Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen

7

 

 

        

Remember, That just because somethings seem nearly impossible

does not mean you should not give it a shot.

Believe, have faith,

then DO! 

Gelopen 

Marathons 77

 Ultra´s        41

totaal         118

 

Mijn naam is Richard van der Klis ik ben geboren 21-08-1963 te Hilversum.

 

Ik woon samen met mijn vrouw Karin in Zoetermeer.

En werk bij de Heineken brouwerij in Zoeterwoude.

Éen van mijn passies is hardlopen en dan met name ultralopen dit zijn afstanden boven de marathon afstand.

Dit doe ik in vele vormen of het nu een meerdaagse trail is in het zuiden van Spanje of een hardloop wedstrijd die verder gaat dan 200km ,zoals ik al eens de Ultra Balaton van 212km  en een 19e plek behaalde in 25:13:48

Ik heb in 2015 het besluit genomen in ieder geval voorlopig geen heel erg lange wedstrijden meer te lopen.

Wel blijf ik meerdaagse wedstrijden lopen zoals de Al Andalus ultimate trail 230km in 5 dagen die ik al 2 maal eerder gelopen heb éénmaal werd ik daar 17e en de tweede keer 9e

Nu dus een derde keer ,maar er zijn nog zoveel mooie wedstrijden van dit kaliber ik hoop dat nog lang te kunnen blijven doen.

Heel voorzichtig ga ik ook weer wat triathlons doen ooit deed ik kwart triathlons en het lijkt me leuk mede door de afwisseling in training om dit weer te gaan doen en misschien zelfs iets verder dan die kwart triathlons

Naast lopen lees ik graag, luister en maak graag muziek  op onbewaakte momenten wil ik nog wel eens een gitaar vasthouden.

 

Voor evt vragen mail me gerust richard@vanderklis.eu


 

"> ">
"> ">
"> ">

">">"> ">


 

Mijn persoonlijke records zijn:

Drie plassenloop  feb 2013
 
5km 
17:57
Mid Winter Marathon Apeldoorn 2013
 
42km
2:55:03
Vlietloop Voorschoten
 
21km
1:22:00
Vlietloop Rijnsburg 
 
10km
34:43
RondjeVoorne  2010                      
 
50km
4:06:29
The Run Winschoten 2010
  100km 9:05:08
120 km Texel  2011
 
120km 
12:35:53
 
212km 
25:13:48
6 uursloop Stein 2011
 
71,450km
6:00

 

Agenda

 2016    
18 juni 6 uur van denHaag -
9 juli Oosterhout trail  28km
16 juli La Chouffe trail 25km +15km
17 juli Houffalize trail 50km
20 aug Ultra Salland trail  100km
10 sept NK 100km Winschoten  100km
25 sept Geuzenloop Zmeer 21km
9 okt Devilstrail  36km
29 okt Indian Summer ultra trail 125km
5 nov Rursee 5km 5km
6 nov Rursee marathon 42km
18 19 20 nov Lommel trail weekeinde 55km
     

 










Reacties (39)

 

Vanmorgen met pijn in de poten ,een duurloopje gedaan samen met Karin.

Na de duathlon van gisteren en een autorit van een uurtje of drie met pijnlijke hamstring, viel het vanmorgen niet mee.

Het was drukkend benauwd en mijn benen waren gewoon niet goed mijn hamstring deed een soort van pijn.

Maar ik weet dat meestal in de middag dit ongemak weer over is maar dat is als ik gewoon aan het werk ben en de hele dag wandel.

Nu na dit rondje lopen over een heel mooi rondje rond de NoordAa hier in Zoetermeer een rondje over ATB paden, paardepaden door een stukje bos met allemaal bruggetjes  heerlijk om te doen.

Ook Karin vindt het altijd leuk als we buiten de gebruikelijke paden gaan dus dat komt weer mooi uit.

Gebruikelijk en paden daar ben ik niet zo van .

Eigenlijk net als het duathlon avontuur van dit weekeinde .

Een paar jaar geleden had ik aan Gunter Gies toegezegd dat ik een keer mee zou doen aan zijn triathlon van Bonn.

Maar steeds was er wel iets aan de hand of was ik weer met iets anders bezig en werd het weer vooruit  geschoven .

Maar dit jaar zou het ultralopen op een klein pitje komen en was er ruimte voor iets anders.

De triathlon van Bonn kwam weer inbeeld en eigenlijk had ik bedacht helemaal over te stappen van het ultralopen naar de triathlon.

Maar er kwamen al vrij snel een aantal redenen dit niet te doen, één de prijzen voor een gemiddelde triathlon zijn verschrikkelijk hoog , twee inschrijven is heel lastig de meeste triathlons zitten zo vol er schijnt een tweede triathlon golf aan de hand te zijn.

Maar Bonn zou ik dus na de 8e triathlon in Ijselmuiden wel gaan doen.

Deze triathlon van 3,8km zwemmen in de Rijn 60 km fietsen met veel klimmen en dalen en 15km lopenzou niet vanzelf gaan maar het moest te doen zijn.

En zo ben ik weer begonnen met zwemmen wat al vrij snel beter ging dan dat ik ooit heb gedaan tijdens mijn triathlon periode in de jaren 90.

Fietsen was altijd mijn sterkste punt ,maar ik heb nu echt te weinig getraind ,de reden was simpel ik haat fietsen in klote weer en raad eens …….

Idd we hebben eigenlijk een waardeloos voorjaar gehad dus zo viel mijn fiets training nogal regelmatig in het water.

Tja en lopen na een beetje een slechte periode en een bijna blessure was ik weer bijna helemaal terug en is lopen een soort automatisme.

Maar toen de triathlon van Bonn dichter in de buurt kwam bleek er een probleempje door dat ook in Duitsland het voorjaar nogal regenachtig verliep ,waar straten, akkers enz onder water kwam te staan .

Was de waterstand van de Rijn boven de 6mtr uit gekomen boven de 3,9 mtr mag er niet meer gezwommen worden ging het verhaal.

Heel wat mensen hebben met gekruiste vingers naar de Rijn gekeken maar helpen deed het niet, en zo werd de triathlon een duathlon .

Heel jammer voor de organisatie en de atleten .

Maar hier kan niemand wat aan doen en toen we éénmaal in Bonn waren en we de Rijn bekeken was ons wel snel duidelijk waarom er niet gezwommen kon worden.

Er stond een enorme stroming die het weer aan de kant komen bijna onmogelijk zou maken en er dreef van alles in de Rijn een stuk hout tegen komen tijdens het zwemmen is ook niet alles.

Een heel goed besluit dus

15km lopen 60km fietsen en 7,5km lopen .

Bij de start was ik zenuwachtig waarschijnlijk iets minder dan als ik gezwommen zou moeten hebben ,maar toch.

Er was regen voorspeld en dat zou in de afdaling op de fiets gevaarlijk kunnen zijn.

Het was bij de start droog en zelfs warm .

Alles was heel strak georganiseerd ,ik zou er een cliché op los kunnen laten over Duitsers en ordnung   

Maar alles klopte gewoon.

Ik en mijn maatje Kees van de Wetering die na een ultra carrière wel weer voor de triatlon gekozen had Kees en ik zijn nagenoeg even oud en we noemen elkaar altijd ouwe en we zijn beide in de negentiger jaren  triathleet geweest.

