Zondag stond de generale op het programma de laatste lange training voor Winschoten.
Ik had een rondje van 80 km in gedachten, een rondje van Zoetermeer naar Reewijk langs Gouda Cappele ad IJsel Rotterdam en dan via de Rottemeren terug naar huis.
Maar eigenlijk besloot ik toen ik de deur uit stapte om het hele rondje anders om te doen, geen idee waarom.
Dit was een mooi rondje om mijn nieuw aan geschafte Garmin 310XT HRM te testen.
De regelmatige lezer van dit blog weet dat ik nogal eens ruzie had met mijn Garmin 405 dat ding ging regelmatig uit voor dat ik de finish streep overging.
Of ik loop te lange afstanden of de accu ging niet lang genoeg mee maar het was inieder geval hoogst irritant.
Ik de 405 heel snel kwijt na dat ik hem op marktplaats zette en ik had niet direct een andere dus liep ik een poosje zonder klokkie met GPS en dan merk je ineens hoe vaak je eigenlijk een blik werpt op je klokkie tijdens het lopen maar nu had ik niet de info die ik verwachte geen hartslag geen afstand geen snelheid.
Inmiddels was ik op internet aan het zoeken naar een aanbieder die de 310xt voor een beetje schappelijke prijs verkocht.
Ik had mijn keuze op de 310 laten vallen vanwege de accu die 22 uur stroom zou leveren en ja als je soms wat langere stukken loopt is dat wel handig.
Als je gaat zoeken naar een Garmin 310 XT blijkt dat de prijzen nogal variëren van €309,- tot wel €359,-
Dus een beetje rondkijken kan aardig wat geld opleveren en zo kwam ik terecht bij Sport XL die trouwens niet alleen sporthorloges verkopen maar ook heel erg mooie kleding waaronder de Kledinglijn van Fusion deze kleding van een Deens merk had ik al eens eerder gezien en heb zelfs al een op schoenen van dit merk gelopen.
En mede daardoor was mijn interesse gewekt en als ik weer vervanging nodig heb ga ik zeker over op dit merk.
Maar kijk zelf maar eens op de website van Sport XL

Maar goed rugzak was gevuld met gelletjes ontbijtkoek twee bidons met water klokkie om en daar ging ik dus, wat ik al schreef direct toen ik de deur uit ging besloot ik de andere kant op te lopen als geplant.
Ja over deze tocht kan ik kort zijn, het waaide regelmatig flink zo af en toe gingen de hemel poorten open en was je gelijk drijfnat.
Nu had ik besloten het aantal kleren tot het minimum te beperken wat je niet aan hebt kan ook niet nat worden en regenjasjes vind ik helemaal niks.
En dat beetje wat ik aan had was ook zo weer droog.
Soms prikte het zonnetje door de wolken en toen ik net voor Boskoop liep begon het zelfs te onweren.
Ik liep daar op een soort van dijkje en voelde me niet echt op mijn gemak gelukkig was ik vrij snel in de bebouwde kom van Boskoop wat me al een beter gevoel gaf.
Uiteindelijk heb ik 78km heel erg lekker gelopen in weersomstandigheden die zeker niet mijn favorieten weersomstandigheden zijn, dus dit was tevens een beetje een mentale training.
Die ik goed heb door staan.
Vandaag “maandag” voelen de benen al weer of er niets gebeurt is en vanavond mag ik weer trainen bij de vereniging ik loop daar de trainingen mee tot dat ik begin oktober start met de opleiding looptrainer 3

Maar goed voor Winschoten ben ik wel klaar nu nog even twee weekjes een beetje rustig aan voor zo ver dat gaat.
Ik denk dat het wel gaat lukken in Winschoten mijn vervoer en logeer adres is weer geregeld.
Het zelfde logeer adres als verleden jaar, en dat was echt super ik denk dat zelfs de toppers niet zo’n VIP behandeling krijgen dus daar kan het niet aan liggen .
(Even voor Willem, bedankt ik zie je vrijdag top dat we weer samen gaan.)
Wat nog lastig zou kunnen worden zou de tijd zijn ik moet onder de 9:30 lopen om me te kwalificeren voor de 120 van Texel maar eigenlijk denk ik dat ik deze limiet goed moet kunnen halen en er zelfs een flink stuk onder zou moeten kunnen zitten maar dat zien we dan wel .
Het is en blijft een moment opname.

