Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen


 

 

        

Remember, That just because somethings seem nearly impossible

does not mean you should not give it a shot.

Believe, have faith,

then DO! 

Gelopen 

Marathons 74

 Ultra´s        41

totaal         115

 

Mijn naam is Richard van der Klis ik ben geboren 21-08-1963 te Hilversum.

 

Ik woon samen met mijn vriendin Karin in Boskoop.

En werk bij de Heineken brouwerij in Zoeterwoude.

Éen van mijn passies is hardlopen en dan met name ultralopen dit zijn afstanden boven de marathon afstand.

Dit doe ik in vele vormen of het nu een meerdaagse trail is in het zuiden van Spanje of een hardloop wedstrijd die verder gaat dan 200km ,zoals ik al eens de Ultra Balaton van 212km  en een 19e plek behaalde in 25:13:48

Ik heb in 2015 het besluit genomen in ieder geval voorlopig geen heel erg lange wedstrijden meer te lopen.

Wel blijf ik meerdaagse wedstrijden lopen zoals de Al Andalus ultimate trail 230km in 5 dagen die ik al 2 maal eerder gelopen heb éénmaal werd ik daar 17e en de tweede keer 9e

Nu dus een derde keer ,maar er zijn nog zoveel mooie wedstrijden van dit kaliber ik hoop dat nog lang te kunnen blijven doen.

Heel voorzichtig ga ik ook weer wat triathlons doen ooit deed ik kwart triathlons en het lijkt me leuk mede door de afwisseling in training om dit weer te gaan doen en misschien zelfs iets verder dan die kwart triathlons

Naast lopen lees ik graag, luister en maak graag muziek  op onbewaakte momenten wil ik nog wel eens een gitaar vasthouden.

 

Voor evt vragen mail me gerust richard@vanderklis.eu


 

"> ">
"> ">
"> ">

">">"> ">


 

Mijn persoonlijke records zijn:

Drie plassenloop  feb 2013
 
5km 
17:57
Mid Winter Marathon Apeldoorn 2013
 
42km
2:55:03
Vlietloop Voorschoten
 
21km
1:22:00
Vlietloop Rijnsburg 
 
10km
34:43
RondjeVoorne  2010                      
 
50km
4:06:29
The Run Winschoten 2010
  100km 9:05:08
120 km Texel  2011
 
120km 
12:35:53
 
212km 
25:13:48
6 uursloop Stein 2011
 
71,450km
6:00

 

Agenda

 2015    
6 sept Oostland halve marathon 21km
20 sept DenHaag marathon 42km
27 sept Geuzenloop Zoetermeer 21km
4 okt Devils trail Utrechtse heuvelrug 36km
8 nov Rursee marathon Duitsland  42km

 










Reacties (39)



Onze Andalusie reis startte in El Bosque waar we waren om al wat te trainen en niet minder belangrijk te acclimatiseren. Na 5 dagen op weg naar de wedstrijdlocatie :Loja.

Het hotel waar de registratie plaatsvindt en waar we de laatste twee nachten voor de start slapen loopt dan ook heel langzaam vol met deelnemers.

Zaterdag is de registratie en voor die tijd wilde ik nog een stuk van het parcours van etappe 1 verkennen.

Ik weet dat de eerste 10km omhoog gaan; 10km klimmen ,maar ja ach…

Na 4km weet ik weer dat ik vergeten was hoe steil dit klimmen op een gegeven  moment gaat worden.

Karin die met me mee was ging eerder terug, ik wilde nog veel verder door maar een witte wolk boven de bergen en wat gerommel deed me besluiten dat het misschien beter was ook terug te gaan .

Hoe lager ik kwam hoe drukkender het werd ,en het begon zelfs te druppelen ,beneden was de weg zelfs echt nat.

Wat nu als het weer niet zo zou worden als voorspeld ,ik bedoel regen de hele week?

Dat zou gek zijn.

Maar de voorspellingen waren anders het zou heet worden ,heel heet zelfs.

En persoonlijk vind ik ook dat dat zo hoort ,dat hoort bij deze wedstrijd dat is onder andere een belangrijk element van deze wedstrijd .

Naast de hoogtemeters, het ruige terrein maar ook de geweldige sfeer onderling en de hele goede organisatie.

Zondag hadden eerst de vrijwilligers hun briefing ,Karin die een verzorgingspost zou bemannen  samen met Hanne een Deense en Phil een heel ervaren vrijwilliger die dit al jaren doet .

En nog een heel grote groep andere vrijwilligers ,die zo belangrijk zijn voor een goed verloop van deze prachtige wedstrijd.

Daarna kregen de deelnemers hun briefing ,eigenlijk voor mij als derde jaarsdeelnemer niet heel veel nieuws maar het is soms best handig om bij sommige dingen nog eens even stil te staan.

Dit is namelijk niet zomaar een rondje om de kerk ,dit mag best als een zware race beschouwd worden.

Deze race staat denk ik niet voor niets in het boek the-worlds-toughest-endurance-challenges.

Inmiddels waren ook een aantal Nederlandse deelnemers aangekomen waaronder Marc Castricum die ik nog kende van twee jaar daarvoor en een trainingsmaatje van hem Peter Loos en Bart Eigenhuis die net als Marc ook deelgenomen heeft aan de MDS; de Marathon des Sables .

Marc had gevraagd of ik het leuk vond om samen met Bart en hem een Nederlands team te vormen.

Natuurlijk om naast individueel deel te nemen ook als team deel te nemen maakt het alleen maar leuker.