Ik was dus gebleven bij het startvak waar Kees en ik ingedeeld stonden in vak 6 mannen met gele bandjes om de pols die alle 50 jaar of ouder waren en waarschijnlijk was achter ons nog een vak met mannen 55 en 60 maar goed achterom kijken was vandaag niet de bedoeling.

De vakken werden na elkaar met steeds anderhalve min weg geschoten of eigenlijk liever geteld met een tikkende klok en aftellen.

En toen mochten starten liep ik soepeltjes weg al snel zat ik op 4:30 per km bleef makkelijk lopen alleen maar inhalen van voorgangers uit de andere vakken .

Bij de keerpunten zag ik Kees steeds verder achter me lopen .

Natuurlijk streden we niet echt tegen elkaar ,maar ja één wil er natuurlijk altijd als eerste binnen komen.

Ik liep 6 min bij Kees weg in de eerste 15km maar dat zou niets uitmaken dacht ik ,Kees zou me met het fietsen voor dat we op de helft van het fiets parcours weer voorbij komen.

Het fietsen ging redelijk maar een beetje pijnlijke hamstring  gooide een heel klein beetje roet in het eten de klimmen kon ik niet echt lekker kracht zetten en hier verloor ik dan ook tijd en werd veel ingehaald.

Ik de afdaling daarentegen kon ik er weer een aantal terug pakken ,gewoon omdat mijn fiets zo lekker loopt in tegen stelling van mijn oude Colnago die als ik in het stuur lag altijd iets nerveus reageerde.

Kan ik met deze fiets bijna alles .

Een blik op de kilometerteller leerde dat ik ruim boven de 60km/h naar beneden ging ik kon sneller maar ik had van tevoren voorgenomen dat ik geen onnodige risico’s wilde nemen een val cq glijpartij heeft niemand wat aan.

Het bleef droog en bij de keer punten waar er drie van zijn tijdens het fietsen keek ik waar Kees was, o die was best nog ver.

Maar op kilometer 50 was ineens Kees daar ik was net heel hard een lange afdaling ingegaan en was weer aan het klimmen ,hoe Kees het gedaan heeft weet ik niet maar dat gat had hij heel snel dicht gereden en hij ging me voorbij .

Ik moet hem laten gaan tijdens de klim ,toen weer een afdaling met Kees in het vizier vollebak naar beneden ik moest bij hem in de buurt zitten bij de wissel naar het lopen.

Net voor de wissel kwam Kees me weer voorbij.

Ik had een hele slechte wissel maar toen ik éénmaal liep had ik al snel Kees weer in het vizier net als een heleboel atleten die me tijdens het fietsen hadden ingehaald 7,5 km lopen.

Het voelde goed na de eerste ronde vroeg ik me af ,hoeveel ronden moeten we eigenlijk?

Ik vroeg het aan een mede strijder ,twee rondjes maar ja je mag er natuurlijk meer.

O twee maar dat gaf nog meer moraal heel makkelijk liep ik naar de finish 3 min voor Kees kwam ik binnen.

Een pracht van een wedstrijd.

Super georganiseerd en we hebben zoveel geluk gehad met het weer.

Gunter Gies zei nog misschien volgend jaar weer maar dan met zwemmen?

Nee ik denk het niet ik heb genoten vond het fantastisch maar nu staan er weer ultralopen en trails op het programma .

Volgend jaar Ijselmuiden ja die ga ik nog wel doen en zo blijf ik ook zwemmen één keer per week dus zeg nooit nooit.




Reacties

Vrijdag gingen we voor de bijna traditionele Rursee marathon naar Duitsland.

Daar zouden we in een al bijna even terugkomende gewoonte weer in checken in het geweldige hotel am Obersee een fijn hotel gedreven door een Nederlands echtpaar.

Daar zouden we ook Jefrey en zijn partner Jeanette en Jeroen met zijn vrouw Joy en ik met mijn Karin.

Het was gelijk weer gezellig, maar zaterdag zou het echte werk gaan beginnen ,een opwarmertje een wedstrijdje van 5km.

 Tijdens het inlopen botste ik bijna tegen iemand op ,een bekende van verleden jaar.

We hadden deze man verleden jaar omgedoopt tot pornosnor vanwege zijn staartje en snor.

Verledenjaar hield hij me van de eerste plek in ons leeftijdsklassement

Waar we toen een hoop lol om hebben gehad ,hoe kun je je er nu aflaten lopen door die snor.

En gelijk begon het geplaag weer ja hoor daar is hij weer nu ga je hem toch wel pakken.

De foto illustreert eigenlijk alles recht de snor en wij hebben best wel lol bij het idee.

 

Maar ik zou me niet laten pakken na de start beet ik me in hem vast bleef achter hem heel dicht bij ,in de klim ging ik hem voorbij 2km gelopen .

Een steile afdaling een beetje glad maar ik kan dit heel goed dat afdalen hier zou ik bij hem weg lopen.

Maar het ging anders dit was voor de snor een thuis wedstrijd en na zo’n 2,5 km kwam hij me voorbij en moest ik hem laten gaan.

5 zware kilometers in 20:33 15e plek ik was wel tevreden had gedaan wat ik kon.

Jeroen werd 6e in 19:06 Jefrey 24e in 21:40 en Joy deed er heel knap 33:24 over

 

Dag 2 de dag van de Marathon

Om de één of andere reden was ik gespannen , en de reden was simpel.

Ik wilde heel snel starten om na 7 km voorin te zitten als we een smal steil paadje moeten nemen naar een stuwdam.

Als je daar achter in het veld zit sta je in de file en dat wilde ik dus voor blijven.

Het startschot ging en ik ging snel van start ik liep voorop en later zag ik aan de foto dat ik wel heel erg voorop liep ik had dit niet in de gaten maar ik wist wel dat ik te snel ging en liet het gas iets los.

En dan gebeurt het een heel lastig mentaal spelletje je wordt steeds ingehaald en je weet dat je niet mee moet gaan.

Je eigen geplande tempo lopen ,en dat deed ik.

Toen ik bij de stuwdam aan kwam ging ik over naar het volgende deel van mijn plan ik wilde nu het tempo laten zakken zo dat ik met  een hartslag van net onder de 150 zou lopen.

Ook dit ging prima ,hiermee liep ik in mijn comfortzone   en dus redelijk makkelijk.

5km voor de finish kwam er nog een hele pittige klim en daarna zou ik vollebak de laatste 4km afraffelen .

En dat is mentaal natuurlijk leuk heel hard lopers inhalen die het zwaar hebben lopers die in het begin nog bij me liepen en wegliepen maar nu was bij hun het beste er af.

Ik finishte in 3:31:42 een prima tijd en een mooie training goed en makkelijk gelopen ik was tevreden.

Jeroen en Jefrey  liepen de 16,5km 1:09:27 en 1:17:19

 

Het was een geweldig weekeinde , volgend jaar weer al was het maar om het gevalletje snor even recht te zetten.

Ik heb mezelf beloofd dat ik volgend jaar sterker sneller en meer specifiek getraind aan die 5km zal staan twee keer van een eerste plek afgehouden worden door de zelfde snor, het kan natuurlijk ook te gek.

Al met al weer een geslaagd weekeinde op vele fronten Rursee 2016 we komen er aan !!!

Reacties

                                           foto gemaakt door Ricky Martens

 

De ene marathon is de andere niet.