Ik heb het best wel druk zeg maar, nou ja wat is druk.
De afgelopen week ben ik drie keer wezen trainen bij de vereniging en een keer wezen praten wat ik er precies ga doen.
En wat we van elkaar verwachten.
Ook bij de vereniging is het wel even wennen zien ze een beetje vreemde kale loper aan komen met rugzakje elke training komt hij hard lopend  aan.
Doet allemaal vreemde dingen loopt hele lange afstanden en ook nog op hele rare schoenen tja dat is even wennen.
Maar het is heel gezellig en het is leuk om eens in een groep te trainen.
Verder ben ik voorzichtig bezig om te kijken hoe ik me het beste kan voorbereiden op de Spartathlon.
Het is natuurlijk niet niks, en ik ga niet wat sommige denken over één nacht ijs ,ik weet dat die Spartathlon een zware wedstrijd is en bereid me dan ook goed voor.
Zo heb ik dan ook besloten wat langere wedstrijden te gaan doen maar dan ook weer niet zomaar.
Ik heb van de zomer de rondjes afgezworen , ik heb er geen zin in om als een kip zonder kop lange afstanden te lopen op een twee km parcours.
Dus ik heb ook de ultradag in Gouda van de agenda geschrapt aanstaand weekeinde ,en ga dan een hele lange duurloop doen waarschijnlijk langs Reewijk , Oudewater Rotterdam zo ongeveer een 80km.
Maar ook volgend jaar staan er leuke dingen op het programma zoals, natuurlijk de Al Andalus ultra trail 230 km in Zuid Spanje en het is ook bijna zeker dat dat ik de Ultra Balaton ga lopen 212km om het Balaton meer.
Eigenlijk was geld een beetje een probleem , maar ik wil die wedstrijd zo graag lopen dat ik besloten heb  geen “nieuwe” eigen auto te kopen en we gaan het dus doen met alleen de Chevy.
Volgende mooie bijkomstigheid is dat mijn vader mee gaat naar Hongarije dit is naast dat het gezellig is ook heel praktisch omdat we dan samen kunnen rijden en voor zoals het er nu uit ziet gaan we voor een week.
Maar soms zijn er ook onverwachte dingen.
Ik heb het niet zo op wedstrijden op eilanden , ik vindt dat allemaal maar een gedoe met zo’n boot en als je van dat eiland af wil ben je toch een soort van afhankelijk van die zelfde boot.
Ja ik weet het een beetje vreemd dit had ik bijvoorbeeld nooit als ik in Ierland was waar ik vroeger nogal frequent kwam en ook niet in Engeland maar die Wadden eilanden , tja ik weet het niet.
Er werd me een paar keer gevraagd ga je het rondje Texel doen en dan ontkende ik altijd met het boven staande argument .
Maar toen was het 14 augustus er kon ingeschreven worden, ja als je kilometers wil maken op een beetje een fatsoenlijk parcours is dit natuurlijk een mooie gelegenheid.
En zo kwam het dus dat ik mijn weerstand overwon en me inschreef voor de 120km.

Maar ook heel andere dingen zijn soms leuk, zo sprak ik verleden week met een collega die een swim run ging doen in Wassenaar.
Hij ging 500 mtr zwemmen en 5 km hardlopen en er was ook een dubbele afstand.
Ik besloot dat het misschien wel eens leuk zou zijn om dit te gaan doen.
Het is denk ik wel 15 jaar geleden dat ik voor het laatst een beetje fatsoenlijk heb gezwommen, dus hier zou mijn uitdaging liggen .
Maar ja ik zou mee doen voor het mee doen en meer niet.
Dus zaterdag middag reed ik naar Wassenaar het zonnetje scheen maar er stond een flinke wind.
Na mijn start nr op mijn arm te hebben laten kalken met een viltstift was het wachten tot de start en de briefing .
Lekker op het terras overzag ik de zee jeetje wat een golven, ik moet eerlijk zeggen de moet zonk een beetje in de schoenen dit is gekken werk.
Maar ja we zouden wel zien.
Tijdens de briefing kregen we de instructie dat het handig was schuin van de boei af te zwemmen om hem goed te kunnen ronden er stond namelijk een heel zware stroming.
Tja over het zwemmen kan ik kort zijn het was zwaar maar te doen en ik kwam niet als laatste het water uit er zaten er in ieder geval nog drie achter me.
Tijdens het lopen wat echt super makkelijk ging het parcours was zwaar veel mul zand en klimmetjes , maar hier merkte ik dat ik een paar trails in de benen had zitten.
En ik haalde moeiteloos acht lopers in en kwam zo binnen op een 11e plaats van de 23
Niet gek en ik heb niet eens helemaal voluit gelopen.
Ja dit was leuk om eens te doen, misschien volgend jaar weer eens.

Ik was een paar daagjes vrij een paar dagen dat ik eens even aan aantal dingen wou regelen waar ik anders niet aan toe kom.
En om gewoon even lekker te sporten, met het oog op de aankomende doelen op sport gebied wilde ik eens gaan kijken hoe ik een aantal zaken zou gaan regelen.
Dan heb ik het over hoe te trainen , hoe om te gaan met voeding  en met wat voor materiaal ga ik sporten.
Dit is een beetje een een ruime opsomming van waar ik mee bezig ben , maar ik heb me ten doel gesteld om voor sommige doelen vol te gaan en dan moet het totaal plaatje kloppen.

Het aller belangrijkste is naast de training de voeding zonder de juiste bouw stenen geen goed resultaat.
Dus ga ik beter op mijn voeding letten.
Het volgende is het materiaal het meeste is wel voor elkaar maar het kan altijd beter, het aller belangrijkste was voor mij de bron van irritatie de Garmin 405 CX regelmatig baalde ik als de batterij weer een vroegtijdig leeg was, de 405 is een heel prima sport horloge maar niet als je iets verder loopt dan de marathon meestal haalde de 405 net de 6 uur niet.
Gevolg was dat ik op de lange wedstrijden niet de Garmin mee nam maar een horloge van € 13,-
Maar inmiddels is de Garmin dus verkocht en ga ik de Garmin 310 XT hrm aanschaffen deze heeft een batterij die 20 uur mee gaat en dat is meer een klokje die voldoet aan de eisen van een hardloper met een wat grotere actieradius.

Ook sleutel klusjes waren er ik weet niet hoe de jongens het voor elkaar krijgen maar er stonden twee fietsen met drie lekke banden .
Mijn eigen ATB moest afgesteld worden hij schakelde niet helemaal zoals hij dat hoorde te doen en ik wilde mijn race fiets die al een poosje onaangeroerd in de schuur hing eens na kijken en schoon maken om hem weer een te kunnen pakken voor een ritje, zie hier hoe het oude beestje er nog uit ziet.

