maar eens opruiming gehouden in mijn loop kleding kast wat oude tights en wat loop shirts   gingen de bak in .
Bij bijna elke wedstrijd krijg je tegenwoordig een functioneel shirt sommige zijn mooi maar er zijn er ook bij die foei lelijk zijn.
Shirts vol met reclame of kleurstellingen die door een blinde zijn samen gesteld shirts waar je nog niet dood in gevonden wil worden.
Vroeger waren de shirts van katoen dat was minder fijn om in te lopen maar als ze er niet uit zagen kon je er in ieder geval je auto mee poetsen,
En dat gaat dan weer niet met het functionele shirt.
Vanavond geef ik loop training dan loop ik zelf niet zo veel en dan kan ik eens kijken hoe de 3.0 voelen mocht dit goed voelen loop ik er misschien de Hanepoelloop op in Rijpwetering
Dit is een halve marathon en dat durf ik wel aan op nieuwe schoenen de marathon van Leiden zondag doe ik denk ik op mijn 5.0 maar dan mijn "oude" in ieder geval ben ik nu helemaal over op Nike met 5 paar red ik het voorlopig wel :-)