Vanmorgen met een gevoel van ik weet het niet naar denHaag.

Eerste start rij en toen werd de start uitgesteld steeds weer tot zekeer wel een half uur.

Ik overwoog zelfs gewoon weg te gaan ,ooit gebeurde dit ook bij de CPC toen was er een lantarenpaal omver gereden en lieten ze ons ook een half uur wachten maar toen in de kou , dat viel nu in ieder geval mee.

Toen zei ik ik loop die CPC nooit meer , en dat heb ik dan ook nooit meer gedaan.

Gelukkig hadden we in het startvak nog enig vermaak van een Marokaan die maar geen genoeg kon krijgen van het maken van foto’s van zichzelf of foto’s te laten maken door mee gekomen familie en dan met of zonder mee gebrachte Marokaanse vlag.

Hij zag er ook uit als iemand die heel snel zou kunnen zijn hij zei voor 2:04 te gaan maar ik kon het toch niet geloven iets aan de man klopte niet.

Na het startschot of was het een toeter vloog de beste man weg, inderdaat een topper.

Zelf zou ik de eerste 5km hard gaan en dan besluiten of ik dit zou blijven doen of zou gaan matigen.

Ik ging lekker ik ging hard liep op een 2e 3e plaats en na 2,5km ging ik de Marokaan voorbij die had duidelijk zijn kruit al verschoten.

Even had ik achter hem gelopen om hem vervolgens net nog even een beetje harder dan dat ik naar hem toe was gelopen in te halen , keek hem even aan glimlachte vriendelijk en dacht sukkel..

Maar toen gebeurde iets wat ik nooit heb tijdens een wedstrijd , ja tijdens een training komt het wel eens voor maar dit was serieuze shit, letterlijk en figuurlijk.

Ik moest echt even de bosjes in.

Ik behield mijn derde plek geen probleem ,maar later zou ik nog een keer moeten en toen was ik er wel een beetje klaar mee.

Er kwamen twee mannen aan waarvan één een begeleider op een fiets had ,ik wist dat deze man 3:15 wilde lopen en ik besloot bij ze te blijven en een beetje kopwerk te doen.

Een paar kilometer voor de finish besloot ik weg te lopen maar doordat de marathon 1km langer was door de stukken strand naar de zee toe ze meten namelijk langs het prikkeldraad blies ik me zelf in de laatste kilometer een beetje op en besloot rustig uit te lopen .

mijn 75e marathon was een feit en was er weer één in de categorie bijzondere ervaringen.

O ja tijd ongeveer 3:25 daar hoeven we geen boek over te schrijven ,snel vergeten maar belangrijkste ik heb tot dat ik mezelf opblies heel lekker ontspannen gelopen.

Zelfs op dit best zware parcours , het gevoel is weer goed.



 



Reacties



Onze Andalusie reis startte in El Bosque waar we waren om al wat te trainen en niet minder belangrijk te acclimatiseren. Na 5 dagen op weg naar de wedstrijdlocatie :Loja.

Het hotel waar de registratie plaatsvindt en waar we de laatste twee nachten voor de start slapen loopt dan ook heel langzaam vol met deelnemers.

Zaterdag is de registratie en voor die tijd wilde ik nog een stuk van het parcours van etappe 1 verkennen.

Ik weet dat de eerste 10km omhoog gaan; 10km klimmen ,maar ja ach…

Na 4km weet ik weer dat ik vergeten was hoe steil dit klimmen op een gegeven  moment gaat worden.

Karin die met me mee was ging eerder terug, ik wilde nog veel verder door maar een witte wolk boven de bergen en wat gerommel deed me besluiten dat het misschien beter was ook terug te gaan .

Hoe lager ik kwam hoe drukkender het werd ,en het begon zelfs te druppelen ,beneden was de weg zelfs echt nat.

Wat nu als het weer niet zo zou worden als voorspeld ,ik bedoel regen de hele week?

Dat zou gek zijn.

Maar de voorspellingen waren anders het zou heet worden ,heel heet zelfs.

En persoonlijk vind ik ook dat dat zo hoort ,dat hoort bij deze wedstrijd dat is onder andere een belangrijk element van deze wedstrijd .

Naast de hoogtemeters, het ruige terrein maar ook de geweldige sfeer onderling en de hele goede organisatie.

Zondag hadden eerst de vrijwilligers hun briefing ,Karin die een verzorgingspost zou bemannen  samen met Hanne een Deense en Phil een heel ervaren vrijwilliger die dit al jaren doet .

En nog een heel grote groep andere vrijwilligers ,die zo belangrijk zijn voor een goed verloop van deze prachtige wedstrijd.

Daarna kregen de deelnemers hun briefing ,eigenlijk voor mij als derde jaarsdeelnemer niet heel veel nieuws maar het is soms best handig om bij sommige dingen nog eens even stil te staan.

Dit is namelijk niet zomaar een rondje om de kerk ,dit mag best als een zware race beschouwd worden.

Deze race staat denk ik niet voor niets in het boek the-worlds-toughest-endurance-challenges.

Inmiddels waren ook een aantal Nederlandse deelnemers aangekomen waaronder Marc Castricum die ik nog kende van twee jaar daarvoor en een trainingsmaatje van hem Peter Loos en Bart Eigenhuis die net als Marc ook deelgenomen heeft aan de MDS; de Marathon des Sables .

Marc had gevraagd of ik het leuk vond om samen met Bart en hem een Nederlands team te vormen.

Natuurlijk om naast individueel deel te nemen ook als team deel te nemen maakt het alleen maar leuker.

Hier werd het Nederlandse team Happy runners geboren.

Ik ken Marc en ik weet wat hij kan , Bart kon ik nog niet maar ik had wel gezien dat ik zeer waarschijnlijk voornamelijk zijn rug zou zien.

Eerder dit jaar had ik wel een beetje een idee van wat ik zou kunnen.

Ik was hier de eerste keer 17e en de tweede keer 9e ,maar naarmate de deelnemerslijst meer compleet werd zag ik al dat dit wel eens heel lastig kon worden om zelfs maar een top 10 plaats te verwerven.

Heel veel voormalig MDS deelnemers en dan niet de eerste de beste maar er waren er heel wat die daar in de top 100 hadden gelopen en dan kan je wat neem dat maar van mij aan.

Hier zou heel wat ervaring aan de start staan ,iets wat ook wel weer mooi is leuk om tussen te mogen lopen.

Mensen die al aan de mooiste races hebben deelgenomen , met prachtige verhalen.

 

En dan Maandag raceday  tas ingepakt ,de tas die mee gaat tijdens de wedstrijd deze tas wordt door de organisatie steeds getransporteerd van kamp naar kamp .

De koffer met de rest van onze spullen gaat naar de kelder van het hotel waar het veilig achter slot en grendel staat tot na de race.

En dan de race kit een rugzakje van Raidlight in mijn geval met twee bidons en een camelback  en ruimte voor wat gelletjes.

We staan klaar nog wat foto’s  en dan gaan we van start.

 

Etappe 1  Loja naar Alhama de Granada 39km

 

Ik start rustig ik weet wat er komt en mijn belangrijkste doel op dat moment is finishen gewoon deze race uitlopen.

Het is warm het word die dag 42 graden in de schaduw en de rest van de week zal het niet anders zijn.

Alleen lopen we verdomd weinig in de schaduw , later hoort iemand zelfs dat we ons op dat moment bevinden in het warmste stukje van Europa.