 

Verder heb ik deze dagen gebruikt om lekker te sporten een paar keer naar de sportschool geweest.
En woensdag stond er een korte wedstrijd op het programma.
Ik heb zo’n 15 jaar geleden in Rijnsburg gewoond en tijdens de feest week in augustus werd daar altijd de Vlietloop gelopen 10 rondjes van 1 km door mijn eigen straat.
En ik vond het altijd leuk om deel te nemen en ooit liep ik er mijn pr op de 10km 34:43
Maar als je het dorp uit bent vergeet je de feest week en ga je er dus ook niet meer lopen.
Maar nu sprak ik een collega die me hier op attendeerde.
En dus besloot ik weer eens deel te nemen.
En dus stond ik om 19:30 aan de start van de Vlietloop om 10 ronden te knallen, ik was best wel zenuwachtig zou ik nog steeds zo hard kunnen als toen?
Toen het startschot ging en we weg vlogen bleek al heel snel dat de eerste bocht wel heel snel kwam en dat een ronde dit keer geen 1000mtr was maar 750mtr dus zou de 10 ronden op 7,5km uit komen.
Nou geen probleem gewoon gas er op en gaan met 3:45 per km liep ik de eerste ronden daarna zakte het tempo iets naar net boven de 4 min en redelijk simpel liep ik de 7,5km in 31:25
Ik ben wel tevreden ik kan nog steeds lekker hard.
De laatste weken twijfelde ik nog wel eens door de hoeveelheid kilometers van de laatste tijd en soms er langzame kilometers had ik soms het idee dat ik te langzaam werd, maar dit valt dus reuze mee.
En de ingeslagen weg wat betreft training lijkt ook de goede keuze er moet nog veel geschaafd worden aan het schema het is passen en meten maar het resultaat mag er straks zijn.

Lopen is leuk , ik vindt het zelfs zo leuk dat het meer dan een hobby is geworden.
Het is mijn werk ,mijn vakantie’s en mijn vrienden.
Het is lange duurlopen plannen, intervallen afzien uitstappen maar boven al is het leuk.

Vrienden heb ik de afgelopen jaren gemaakt door het lopen ,internet helpt daarbij, sterker nog soms lijkt het wel een twee eenheid lopen en internet , mijn Garmin data sla ik op op het net ik plan mijn wedstrijden aan de hand van diverse hardloop kalenders op het net en lees en leer van ervaringen van anderen.
Maar ook leerde ik heel erg leuke mensen kennen via het net en dan voornamelijk door de vele weblogs.
In het begin , ik stond denk ik echt aan de wieg van dit gebeuren waren het een paar man die afspraken om een keer samen te gaan lopen.
En daar was bijvoorbeeld ook Martine bij ik denk dat dit zo’n 4 of 5 jaar geleden was.

Inmiddels zijn het veel meer lopers geworden die elkaar regelmatig ontmoeten en elkaar in het oog houden dmv de weblogs.
En met twitter facebook enz.
Verleden jaar kwam daar nog iemand bij Léonie een klein blond meisje met ultra grote aspiraties.
En regelmatig heeft Leonie me weten te verleiden om weer eens ergens te gaan lopen.
Léonie heeft vaak wilde plannen alleen voert ze die ook meestal uit, zo heeft ze de aanzet gedaan om de BMUT te organiseren en heeft ze met Pieter Martine en een aantal andere webloggers een geweldig evenement in elkaar gezet.
Ik heb aan geboden alle etappes mee te lopen en mocht dus mee als één van de crew members .En geloof me dat was een ervaring om nooit te vergeten.
Tijdens de tocht sloot ook Ritchie aan voor de hele en ook John ging mee voor de volle 250km in die 5 dagen.
Hier werden vriendschappen meer dan gewoon vriendschappen hier ontstond een groep mensen die een hele speciale band hadden .

Nu is er weer een plan Martine en Léonie hebben het plan opgevat om de zware Spartathlon te gaan lopen 246 km in 36 uur in de hitte van Griekenland.
Nu was dit idee niet helemaal vreemd voor mij ik had het hier in het voorjaar al eens over gehad met Léonie, maar ja de Spartathlon is niet niks en er zijn er genoeg die uitstappen en het niet halen.
In 2012 gaat het gebeuren twee jaar de tijd om er naar toe te werken.
En Ritchie Pieter en ik willen natuurlijk niet die vrouwen alleen door dat Griekenland laten lopen dus sluiten wij ons aan en gaan we als alles goed gaat in 2012 met zijn vijfen de Spartathlon lopen.
Twee jaar keihard trainen twee jaar wedstrijden plannen die goed zijn voor de opbouw richting dit ultieme doel de droom van menig ultraloper.
En weer een ervaring delen met mensen die je zo lief zijn dat je daar deze ervaring mee wil en “kan” delen.

Na de Al Andalusie ultra trail had ik natuurlijk een beetje rustig aan kunnen doen ,maar ja dat is niet helemaal de aard van het beestje.
Dus eigenlijk ging ik gelijk weer lekker door met trainen en het weekeinde daarna had ik een afspraak met Kees om een paar kilometer te lopen in het mooie duinen gebied tussen Katwijk en Wassenaar mijn voormalig trainingsgebied toen ik nog in Rijnsburg woonde.

Verleden week dinsdag besloot ik uit mijn werk een lange duurloop te doen ik wilde gelijk van de gelegenheid gebruik maken om in Alphen aan den Rijn is te gaan kijken naar de nieuwe binnenvaart haven die in aanbouw is voor onder andere Heineken zodat het bier niet meer in vrachtwagens naar Rotterdam gaat maar met schepen dit is één van de maatregelen die Heineken voor een beter milieu.
Het werd een leuk rondje van 40 km   over zowel mijn oude trainingsgebied van toen ik nog in Alphen woonde en mijn huidige ,de omgeving Zoetermeer.
Een van de voordelen van ultra lopen is dat de actieradius nog al groot is en je dus tijdens het trainen een nogal groot gebied bestrijkt.