Mij boeit het niet echt want ik kwam hier om in de warmte te lopen ,en nu krijg ik nog waar voor mijn geld ook.

Ik weet hoe ik hier mee om moet gaan ,maar ook dan zou het fout kunnen gaan net als tijdens mijn deelname aan de Spartathlon.

Maar zelfs dan zou ik het nooit zo ver laten komen dat het gevaarlijk zou worden.

Eigenlijk geld dat denk ik voor iedereen om mij  heen stuk voor stuk ervaren lopers.

Eigenlijk loop ik deze etappe redelijk makkelijk uit.

De finish bij het zwembad in Alhama de Granada waar de tentjes opgesteld staan in een sporthal.

Een hele warme sporthal.

´savonds voor het eten krijgen we de dag resultaten te zien van die dag team 3 strikes wind de team competitie die dag , maar een scherpe Marc ziet dat dit niet klopt ze waren vergeten ons op die lijst te zetten , later wordt dit gecorrigeerd en blijken wij eerste te staan.

In de individuele ranking blijkt dat Bart ,Marc maar ook Peter het heel goed gedaan hebben ,persoonlijk vindt ik mijn eigen positie niet geweldig maar wel te begrijpen.

Ik ben wat gereserveerd een aantal DNF´s van de afgelopen periode hebben me wat voorzichtiger gemaakt ,belangrijkste doel uitlopen !!

 

Etappe 2 Alhama de Granada naar Játar, 48km

 

Etappe 2 is geen makkelijke we starten in Alhama de Granada ,we steken schuin het markt plein over om vervolgens via een steile korte afdaling op een singletrack te geraken die door een kloof loopt.

Een prachtige omgeving heel surrealistisch allemaal.

Ik ben evenals de eerste dag rustig gestart en na een aantal kilometers kom ik met Arend Burgers te lopen .

Arend loopt hier voor de 6e keer en zoals altijd loopt hij ook nu weer heel sterk.

Ik ben een iets betere daler dan Arend en loop na ongeveer een kilometer of 16 denk ik iets bij hem weg.

Dat geeft niet na 21 km krijgen we namelijk een klim waar je bijna bang van zou worden ,technisch en zo lang.

Ontspannen ga ik de klim in voor me lopen een paar man die gingen iets eerder weg bij de verzorgingspost .

Maar hier moet je gewoon niet kijken naar andere en voornamelijk je eigen ding doen.

Halverwege verwacht ik eigenlijk Arend maar die komt niet misschien spaart hij ook nog even de krachten, het is hier namelijk zo dat als je denkt dat je boven bent komt er meer, veel meer zelfs en lastige stukken ook.

Ik kijk links naast me ik loop op een pad van pakweg 50cm en links van me een diepte heel steil, iets schuin 200 meterdiep misschien wel.

Even zie ik de beelden van Wim van Est hoe hij tijdens de tour uit dat “ravijn” kroop voor me ,maar bedenk dat als je hier naar beneden valt je een serieus probleem hebt.

Dit schijnt ook voor de organisatie één van de kritische stukken van het parcours te zijn hulp kan namelijk lastig bij je komen.

Mijn voorgangers zie ik af en toe net even in beeld en ik strijd mezelf naar boven.

Langzamerhand beginnen de pezen in mijn knieholten hun aanwezigheid kenbaar te maken en mijn voeten brandden een beetje.

Doordat ik schoenen draag die een nogal direct contact hebben met de onder grond begin ik de vele steentjes op de rots onder grond  te voelen.

Dit is een keuze ik wil op een parcours als dit graag voelen waar ik mijn voet zet.

Andere lopers lopen bijvoorbeeld met de Hoka One One schoenen ,heel convertibele schoenen maar door de dikke hoge zool verlies je volgens mij het gevoel met de ondergrond en de stabiliteit.

Maar dat is een louter persoonlijke keuze.

Eenmaal boven weet ik dat opletten geboden is hier kan ik namelijk iets doen waar ik goed in ben.

Ik kan heel goed dalen zelfs op een wat technisch parcours ,maar twee jaar geleden miste ik in mijn enthousiasme een afslag 0en moest vervolgens weer terug naar boven.

Maar nu ging alles goed.

Ik liet mezelf naar beneden vallen ver voor me zag ik een paar lopers en probeerde er naar toe te lopen.

Na de daling een soort van vallei met landbouw een soort volks tuintjes moeilijk te omschrijven maar zo mooi en dan 6km voor het einde van deze etappe een beek waar je je doorheen moet waden.

Heerlijk koud water de temperatuur licht namelijk nog steeds rond die 42 graden in de schaduw.

Na deze beek, waar anderen er zelfs voor kozen om er even languit in te gaan liggen zo ik later hoorde.

Bij CP4 was Karin met haar maatjes en ik nam even de tijd om wat te drinken en water bij te vullen  bij iedere post voor ongeveer 10km twee bidons water totaal 1ltr en dan de camelback als reserve of om mijn buff nat te maken.

Iedere 10km dus een liter water en dan bij de posten nog wat bekertjes met water en veel ijs alleen deze etappe kom ik op minimaal 6 ltr op een gegeven moment kun je geen water meer zien en heb je bij het drinken braakneigingen maar dit moet je zien te voorkomen , je hebt dit vocht gewoon nodig onder deze omstandigheden.

Na CP4 is het nog 6km voornamelijk klimmen en een klein beetje dalen ,met natte schoenen ga ik verder ,schoenen die ook weer zo droog zijn trouwens.

En dan door het dorpje Jatár rechts van de weg de ingang van het kamp ;Yes dag twee zit er op.

Eerst lekker naar de tafel bij de finish wat Cola met ijs drinken en stukken watermeloen eten, heerlijk gewoon, hier kijk je al ver van te voren naar uit.

En dan op zoek naar de tent zo’n klein popup tentje die ik voor deze week samen met Karin bewoon.

Zorgen voor de innerlijke verzorging en de uiterlijke verzorging ,er moet nog een tijd overbrugt worden.

In de avond gaan we met alle deelnemers een hapje eten in het dorp maar aangezien het in Spanje gebruikelijk is dit later in de avond te doen duurt het nog even.

En je wilt ivm het herstel natuurlijk al wel wat eten , dus dat doe je dan in de vorm van die “survival” pakken die ja aanmaakt met kokend water die op het kamp ruim voldoende aanwezig is.

Door dat er hele grote pannen op grote branders klaar staan om je eten te maken of eventueel een kopje koffie.

 

Etappe 3 Játar naar Jayena   39km

 

Dit is de zogenaamde makkelijke etappe de dag na de zware klimetappe en voor de longday .

Nou vergeet dat maar ,er is hier namelijk niks gemakkelijk.

Twee jaar geleden hadden Arend en ik hier het plan opgevat om op wedstrijdschoentjes direct vanaf start weg te knallen het eerste stuk is namelijk asfalt en loopt voornamelijk naar beneden.

Toen werden we pas ingehaald door de snelste na 21km.

Deze editie hadden sommige lopers het er nog over ,een grappige doch kansloze actie.

Nu zou ik het anders doen , op gevoel   maar vooral ook met het hoofd lopen niets forceren.

Afdalingen liep zoals ik kan makkelijk en op souplesse eigenlijk ging alles makkelijk.