Dit weekeinde zou ik naar Monschau gaan een marathon lopen op een nogal heuvelachtig terein.
Maar de plannen werden afgelopen week bij gesteld toen Léonie vroeg of ik geen zin had in een 56 km trail in het Belgische Ham sur Heure en ja met de ambities voor volgend jaar klonk dit een stuk interessanter dan een marathon op de weg.
Ik doe dat trail lopen net en moet nog een hoop leren en dat doe je dan weer met het gewoon heel veel te doen.
En ja als dat dan ook nog kan in goed gezelschap ja dan is de keuze helemaal niet zo moeilijk zeker om dat ik wist dat dit gezelschap nog aangevuld zou worden met de o zo leuke Ingrid en Martine.


Mijn deelname zou enkel en alleen ter lering en vermaak zijn ik zou mijn techniek een beetje proberen bij te schaven en veel kijken naar anderen.
En dat ging best lekker in het begin ik had het idee dat het best wel goed ging ik ging redelijk goed naar boven en technisch lastige afdalingen kon ik best hard naar beneden.
Maar na 25 km liepen de benen vol en kwam Martine langs zij, ja ik deed dan wel rustig aan maar die achter kant van Martine hoef ik nou niet zo nodig tegen aan te kijken.
Ok het is misschien best wel een mooie strakke achter kant maar zo langzamer hand kwetst dit natuurlijk wel een beetje mijn ego er steeds uit gelopen te worden op de trails door een vrouw!


Na 36 km zou de eerste ronde er op zitten en zou er nog een tweede volgen van 20km ik had al besloten er uit te stappen mijn benen wilde niet meer en afdalen kon niet meer hard het leek wel of de concentratie er niet meer was.
En ik had ook geen zin om nog 20km door te harken, ik weet ik kan best heel erg afzien maar nu niet ik had er geen zin in en het excuus dat ik heel wil blijven voor Winschoten was snel bedacht.
Toen hoorde ik achter me weer een wel bekende kreet “HE VAN DER KLIS” achter me kwam Léonie aan rennen pfff die ook nog dit trek ik niet meer ik vertelde dat ik één ronde wel genoeg vond en dat uit zou stappen ik probeerde tot het kasteel met Léonie mee te lopen en moest echt flink door bijten om er bij te blijven , het was gewoon op misschien had ik na Spanje wel gewoon een tikkie te veel gedaan te lang te hard en te veel.

Maar soms heeft uit stappen ook wel zijn goede kanten onder het genot van een paar heerlijke Leffe brun sprak ik een heleboel erg leuke mede lopers sommige kende ik al een beetje via internet en andere zag ik echt helemaal voor het eerst en zo had ik een super gezellige middag.
Toen Martine Léonie Ingrid binnen kwamen die bij de dames 2 3 4 waren geworden hebben we nog wat gegeten en wat bij gepraat en was ik natuurlijk lijdend onderwerp omdat zij wel 56 km gelopen hebben en ik niet.
Maar ik kan dit allemaal wel hebben zie het als een investering in wat komen gaat soms moet je lopen met je verstand DAMES en ik ben geen watje.

Ok volgende wat op het programma staat is een Swim run in Wassenaar 1km zwemmen in zee en 10km lopen.
Dit lijkt me wel eens een leuke afwisseling het is al heel lang geleden dat ik gezwommen heb in wedstrijd verband na dat ik een kleine 15 jaar gelden was gestopt met triathlons.
Mijn wetsuit daar heb ik het stof weer vanaf geklopt hij past nog al is het net aan.
Tien jaar sportschool heeft me wat breder gemaakt en mijn leeftijd me wat dikker maar ik kom er nog in zonder glijmiddel.
Ik ben benieuwd of ik er nog wat van bak maar zin heb ik er zeker in en daar gaat het maar net om toch?

Waar ga je beginnen als je net een multi stage race achter de rug hebt?
Mijn vakantie bestond dit jaar uit lopen en nog eens lopen, eerst de Ardennes mega trail.
En daarna zou ik naar Spanje af reizen om deel te nemen aan de tweede editie van de Al Andalus ultra trail.

Dus zo ging ik woensdag avond 7 juli naar vliegveld Rotterdam den Haag “wie heeft dat trouwens bedacht dat den Haag” maar ik moet zeggen het is wel een relaxed vliegveld lekker klein en alles gaat er heel vlotjes en ook nog eens dicht bij huis.
Op Malaga zou ik eigenlijk opgehaald worden maar om dat ik de enige was die op dat moment aan zou komen ik was immers een half weekje eerder gegaan om een beetje vakantie te houden en te wennen aan de temperatuur, hadden ze me gevraagd of ik zelf naar Loja wilde komen met de bus.
Eerst met een shutle bus van het vliegveld naar het grote bus station van Malaga en dan met een bus naar Loja
Eigenlijk zonder problemen ging deze reis en kwam ik aan in Loja.
Het was er lekker warm maar het is een warmte die een stuk prettiger is dan als het warm is in Nederland om dat daar de lucht vochtig hoger is en het dan al gauw benauwd gaat worden.
De eerste paar dagen waren echt vakantie lekker in het zwembad liggen lekker biertje met tappas echt genieten.
Maar ook twee trainings tochten waarvan de tweede me drie en een half uur in de bergen hield het is er zo mooi en het was echt genieten tijdens deze tochtjes merkte ik al dat de temperatuur niet mijn probleem zou zijn die kon ik goed hebben.
Op vrijdag kwamen Martine en Ingrid ook aan zondag zou ook Arend aan komen en dan zou het Nederlandse team compleet zijn.


En toen was het zover na een briefing op zondag en het controleren van het materiaal en het inleveren van de gezondheidsverklaring kon het dan eindelijk gaan beginnen.
En zo stonden we maandag voor het Hotel Manzanil te wachten op het startschot 70 deelnemers uit 15 verschillende landen
Stage 1
Dit was de etappe van Loja naar Alhambra de Granada een etappe van 37 km.
We begonnen vrij snel aan een klim die bijna 10km zou duren en die ons zou brengen naar een hoogte van 1420m , ik dacht dat ik al een paar pittige stukjes getraind had maar dit was echt pittig even begon de twijfel toe te slaan na mijn avontuur in de Ardennen begon ik me af te vragen of dit wel echt wat voor mij was.
Maar eenmaal aangekomen in Alhambra de Granada was deze twijfel wel weg ik zat redelijk voorin het veld.
Alleen merkte ik al snel dat het me in vergelijking met de andere ontbreekt aan ervaring.
Met dit soort wedstrijden komt er meer bij kijken dan gewoon een stukje hardlopen soms moet je gewoon wandelen om dat de ondergrond niet te berennen is en soms moet je gewoonweg klimmen.
Het hardlopen is mijn probleem niet maar ik ben een hele slechte wandelaar en klimmer en ik merkte dat ik het daar tav de concurrentie liet liggen.
´s avonds sliepen we in een sporthal waar alle tentjes waren opgezet en de tassen met onze kleding ed netjes bij je tent stond.


Stage 2
Alhambra de Granada naar Jatar
Dit was in mijn ogen de zwaarste etappe 42 km maar met heel veel klim kilometers over een ongelofelijk zwaar parcours.
Hier liep ik voor het eerst verkeerd ik miste een pijl maar na 300 mtr begreep ik dat ik niet goed zat en kon weer terug naar het parcours waar ik al snel een ongelofelijk zware lange klim in ging.
Tijdens deze klim werd ik in gehaald door een Marokaan dit was Karim Mosta,Karim is niet de eerste de beste hij heeft maar liefst 18 keer de Marathon des Sables gelopen en hij heeft een geweldige ere lijst , ook hij was verkeerd gelopen en samen gingen we verder.
Het leek er op dat ik net even wat makkelijker de bewegwijziging zag dan dat Karim dat deed en ik had de indruk dat hij het wel prettig vond op deze manier maar ik kon niet bij hem blijven wat kon deze man goed klimmen en dalen zeg.
Eindelijk kwam er een heel lang stuk pad afdaling waar ik de rem er kon afhalen en daar kon ik doen waar ik goed in ben hardlopen en dan in de afdaling ook echt hard een paar honderd meter achter me zag ik Martine lopen die ook heel snel kan dalen en we vlogen naar beneden.
Martine had inmiddels de eerste etappe gewonnen bij de dames en was in de strijd met een Spaanse dame.
Op de weg in Nederland eindig ik meestal ruim voor Martine , maar ik merkte hier dat dit toch wel even wat anders is Martine heeft een grote ervaring in dit werk en was vaak veel sneller dan ik.
En ik heb dan ook onderweg regelmatig virtueel mijn petje voor haar afgenomen.
En trouwens niet alleen onder weg, tijdens de race heb ik een steeds groter plekje in mijn hart vrij gemaakt voor Ingrid en Martine en ook voor Arend wat een geweldige fijne mensen wat dat betreft hadden we echt een super team.


Stage 3
Van Jatar naar Jayena 42km

Deze etappe noemde Paul de organisator de rustdag, ja ja
Ik wilde inderdaad deze dag gebruiken als rustdag deze etappe was minder zwaar als de vorige maar dat kon ook bijna niet anders.
Maar al snel bleek dat er van rustig lopen weinig zou komen ik stond aardig in het klassement en hier zou ik met waar ik wel goed in ben “hardlopen” misschien wat plaatsen op kunnen schuiven.
Al zou dat wel moeilijk zijn alle lopers die voor me stonden waren echt goed.
In deze etappe moesten we twee keer dwars door het water, ik hoopte dat dit er niet voor zou gaan zorgen dat ik blaren zou krijgen.

Stage 4
The longday 61km van van Jayena naar Sta Cruz del Comercio

Eerst moesten we hier klimmen naar een vliegveldje boven op een berg en toen kregen we een afdaling.
61km ik wilde eigenlijk niet te hard het was nog ver maar ja het klassement he, ik kon nog afrekenen met een Spanjaard waar van ik wist dat hij niet echt een goede hardloper was deze Spanjaard liep samen met een maatje en waren regionale “beroemdheden” die veel aandacht hadden van de plaatselijke pers het was een kleurijk duo die zingend roepend en pratend over het parcours gingen.
En inderdaad de afdaling liet ik me vallen en al snel kwam ik beneden bij het Bermajales meer en daar kwam Ray Raper bij me lopen, Ray een Engelsman en ook een snelle loper en ik gingen samen om het meer maar bij de eerste klim na het meer moest ik Ray laten gaan ook hier gold de ervaring weer.
Eigenlijk liep ik deze etappe heel makkelijk en ik had al eerder het gevoel dat ik iedere dag beter werd.
Het is me opgevallen als ik van deze meer daagse dingen doe ik steeds sterker word.
Ook bleef ik verschoond van enig kwetszuur geen blaren geen problemen met nagels en geen schuur en schaaf plekken maar ook geen spierpijn, helemaal niets.