Er zit een hele lange klim in , niet steil maar heel recht en lang en als je denkt dat je boven bent komt er nog meer.

 

Daarna een stukje afdaling over niet zo’n geweldige ondergrond  ,hier merkte ik best wel dat ik op mijn Kinvara’s liep maar ja dat zijn keuzes die je maakt.

Vervolgens nog een klein stukje wat technische singletrack en dan ben je bij het kamp.

De hele middag een beetje op je matje liggen beetje gezellig babbelen .

Onze tent en die van Marc en Bart staan dicht bij elkaar en ook Peter komt even voorbij en er wordt best gelachen een hele gezellige middag.

’S Avonds wordt er voor eten gezorgd een paella maaltijd met sla en een biertje, lekker.

En dan snel slapen ,morgen is immers de longday en ik moet eerlijk zeggen ik ben er wel een beetje bang voor 67km op dit terrein is wat anders dan 67km in de polder.

 

Etappe 4 Jayena naar Alamha de Granada 67km (the longday)

 

Hier was ik een beetje bang voor de lange dag , misschien heb ik met deze dag op het oog wel iets gereserveerd gelopen.

We beginnen over een singletrack klim ik kan me  deze nog herinneren van de vorige edities  deze is niet echt lang en is te doen ,maar ik voel mijn voeten iets branden tijdens de klim.

Gisteren nog voor de tent had ik naar mijn voeten gekeken samen met Karin ik dacht dat ik een blaartje had maar het leek meer een soort kloof te zijn.

Nooit heb ik blaren alleen één keer eerder ook hier in Spanje.

De klim gaat naar een soort van plateau waar een vliegveldje die gebruikt wordt om de omgeving in de gaten te houden ivm branden.

Op dit moment kom ik er achter dat ik voor deze dag iets heel belangrijks vergeten ben.

Ik ben mijn gelletjes vergeten in mijn tas te steken, een enkel moment van schrik overmand mij.

K… op dit moment zouden je gelletjes of liever het niet hebben van gelletjes wel eens je grootste vijand kunnen worden.

Maar ik weet hoe het werkt ooit had ik iets dergelijks tijdens de ultra Balaton toen mijn vader niet op de afgesproken plek was.

Ook toen kon ik heel rustig reageren ,en zo nu ook.

Paniek twijfel enz enz hebben op dit moment geen enkele zin ,ik zie wel.

Ik kom uiteindelijk bij CP2 ik had bedacht dat Karin die daar zou staan in ieder geval een appel bij zich had .

Maar bij CP2 bleek ze die net achter de kiezen te hebben.

Wel was er iemand die op de eerste dag al was uitgestapt en die daarom nu ook bij de posten hielp, deze had een zakje Gellybears, dit zou me in ieder geval op weg helpen want als ik er zuinig mee deed kwam ik een eind.

Bij CP4 stond Cola en Aquarius ook dat kon misschien een beetje helpen en natuurlijk water heel veel water .

Tussen CP4 en CP5 was een beekje waar we doorheen moesten waden ,mijn brandende voeten voelde even heerlijk in dit koude water.

Na dit beekje eerst een stuk vlakke weg en halverwege kom ik een auto tegen met de vliegende verzorgingspost van de oud deelnemers als je het zo mag noemen.

Heb je nog iets nodig hebt.

Water is altijd welkom en ijs in de bidons nog meer ,en o ja hij heeft nog meer Gellybears.

Na dit vlakke stuk een heel lange klim ,ik haal een paar lopers in op weg naar boven en boven tref ik Karin bij de CP5 , ze heeft Ananassap voor me geregeld, heerlijk.

Daarna snel door , van twee jaar geleden wist ik dat er nu echt een rot stuk aan kwam heel langzaam alleen maar klimmen en ik weet dit moet je gewoon overleven 10km deze narigheid.

Mijn voeten doen pijn echt heel erg pijn maar ik moet door.

CP6 laatste post drinken ijs in de bidon de buff in het koude water en door treuzelen helpt niet.

Zo komt er een afdaling , en ik kan dat.

Maar nu even niet, de voeten doen zo’n pijn dat afdalen bijna meer pijn doet dan klimmen.

En het wegdek is ronduit slecht ,hier en daar zijn ze bezig met dit pad maar het blijft klote .

Bijna nog even maar hoe ver nog inmiddels 14km voor het einde was mijn Polar uitgegaan deze kan echt heel lang mee gaan maar dan moet je wel het één en ander uitschakelen ,niet gedaan dus.

En tijd wordt ook een factor ik wil in ieder geval op tijd zijn om nog even te douchen voor de prijsuitreiking van de dag is.

Uiteindelijk lukt dat allemaal, de voeten blijken een aantal fikse blaren te hebben ,met wat advies van de dokter en hulp van Karin die een spuit met Betadine had geregeld bij die zelfde dokter verzorg ik mijn voeten.

Ik weet het, het klinkt raar maar je moet weten ik heb er een verschrikkelijke hekel aan als er mensen aan mijn benen maar zeker mijn voeten komen ,dus dat gebeurt dan dus ook gewoon niet of als het echt niet anders kan.

Dit heb ik over gehouden denk ik omdat ik als heel klein kind tussen de spaken van een achterwiel van een fiets terecht ben gekomen.

Zo lang ik me kan herinneren heb ik al die “angst”  vroeger erger dan nu toen moesten bijvoorbeeld mijn voeten tijdens het slapen echt onder de dekens en op blote voeten lopen op straat nee echt niet.

Die avond een diner voor team happy runners zelfs een gratis diner omdat we weer of eigenlijk nog steeds  eerste stonden ,waar bij mijn enige verdienste was dat ik gefinisht was die dag.

Nog één dag te gaan.

 

Etappe 5 Alhama de Granada naar Loja 37km

 

De laatste dag ,twee jaar geleden kon ik hier nog een paar plekken opschuiven in het klassement.

Nu wilde ik weer proberen te knallen ,ik wist dat de eerste kilometers een paar flinke klimmen bevatten.

Maar de laatste 15km zou naar beneden gaan en ja je weet wel mijn dingetje dus.

Mijn voeten waren beplakt met compeed maar de vraag was bleef dit goed ,zo ja dan was er niets aan de hand dan kon ik weer lopen als voorheen maar als die compeed los zou laten had ik waarschijnlijk nog een groter probleem.

Ik ging rustig van start en liep lekker Ik liep in de buurt van Marc en Peter Loos maar zag Marc langzaam verdwijnen.

Peter daar in tegen ging ik voorbij, de hele week liep hij ruim voor me maar nu liep ik weg ,later zag ik dat het gat best groot werd.

Ik liep goed maar niet geweldig tot de laatste CP daar stond Karin klaar die wilde de laatste 9km met me mee lopen.

We gingen samen een steil stuk van de afdaling in best hard best gemakkelijk ,maar al heel snel kwam ik er achter dat ik dat beter niet had kunnen doen.

Iedere 100 mtr leken een kilometer nog een paar km te gaan knokken vechten bijten .

Natuurlijk zat dit tussen de oren ,met nog een km te gaan keek ik om ,zie ik het groene shirt en witte petje van Peter opdoemen ,en ik zeg tegen Karin lopen dit gaat niet gebeuren.

Ik kon nog versnellen en zo kwam ik samen met Karin hand in hand over de streep.

Mijn derde finish van de Al Andalus ultimate trail.

Niet de makkelijkste .

Ik ben 22e geworden van de 61 deelnemers waarvan er uit eindelijk maar 42 de race uitgelopen hebben.

Ik heb hem goed gelopen ben nooit verkeerd gelopen alleen die rotte blaren hebben me dit jaar zoveel tijd gekost .

Maar toch ben ik heel blij met deze uitslag ,deze race was een mentale overwinning.

Na een lange periode van uitstappen was dit gewoon nodig ik heb het gedaan ik heb er zelfs heel erg van genoten.

En zelfs tijdens de wedstrijd wist ik het al, volgend jaar weer.

Volgend jaar een andere voorbereiding, ik heb samen met Karin plannen voor een andere aanpak gemaakt.

Ik vind dit echt één van de mooiste, betaalbare wedstrijden die er is en ik kan hem dan ook iedereen aanraden.

Hij is loodzwaar en de omstandigheden maakten het dit jaar nog zwaarder.

Maar de omgeving, de sfeer de goede organisatie maken dit tot een heel bijzondere ervaring.


Voor meer info over deze wedstrijd   http://www.alandalus-ut.com/





Reacties



Vanmiddag ben ik heerlijk wezen lopen op en rond de skiberg in Bergschenhoek.

De benen waren weer goed eigenlijk gisteren al tijdens de training bij Ilion.

Dit was een bijzonder training, al heel lang loop ik bij Ilion tegen het probleem aan dat er eigenlijk geen groep is binnen de loopgroepen waar ik lopers tref van een gelijk niveau.,

Een jaar geleden heb ik serieus overwogen dan maar elders te gaan trainen maar toen ik rond ging kijken viel me op dat zeker in de omgeving helemaal geen verenigingen zijn waar zo’n groep bestaat , een groep waar ik lopers van het zelfde kaliber of beter zou kunnen treffen.

En anders zou het misschien Rotterdam misschien Gouda of Leiden worden incl een hoop reis tijd.

Dit doet me ineens aan een discussie denken die ik had toen ik bezig was met de opleiding voor looptrainer bij de KNAU de “leraar” deed voorkomen dat het gros van de lopers bij atletiek verenigingen wedstrijdlopers waren.

Ik vroeg hem wanneer hij voor het laatst bij een atletiek vereniging was geweest en dat mijn ervaringen anders was.

En mijn gelijk bleek wel in mijn zoektocht naar een vereniging waar wat meer “ambtieuze” lopers liepen.

Toen ik bekend maakte dat ik tegen deze problemen aanliep en weg wilde gaan bij Ilion ,reageerde een trainer van de Mila groep of ik niet daar mee wilde trainen.

En dat heb ik het afgelopen jaar met heel veel plezier gedaan.

Ondanks dat ik een beetje een vreemde eend in de bijt was ,was het heerlijk om op de baan te lopen met stuk voor stuk gemotiveerde lopers en loopsters er was altijd wel iemand die beter dan ik de klok in de gaten kon houden.

Zo knap hoe ze weten hoe snel een 100mtr moet zijn of een 200mtr om een bepaald tempo te lopen.

Maandag was dan ook mijn favoriete trainingsdag.

Maar er kwamen meer eigenlijk wegatleten mee lopen.

En toen er twee nieuwe trainers zich aandiende die de ambitie uitspraken een wedstrijdgroep voor op de weg te willen beginnen en lopers te willen trainen coachen was het duidelijk dit was de groep waar ik maar ik denk meerdere op zaten te wachten.

En inderdaad de introductie gisteren leverde een hele grote groep potentiele atleten voor deze groep.

 

Dit brengt me dan ook weer bij de marathon van afgelopen zondag , nadat ik bij de mila groep was gaan lopen zijn in dat jaar mijn inzichten en doelstellingen wat veranderd.

Toen ik begon was de insteek een 100 km in een mooie tijd, en de Spartathlon in 2016.

Maar langzaam veranderde dat en wilde ik korter maar vooral sneller en in Hoorn wilde ik 2:50 of sneller lopen op de marathon.

Nu waren de omstandigheden niet optimaal ,  en je zou kunnen denken dat je na twee jaar geleden in Leiden het zelfde meegemaakt te hebben ik zou besluiten dan maar niet te gaan proberen die sub 2:50 te lopen.

Maar tijdens de start leek het allemaal wel mee te vallen in de beschutting van de stad.

Alleen buiten op de dijk was het anders er stond een straffe wind de omstandig heden waren gewoon zwaar , dit bedenk ik niet zelf maar dit zijn ook de woorden van de winnaar van de halve marathon die niet tevreden was met zijn winnende tijd.

We liepen met zijn drieën op een 2e 3e en 4e plek maar één van de twee anderen ging te hard voor mij.

 3:50 per km was niet mijn plan en dus koos ik ervoor de twee te laten gaan , een goede keuze denk ik maar wel met het gevolg dat ik alleen kwam te lopen.

En toen het keer punt éénmaal daar was werd het duidelijk dat ik niet eens een sub 3 zou lopen.

Hier kwam ik niet voor ,en dat niet  alleen ik was gewoon nog niet klaar voor die sub 2:50 ,volgende keer beter.

En dus besloot ik de laatste lus te laten voor wat hij was en uit te stappen op 28km.

Een mooie training een mooie test dat was het dan .

Natuurlijk jammer ik wilde anders maar ik kan nu éénmaal niet toveren ,ik zal weer moeten gaan trainen heel hard trainen.

En dat er mensen zijn die het heel vermakelijk vinden dat dit gebeurt tja dat zegt meer over die personen ,de beste stuurlui staan nu éénmaal aan wal.

Natuurlijk had ik hier gewoon om moeten lachen ,maar het is wel jammer dat dit gebeurt in deze mooie sport een soort dom leedvermaak of zo.

Maar goed dit terzijde .

Nog twee en halve week trainen en dan gaan we naar Spanje de ambitie’s zijn er niet minder om er komt een heel sterk veld met lopers aan de start waar onder een paar hele goede Nederlandse lopers ,ik heb er zin in niet alleen om er zo goed mogelijk te lopen maar ook de gezelligheid die tijdens de Al Andalus ultimate trail altijd is , de familiare sfeer tijdens deze wedstrijd.

En eerlijk gezegd ben ik ook gewoon toe aan vakantie ,gewoon eens echt mooi weer en niet een week oplopend van 15 tot 30 graden onweer en weer opnieuw ook daar ben ik nu wel klaar mee.


Reacties

 

 

 

Eigenlijk waren de voortekenen er al langer, ik was er wel een beetje klaar mee dat hele lange lopen.

Verder dan pakweg een kilometer of 60 vind ik niet meer leuk.

Het lichaam kan wel ,meer dan prima zelfs ,maar het hoofd is er klaar mee.

Tijdens de trainingen voorafgaande aan de 120 van Texel had ik dat al, misschien is het zelfs met of na mijn deelname aan de Spartathlon wel echt over gegaan.

Ik wilde wel, ik wilde zelfs nog wel een keer naar Sparta maar iets in me was er klaar mee ,en voor dit soort afstanden heb je gewoon 100% nodig.

Natuurlijk na die “mislukte” Spartathlon heb ik nog leuke dingen gedaan een 9e plek op de Al Andalus ultimate trail ,en een 3e plek vredesloop in den Haag de ultra van 57km en een 2e plek ook daar in den Haag een jaar later op de marathon ,en een sub 3 uur op de marathon van Apeldoorn toen dat nog een echte marathon was in 2:55:03 om precies te zijn.