Stage 5
Sta .Cruz del Comercio naar Loja 34km

De laatste etappe
Met het oog op het klassement wilde ik hier nog even knallen het was een redelijk vlak parcours met veel asfalt.
Al snel had ik er aardig het tempo in we begonnen met een lange afdaling van 4 km en ik ging vol naar beneden hier kon ik mijn winst halen ik liep hier bij de eerste 10 naar beneden.
Daarna een stukje vlak en dan de eerste klim inmiddels ging dit al beter dan in het begin ik ging deze klimmen gebruiken om te herstellen.
Na de eerste post begon ik net aan een afdaling toen ik ineens een loper links van me met een noodgang over het veld van de berg af zag rennen gevolgd door nog een andere loper de eerste loper was Lahcen Ahansal de 10 voudige winnaar  van de Marathon des Sables en volgens mij één van de beste lopers ter wereld in deze discipline en de nummer 1 in het klassement Lahcen was verkeerd gelopen, dat kan dus ook de beste gebeuren.
Net achter me kwam hij de weg op ik bleef eerst achter hem maar ik wist ik kon sneller en ik kwam naast hem, vervolgens ging ik hem voorbij  “my little moment of fame”en beneden aan de afdaling was ik 50mtr bij hem weg gelopen, ok daarna was hij zo weer bij me en zag ik hem nooit meer.
Maar ‘s avond tijdens het eind feest kwam hij toch naar me toe en haalde dit aan, toch leuk,
Maar ik moet zeggen zo was de hele zweer niemand voelde zich te goed en de zweer was zo sympathiek .
En ik ben er best trots op dat ik me heb mogen begeven tussen mensen die vaak zoveel geweldige wedstrijden hebben gelopen en daar heel bescheiden over doen.
Maar ook was het leuk je te begeven tussen mensen met zoveel verschillende nationaliteiten.
Ik heb er mensen beter leren kennen die ik al kon maar ook nieuwe mensen leren kennen die ik niet snel meer zal vergeten en die ik nog een keer terug hoop te zien.

Uiteindelijk ben ik 17e van de 70 geworden in een heel sterk veld dit was op het moment echt het hoogst haalbare.
Maar volgend jaar ben ik weer van de partij , dan weet ik waar het over gaat dan heb ik er nog beter voor getraind en dan hoop ik nog hogere ogen te gooien.
Ik heb een probleem ik ben verkocht deze sport is zo mooi en het is iets waar ik goed in ben en waar ik nog beter in zou kunnen worden.
Maar nog belangrijker alle mensen die deze sport beoefenen zijn zulke fijne warme gedreven mensen dat ik bijna het gevoel heb er 70 nieuwe vrienden bij te hebben en dan heb ik het nog geen eens over de crew van de Al Andalus ultra trail met de vele vriendelijke vrijwilligers die dit allemaal mogelijk maken.
Dit is echt een top evenement waar ik ongelofelijk van heb genoten.

Uiteindelijk was de winnaar Lahcen Ahansal en bij de vrouwen Martine Hofstede

Hier zit ik dan achter mijn laptop, een paar benen of dat er iemand met een hamer op heeft geslagen.
Ik wil een stukje schrijven over de Ardenner mega trail maar ik heb het gevoel dat je er wel een boek over kan schrijven iedere meter had wel een verhaal.

Maar het begon allemaal op vrijdag, om ongeveer 10:30 werd ik opgehaald door Léonie en Ritchie en vertrokken we richting Les Hautes Rivières in de Franse Ardennen.
Hier moesten we ons start nr ophalen en zouden we de volgende morgen starten.
Dankzij Léonie die wel frans spreekt ging dit allemaal goed zonder iemand erbij die frans spreekt zou het een stuk lastiger zijn.
Daarna gingen we richting ons huisje in de Belgische Ardennen in de buurt van Dinant met een onder breking van een uurtje of anderhalf door een klein ongelukje “dit verhaal kun je lezen op de blog van Léonie” aan in het huisje.
Waar we na dat we ons geinstaleerd hadden  naar het restaurant gingen om wat te eten
En na dat we nog even wat gedronken hadden doken we eigenlijk iets te laat 23:00 in bed.
Om 2:00 ging de wekker weer en gingen we op weg  naar de start toch nog 80km rijden.

Bij de start konden we ontbijten, kregen we een briefing waar ik natuurlijk de ballen van verstond en toen gingen we van start.
De start was in het donker dus de hoofd lampen gingen aan en daar was de eerste helling de was niet overdreven stijl maar hardlopen was hier al niet meer te doen, toen ik voor het eerst aan een trail mee deed was ik verbaast dat iedereen begon te wandelen maar inmiddels begreep ik wel dat het gewoon weg niet anders kan.
Al snel werden de hellingen steiler en de afdalingen idem en na een kilometer of 40 waar we een helling op moesten van een meter of 400 waar het niet mogelijk was om niet op handen en voeten naar boven te klauteren was ik er eigenlijk klaar mee als ik bergbeklimmer wilde worden had ik wel met touwen en haken aan de gang gegaan maar ik ben hardloper.
Wat ik hier deed was alles behalve hardlopen dit was wandelen en klimmen.
Maar ik had van tevoren twee met mezelf afgesproken dat ik niet uit zou stappen en wat er ook gebeurde ik zou door gaan.
En ik zou rustig aan doen, de week er op ga ik de Al Andalus ultra trail gaan doen dus wilde ik het niet te gek maken.
Dit laatste is niet gelukt rustig aan doen kon gewoon niet op dit zware parcours.

Ritchie en ik hadden elkaar al in het begin gevonden en liepen samen op, in de afdaling liep Ritchie regelmatig heel snel bij me weg maar waar het wat omhoog ging kwamen we weer bij elkaar.
Het was warm en het water liep van onze lichamen ik had geen droge draad meer aan mijn lijf maar de warmte kon ik prima hebben.
Tussen de verzorgingsposten die om de 10km ongeveer waren dronk ik ruim een liter water.
En onderweg werd je helemaal gek van de vliegen niet alleen van die gewone vliegen maar ook van die steek vliegen ”kunnen we die dingen niet gewoon massaal vernietigen”

Boven aan die helling op 40km kregen we ook nog eens een onweersbui voor onze kiezen en hier daalde het tempo flink.
Van 40 tot 60km ging het niet echt lekker en bij de verzorgingspost op 60km stonden Léonie en Marcel die beide uitgestapt waren op ons te wachten.
Dit deed het moraal weer stijgen en de laatste 20km ging weer een stuk beter tot dat we er bijna waren.