Dit jaar had de kroon er op moeten komen door een hele mooie snelle 100km te lopen in Winschoten maar dat gaat niet meer gebeuren. Ik had mezelf beloofd dat ik hier dit jaar snoeihard voor zou trainen, ik zal niet zeggen wat het doel had moeten zijn want uiteindelijk is niet gelopen niks.

Ik stop dus met blijven doen wat ik diep van binnen niet meer leuk vind.

Maar ik blijf doen wat ik wel heel leuk vind en dat zijn wedstrijden tot ongeveer 60km, pin me niet vast op een km meer of minder.

Deze ga ik bij voorkeur lopen bij mooi weer, ik heb namelijk een hekel aan slecht weer.

Ik hoef mijn brood er niet mee te verdienen, ik moet niet en ga dan ook niet meer doen wat ik diep van binnen niet meer leuk vind.

 Starten op een wedstrijd in de winter waarbij ik niet binnen een uurtje of 3 aan de soep kan zitten ga ik dus het liefst uit de weg.

Ik ga wel meerdaagse doen waar mogelijk, dit jaar ga ik naar de Al Andalus en misschien volgend jaar weer zoiets maar dan op een andere plek.

Dit jaar staat er een marathon op het programma waar ik wil proberen een pr te lopen ik ben benieuwd of dat lukt ,ik ben al een poos bezig aan mijn snelheid te werken en heb hier heel veel zin in.

Terugkijkend op wat ik aan lang werk gedaan heb ben ik best een beetje trots op mezelf ,ik had het niet voor mogelijk gehouden dat ik zelfs maar 100km zou kunnen lopen.

 Maar heb inmiddels  veel mooie en soms bijzondere trainingen van soms verder dan 100km gelopen

Een 19e plek op de Ultra Balaton 212km in 25:13:48 

De Ardennen mega trail van 80km waar het heel warm was en ongelofelijk zwaar.

En zo zijn er best wel meer hoogtepunten te bedenken.

Ik zit dit verhaaltje echt niet heel zielig te typen of zo , nee dat zeker niet wat komen gaat is ook leuk met het enige verschil een paar kilometers minder aan één stuk, en meer plezier in wat ik doe.

Het steeds uitstappen word je ook niet echt vrolijk van kan ik je zeggen.

Hierbij nog de cijfertjes van mijn verrichtingen op Texel ,ziet er niet eens heel slecht uit, het plan was 5:30 per km ik zat er regelmatig onder maar toen ik de knop na 50km omzette zakte de moed me letterlijk in de schoenen en begon alles pijn te doen mijn benen liepen vol en ik was niet meer vooruit te branden.

Ik kreeg het koud en was er zo klaar mee.

Ik wilde in ieder geval door lopen naar het keerpunt op 60km dit viel niet mee met deze benen en vandaar door te lopen naar den Burg maar dat bleek al snel heel zwaar te zijn gelukkig kreeg ik een lift van Henny van Velzen.

 

De volgende dag toen we naar huis wilden gaan bleek onze auto te zijn weggesleept. Dan sta je toch even raar te kijken als je denkt je auto in te kunnen pakken en je vindt een markt kraam op de plek waar gisteren je auto nog stond.

Zo’n beheer mevrouw wist me te vertellen dat ik om half negen bij het gemeentehuis moest zijn en dan na 137 euro te hebben afgetikt mochten we weer met de auto weg .

Lekker, we wilden de boot nemen om 8:00 omdat Karin op tijd op d’r werk moest zijn en nu dit anderhalf uur wachten.

Maar op het bord stond Maandag en natuurlijk je raakt ook in de war van die feestdagen maar ik wist toch zeker dat het vandaag dinsdag was.

Dus iemand had schijnbaar een foutje gemaakt.

Dus fotootje van het bord gemaakt en om 8:30 naar het Texels gemeentehuis waar we toevallig een heel erg vriendelijke mevrouw troffen die toevallig even bij de balie bezig was en schijnbaar heel goed de juiste weg wist te bewandelen in dit gemeentehuis.

Ze had direct in de gaten dat dit van geen kant klopte en heeft best snel geregeld dat we onze auto op konden halen zonder te betalen

Iemand van beheer wist nog even te melden dat het haar niet handig leek als we beklag gingen aantekenen.

Ik kan je zeggen dat dit een foute opmerking was ,nu ga ik zeker in beklag !!

Het was een leuk weekeinde in Texel met een beetje een bitter einde ik denk niet dat ik er nog ooit kom, niet om te lopen en zeker niet om te parkeren, waarbij ik nog wel even wil aantekenen dat het een schitterend eiland is met heel erg mooie natuur.

En dat we een meer dan geweldig goed B&B hadden.

 

 

Reacties

Mijn oude Raidlight vervangen voor een nieuwe Raidlight Ultra Olmo 5

De oude heeft me vele kilometers bij gestaan vele tochten en 2x de Al Andalus ultimate trail,

Heel wat keren heb ik de naald en draad terhand genomen om de zwakke stiksels weer op te lappen hij is inmiddels stijf van het zout en nog een seizoen zouden weer heel veel van mijn naald en draad kunsten vergen.
Je ziet dat inmiddels ook deze Olmo 5 geëvalueerd is en er een hoop nieuwe handigheidjes aanzitten.
Zondag maar eens testen tijdens een heel vroeg tochtje door duin en strand van 60km en daarna nog 2 weken met oplopende kilometers tot 80km voor Texel zal toch een beetje kilometers moeten maken voor ik me aan die 120km wagen .

 

 



Reacties



Na een paar jaar afwezig te zijn geweest ,heb ik om redenen die me even ontschoten zijn me ingeschreven voor de 20 van Alphen.

Ik houd niet van die massale wedstrijden maar met het oog op het snelle werk van de laatste tijd,

Heb ik denk ik toch voor een 20 km gekozen.

Ik wilde eens kijken hoe het er voor stond of de snelheid omhoog ging zodat ik voor de komende wedstrijden die ik ga lopen inderdaad kan lopen wat ik daar wil lopen.

Een drie tal wedstrijden dit jaar heb ik uitgekozen om te proberen mooie tijden of klasseringen te lopen.

Vandaar dat vele snelheidswerk.

Zo had ik bedacht weg te gaan met een snelheid van 3:45/km simpel gerekend zou je dan uitkomen op 1:15 op de 20km ,maar er van uitgaande  dat je dit nooit helemaal strak zou kunnen lopen had ik er op gerekend dat ik op 1:20 uit zou kunnen komen.

Maar toen wist ik nog niet wat voor een weer het zou worden.

Toen ik dan ook ‘s morgens naar buiten keek wist ik eigenlijk genoeg dit zou niet gaan lukken ,met zoveel wind vergeet het maar gewoon.

In Leiden anderhalf jaar geleden maakte ik ook de fout te doen wat ik geplant had zonder rekening te houden met het weer de toen gehoopte 2:50 op de marathon werd een marteling met als resultaat ongeveer 3:30.

Nu zou ik wel zien maar 1:20 zou niet lukken en dat zou gezien de omstandigheden dan ook helemaal niet erg zijn.

In het start vak kwam ik al snel een aantal bekende tegen, even een praatje.