Ik dacht dat ik er bijna was maar nee de organisatie had nog een vet steile helling in gedachten  en na deze helling met een net zo steile afdaling en daarna nog een reeks met klimmetjes en afdalingen over smalle randjes waar een misstap een flink stuk naar beneden rollen zou betekenen.
Vond ik het eigenlijk wel mooi geweest dit was gewoon niet leuk meer ik liep al klagend verder we werden ingehaald door andere lopers die ineens leken te verdwijnen, hoe deden die lui dat?
Lieten ze zich met gevaar voor eigen leven vallen of zo.

En toen waren we er echt bijna nog een klein stukje vlak en toen..........
Ja nog een laatste grap een rivier van een meter of 25 breed  maar gelukkig niet al te diep en tot onze knieen de rivier door wadend onder toeziend oog van Léonie en Marcel
En nog een laatste stukje rennen of eigenlijk meer dribbelen waren we binnen 80 km in 16 uur en 4 minuten, sporten op een extreem zwaar parcours.
Ok we deden het maar dit was een eenmalige aktie zoiets doe ik dus nooit meer als ik klimmen wil ga ik dat wel doen hier in Zoetermeer op Ayers Rock daar krijg je er tenminste nog touwen bij.
En als ik wandelen wil ga ik de vierdaagse wel doen maar die kans is klein ik haat wandelen.

Pijn in de rechter kuit dat was wat me parten speelde afgelopen weekeinde.
Ik zat er best wel een beetje over in, maandag zou ik mee trainen met de plaatselijke atletiek vereniging en daarna zou ik een gesprek hebben over wat ik binnen deze vereniging zou kunnen doen.
Tegen beter weten in ging ik naar de training, ik ging er rustig joggend heen om de doorbloeding van de spieren te bevorderen en onder weg stopte ik even om te rekken en strekken .
Na kennis gemaakt te hebben met diverse lopers van deze marathon groep gingen we van start op het programma 14x 2' hardlopen en 1' rust cq wandelen.
Het ging boven verwachting goed ik kon mee met de snelsten maar ging niet voluit de benen moesten immers heel blijven.
Na de training een heel positief gesprek die na dat ik in Spanje ben geweest voor de Al Andalusië ultra trail maar ik denk dat we het al in grote lijnen eens zijn.

Morgen heb ik niet zo gek veel te doen ja mijn spullen inpakken voor de Ardennes mega trail waar ik vrijdag samen met Richie en Léonie heen ga 80 km lopen in een mooie omgeving maar wel over een mega zwaar parcours.
Ik ga er rustig aan doen ik wil immers heel blijven voor de Al Andalusië ultra trail 230km in 5 dagen die ik de week er op ga lopen.
Ik heb er heel veel zin in maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook wel een beetje tegen op al de voorbereidingen en de dingetjes regelen wat dat betreft ben ik blij als het achter de rug is.

Zo moest ik bijvoorbeeld een gezondheidsverklaring hebben, ik was hier al een beetje laat mee maar dacht ,o ik ga gewoon even naar de huisarts en het is zo voor elkaar.
Maar niets is minder waar je eigen huisarts mag zo'n verklaring niet geven en toen begon het ik geloof dat ik 20 artsen aan de telefoon heb gehad de één deed geen keuringen de ander had geen tijd enz. enz.
Uiteindelijk via via ben ik bij een arts in den Haag terecht die het geen probleem vond en niet begreep waarom het zo moeilijk was om aan een verklaring te komen.
Maar goed ik heb hem nu ook al viel het niet mee die verklaring te krijgen.

 

 

Dat gaat lekker , ik ben een loper die nooit wat heeft, geen blessures weinig ziek, Maar ineens eigenlijk na dat ik een pr had gelopen in Voorne is het mis.
Eerst werd ik verkouden, die hele verkoudheid duurde zo'n drie weken.
Maar een verkoudheid wordt ik niet warm of koud van behalve dat het een beetje vervelend is.
Uitstappen tijdens een wedstrijd doe ik eigenlijk liever niet of er moet echt wat zijn,
Maar tijdens de 12 uur zat het niet goed tussen de oren en de verkoudheid was ook een beetje mede schuldig aan   mijn uitstappen.
En met de Ardenner ultra trail en Andalusië in het vooruit zicht leek het me verstandig niet door te gaan daar in den Haag

Maar nu is er weer iets anders aan de hand mijn rechter kuit speelt op, deze is kei hard en doet een beetje pijn.
Volgens mij is dit gekomen door dat ik na dat ik mijn Nissan heb verkocht en me tegenwoordig op de ATB verplaats.
De spieren zijn hier niet echt aan gewend en omdat mijn blokje onder mijn rechter schoen zo stond dat mijn hak iets te veel naar binnen was gedraaid,
werd mijn kuitspier op een wat vreemde manier belast.
Maar vanmorgen ging ik ondanks de licht zeurende pijn toch van start op de 5km drie plassenloop
Ik was van plan lekker door te lopen en dat ging eigenlijk heel lekker met 3.40 per kilometer legde ik de eerste 2,5 km af en toen...........
Pats mijn kuit verkrampte en ik had het gevoel dat deze transformeerde in een tennis bal ik dacht   ku... en stond stil even een beetje rekken en de kuit los proberen te schudden,
En weer voorzichtig proberen hard te lopen maar nee dat ging niet meer en in plaats van naar de finish te lopen wandelde ik rechtstreeks naar huis.
Dit was fout boel met de Ardennen en Andalusie   in het vooruitzicht.
Ik heb een kennis mijn kuit laten masseren ja je leest het goed ik heb me vrijwillig laten masseren en er zat niet een zogenaamde knoop in en het ziet er niet naar uit dat hij echt beschadigd is maar het is wel zaak even waakzaam te blijven.
Morgen ga ik wel lopen maar op de zogenaamde "normale" schoenen, van die lompe dingen met demping en het blokje onder mijn fiets schoen zit er nu goed onder.
Dinsdag ga ik het nog een keer laten masseren ik heb nog een week om het te laten herstellen.
En ja in het meest beroerde geval moet ik de Ardennen schrappen , maar daar gaan we natuurlijk niet vanuit.

Wordt vervolgd

Na   mijn Pr in Voorne was ik weer snel hersteld dinsdag had ik weer kunnen lopen waren het niet dat ik er simpel weg geen tijd voor had ik moest 's avonds werken in de sportschool , en woensdag ook maar dan geef ik hardloop training en dan loop ik zelf ook meestal een aantal kilometers.
Deze training was zelfs een beetje speciaal ik zou hier aankondigen dat ik weg zou gaan bij de sportschool en dus ook de looptraining niet meer door mij verzorgd zou worden.
Volgende week doe ik de laatste training als trainer of als mijn opvolger er al is ,ga ik   nog éénmaal op verzoek van de lopers   een keer mee trainen.
Deze loop training was altijd heel leuk en gezellig en ik heb er veel plezier aan beleefd   maar alles is eindig dus dit ook.

Afgelopen Woensdag besloot ik maar eens een telefoontje te wagen met Rademakersports in Leusden ik was hier verleden maand geweest om voor een paar trail schoenen te kijken.
En was daar na veel passen en proberen zo half geslaagd.
Ik kwam met een nogal specifieke   wens , ik wilde trail schoenen hebben die licht waren aanvoelde als pantoffels of zoals je wilt zoveel mogelijk de Nike free zou benaderen en ze moesten ook nog een beetje luchtig zijn.
Ik had deze schoenen nodig voor Andalusie en   een beetje luchtige schoen zou daar wel lekker zijn.
Uit eindelijk kwamen we uit bij de Inov8 Rocklite 285, alleen die kon ik niet uit proberen om dat ze er niet waren , wel was er een paar van het model 2009 en in maat 11
Nu heb ik maat 10 dus 11 was een maatje te groot maar toen ik deze aan bond voelde dit zoals ik het bedoeld had.
Begin juli zou Koos Rademaker ze mee brengen uit Engeland.
Om een lang verhaal kort te maken Woensdag trok ik dus de Inov8 Rocklite 285 aan in maat 10 en voor ik er nog maar een meter opgelopen te hebben wist ik het dit zoek ik   en na een stukje gelopen te hebben waren ze verkocht ook heb ik het model 2009 mee genomen in mt 11 omdat deze misschien tijdens Andalusie van pas komen het wil namelijk nog wel eens zo zijn dat tijdens zo'n wedstrijd je voeten een beetje dikker worden en dan is een maatje groter een uitkomst.
Inmiddels heb ik de Rocklite's al een keer aan de tand gevoeld en ze lopen heerlijk.

Vandaag zou ik nog een grote uitdaging aan gaan ik zou de 12uur in den Haag gaan lopen maar na Voorne werd ik verkouden dit begon met keel pijn en toen liep het snot me de neus uit.
Lastig maar tijdens het lopen had ik geen last dus ik kon gewoon gaan starten.
En toch had ik er al een beetje een minder gevoel bij, waarom wilde ik dit eigenlijk had ik er helemaal geen zin in maar ik had al lang geleden in geschreven dus.
Eigenlijk had ik misschien beter een trail op de Veluwe kunnen gaan lopen , maar ja een keer een 12 uur lopen.
Toen we 's morgens weg gingen Yvonne zou me weg brengen omdat ik inmiddels mijn gele Nissan niet meer heb en pas na de zomer weer wat anders ga kopen, zei ik het al als het kl.... weer wordt stap ik uit ik heb geen zin om langdurig in de regen te lopen en in de wind het zou ook nog eens 15 graden worden dus geen echt lekker loop weer voor mij   dus.
Maar eerlijk is eerlijk met deze gedachten starten is vragen om uit te stappen en toen ik alle geparkeerde auto's en alle ...... nou ja alle mooie vrouwen langs het parcours wel had gezien.
Besloot ik dat het mooi was 3 uur gelopen en nog 9 te gaan , was het nou zo dat ik een 6 uurs zou lopen was ik op de helft maar nu nog 9 uur ja dag daar was ik snel uit ik zou stoppen.
Ik belde Yvonne op of ze me kon komen op pikken en bedacht dat ik dan maar thuis naar de voetbal zou gaan kijken.
Nou ja hoe dat afliep....de wedstrijd was bijna even saai als het lopen in rondjes van 1800mtr nee rondjes lopen langer dan 6uur ga ik denk ik niet meer doen, dat is niets voor mij ja 100km of misschien langer dat wel de rondjes van 10km in Winschoten gaan nog net maar verder wil ik van punt A naar punt B of routes over hele ronden lopen maar dit doe ik niet meer.
Morgen ga ik vroeg een lekkere duurloop doen, met de benen is immers niets aan de hand als er al wat was was het tussen de oren.
Ik zit er verder niet mee slaap er niet minder om maar heb wel iets geleerd lopen is leuk heel leuk zelfs maar niet al het lopen is leuk en je hoeft ook niet alles te doen of te kunnen.

 

 

 Hier heb ik het dus even niet naar mijn zin.