Op de vraag wat ik van plan was ,een geen idee zie wel misschien 1:25.

En dan de start tweede rij en snel weg ,ik kom in een groepje te lopen een derde groepje denk ik.

De eerste 5 km gaan hard , te hard met km 3:38   3:47  3:54  3:50  3:57 Ik besluit het groepje te laten gaan ,maar er is een probleem achter me is niemand in de buurt ,ja heel ver weg.

Dus ik zou het alleen moeten doen ook straks tegen de wind in , ik besluit dat dat dan maar zo moet.

Ik loop door en loop lekker makkelijk mijn eigen tempo.

Het is niet te koud , ik had er voor gekozen om in het kort te lopen een korte short en een shirtje met korte mouwen een singlet leek me te koud maar achteraf had dit ook prima gekund.

Ik liep in mijn nieuwe outfit die ik door Runnersworld Zoetermeer aangemeten heb gekregen.

Runnersworld gaat mij ook het komende jaar weer steunen in het behalen van mijn doelen door mij met raad daad en goed advies bij te staan wat op zich  natuurlijk helemaal niets bijzonders is omdat ze dat bij ieder klant doen dat goede advies geven maar ik mag dan ook nog in een fraaie outfit lopen met het Runnersworld Zoetermeer logo ik ben dan ook heel blij dat Runnersworld mij weer wil sponseren.

Langs het Aarkanaal had ik de wind schuin in de rug ,ik heb niet het gevoel dat je er echt veel voordeel bij hebt maar het loopt allicht makkelijker dan wind schuin van voren, zou je zo denken.

Bij de brug word het anders terug aan de andere kant van het water met de wind schuin van voren.

Er komen twee lopers achter me lopen om te profiteren van mijn brede schouders ,ik vind het prima ik loop heerlijk en ik loop het zelfde tempo als met de wind in de rug.

Ik kan dit op kracht tegen de wind in, de hoek om wind pal in het gezicht nu wordt het echt stoempen  maar ook nu loop ik heerlijk.

Aan het einde van deze weg een keerpunt ,hier komen de 10km lopers er bij.

Het is de bedoeling dat zij rechts blijven en dat wij op een daarvoor afgezet stuk dmv pionnen links lopen.

Maar de Nederlander is eigenwijs en dus moest ik regelmatig om die tien kilometerlopers heen.

Iemand ziet ineens zijn familie en schiet voor me langs ik rem niet en mijn schouder leert de man dat hij dit de volgende keer misschien   beter anders moet doen.

En nu weet ik direct weer waarom ik niet van die drukke evenementen houd wie bedenkt dit slalommend en nog steeds best snel werk ik me door de drukte heen ik zie de streep het kan 1:20 wie had dit gedacht beetje gas nog en ja net aan 1:20:55

Ik ben blij met deze tijd misschien mijn snelste 20km tijd ooit ,ik weet het niet.

Ik ben op de goede weg.

Op naar de volgende mooie wedstrijden , de eerste is nu de 120 van Texel maar dat is er een die niet relevant is.

Niet belangrijk voor waar het dit jaar echt om gaat.


Reacties

Het gaat goed ,het aantal km’s in de week lopen op en de snelheid gaat ook steeds beter.

Duurloopjes gaan met een hoger tempo maar ook makkelijk en het aantal kilometers in de week zijn al de 100km in de week ruim gepasseerd afgelopen week 122km en deze week staan er 134 op het schema.

Natuurlijk zijn het maar cijfertjes maar ik merk dat ik dit wel met enig gemak kan doen.

De baan trainingen deed ik tot voor kort in 4 min/km en die gaan nu in 3:50/km mijn duurloopjes waaronder het beruchte hardloop forensen gaan regelmatig sneller dan 5 min/km  

Het begint er op te lijken ,maar..

Niet alles gaat goed ,zo heb ik al een paar maanden last van een verkoudheid ,even als verledenjaar winter niet heel erg maar het is er wel ,snotteren soms een beetje vol hoofd.

En zondag net op de dag dat ik de Noord Aa polderloop bij de Roadrunners in Zoetermeer eens flink wilde knallen ,eens kijken of ik al in de buurt van de 55min op de 15km zou kunnen lopen.

Zondag werd ik dus wakker met een kriebel in de keel beetje keelpijn ,gewoon iets meer dan een beetje verkouden.

En toch... tja een beetje vervelend maar lopen met een beetje verkoudheid lukt wel ik loop al maanden verkouden rond en best goed ook.

De start van de Noord Aa polderloop ,ik had mezelf op de voorste rij gezet ,voorin starten rap weg en vollebak gaan.

Naast me stond Jeroen ,die zou de 10 km lopen en ik wilde bij Jeroen in de buurt blijven.

Al snel kwamen we met zijn drieën te lopen Jeroen ik en een jongen met geel jasje van minimaal de helft van mijn leeftijd deze jongen zag er snel uit maar ik verwachte eigenlijk een beetje dat deze ook de 10km zou lopen.

Na en kilometer of 4 moest ik Jeroen en die jongen laten gaan ,een beetje maar, ik hing er achter een meter of 4 en dat bleef het ook en tijd .

Ik kwam weer wat dichterbij maar het gat bleef ze liepen dan weer iets weg maar niet zo veel.

Toen het punt waar de 10 kilometer lopers links gaan en de 15k lopers rechts af ook de jongen ging naar rechts op dat punt kwam er een groepje voorbij 3 man te snel om aan te haken ik had al eens omgekeken en had ze niet gezien ,ineens waren ze er.

Ik hield het tempo strak rond de 3:50 per km na een kilometer of 9 ongeveer zag ik de jongen in zijn zij grijpen eerst de ene kant toen de andere kant ,duidelijk een probleem ,kramp misschien.

Ik liep op hem in.

Ik wilde naar hem toe lopen en dan vol ga voorbij zodat aanpikken voor hem onmogelijk zou zijn.

We hadden een rot stukje wind het tempo zakte tot iets boven de 4 min/km maar ik kon op zo’n manier voorbij dat zeer waarschijnlijk de moed in zijn schoenen zakte.

Voor me een groepen van drie maar ik kon er nooit meer bij komen een 7e plek 59:41 zeker geen 55 min volgens de trainer ook onmogelijk en ik denk dat dat ook zo is ,in ieder geval onder omstandigheden als deze verkouden lopen gaat wel maar geen top tijd.

 

Op advies van iemand ga ik eens flink aan de supplementen vitamines mineralen enz enz

Die verkoudheid moet over, en natuurlijk een beetje beter weer ,en lopen in zomer tenue zou ook wel een beetje helpen.

Ondanks dat ben ik wel tevreden ,ik heb heerlijk gelopen en natuurlijk was de hele ambiance weer super het was weer heel gezellig na afloop ,ook dat hoort er een beetje bij.

de volgende dag stond er een duurloopje op het programma een rustig duurloopje van 45 min die eigenlijk helemaal niet zo rustig was en vandaag ,hardloop forensen terug naar huis weer heel makkelijk ruim onder de 5 min/km.

Ja het wordt steeds beter maar geduld mijn doelen waarvoor ik train liggen in de zomer dan moet het gebeuren.

Ja ik weet het ik wil altijd hard  en goed maar het komt wel, harder in de zomer.

En toch dit geeft wel een goed gevoel ik denk dat ik op de goede weg ben.

 

 

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl Design by: Mooiestijlen.nl