Hier werd het Nederlandse team Happy runners geboren.

Ik ken Marc en ik weet wat hij kan , Bart kon ik nog niet maar ik had wel gezien dat ik zeer waarschijnlijk voornamelijk zijn rug zou zien.

Eerder dit jaar had ik wel een beetje een idee van wat ik zou kunnen.

Ik was hier de eerste keer 17e en de tweede keer 9e ,maar naarmate de deelnemerslijst meer compleet werd zag ik al dat dit wel eens heel lastig kon worden om zelfs maar een top 10 plaats te verwerven.

Heel veel voormalig MDS deelnemers en dan niet de eerste de beste maar er waren er heel wat die daar in de top 100 hadden gelopen en dan kan je wat neem dat maar van mij aan.

Hier zou heel wat ervaring aan de start staan ,iets wat ook wel weer mooi is leuk om tussen te mogen lopen.

Mensen die al aan de mooiste races hebben deelgenomen , met prachtige verhalen.

 

En dan Maandag raceday  tas ingepakt ,de tas die mee gaat tijdens de wedstrijd deze tas wordt door de organisatie steeds getransporteerd van kamp naar kamp .

De koffer met de rest van onze spullen gaat naar de kelder van het hotel waar het veilig achter slot en grendel staat tot na de race.

En dan de race kit een rugzakje van Raidlight in mijn geval met twee bidons en een camelback  en ruimte voor wat gelletjes.

We staan klaar nog wat foto’s  en dan gaan we van start.

 

Etappe 1  Loja naar Alhama de Granada 39km

 

Ik start rustig ik weet wat er komt en mijn belangrijkste doel op dat moment is finishen gewoon deze race uitlopen.

Het is warm het word die dag 42 graden in de schaduw en de rest van de week zal het niet anders zijn.

Alleen lopen we verdomd weinig in de schaduw , later hoort iemand zelfs dat we ons op dat moment bevinden in het warmste stukje van Europa.

Mij boeit het niet echt want ik kwam hier om in de warmte te lopen ,en nu krijg ik nog waar voor mijn geld ook.

Ik weet hoe ik hier mee om moet gaan ,maar ook dan zou het fout kunnen gaan net als tijdens mijn deelname aan de Spartathlon.

Maar zelfs dan zou ik het nooit zo ver laten komen dat het gevaarlijk zou worden.

Eigenlijk geld dat denk ik voor iedereen om mij  heen stuk voor stuk ervaren lopers.

Eigenlijk loop ik deze etappe redelijk makkelijk uit.

De finish bij het zwembad in Alhama de Granada waar de tentjes opgesteld staan in een sporthal.

Een hele warme sporthal.

´savonds voor het eten krijgen we de dag resultaten te zien van die dag team 3 strikes wind de team competitie die dag , maar een scherpe Marc ziet dat dit niet klopt ze waren vergeten ons op die lijst te zetten , later wordt dit gecorrigeerd en blijken wij eerste te staan.

In de individuele ranking blijkt dat Bart ,Marc maar ook Peter het heel goed gedaan hebben ,persoonlijk vindt ik mijn eigen positie niet geweldig maar wel te begrijpen.

Ik ben wat gereserveerd een aantal DNF´s van de afgelopen periode hebben me wat voorzichtiger gemaakt ,belangrijkste doel uitlopen !!

 

Etappe 2 Alhama de Granada naar Játar, 48km

 

Etappe 2 is geen makkelijke we starten in Alhama de Granada ,we steken schuin het markt plein over om vervolgens via een steile korte afdaling op een singletrack te geraken die door een kloof loopt.

Een prachtige omgeving heel surrealistisch allemaal.

Ik ben evenals de eerste dag rustig gestart en na een aantal kilometers kom ik met Arend Burgers te lopen .

Arend loopt hier voor de 6e keer en zoals altijd loopt hij ook nu weer heel sterk.

Ik ben een iets betere daler dan Arend en loop na ongeveer een kilometer of 16 denk ik iets bij hem weg.

Dat geeft niet na 21 km krijgen we namelijk een klim waar je bijna bang van zou worden ,technisch en zo lang.

Ontspannen ga ik de klim in voor me lopen een paar man die gingen iets eerder weg bij de verzorgingspost .

Maar hier moet je gewoon niet kijken naar andere en voornamelijk je eigen ding doen.

Halverwege verwacht ik eigenlijk Arend maar die komt niet misschien spaart hij ook nog even de krachten, het is hier namelijk zo dat als je denkt dat je boven bent komt er meer, veel meer zelfs en lastige stukken ook.

Ik kijk links naast me ik loop op een pad van pakweg 50cm en links van me een diepte heel steil, iets schuin 200 meterdiep misschien wel.

Even zie ik de beelden van Wim van Est hoe hij tijdens de tour uit dat “ravijn” kroop voor me ,maar bedenk dat als je hier naar beneden valt je een serieus probleem hebt.

Dit schijnt ook voor de organisatie één van de kritische stukken van het parcours te zijn hulp kan namelijk lastig bij je komen.

Mijn voorgangers zie ik af en toe net even in beeld en ik strijd mezelf naar boven.

Langzamerhand beginnen de pezen in mijn knieholten hun aanwezigheid kenbaar te maken en mijn voeten brandden een beetje.

Doordat ik schoenen draag die een nogal direct contact hebben met de onder grond begin ik de vele steentjes op de rots onder grond  te voelen.

Dit is een keuze ik wil op een parcours als dit graag voelen waar ik mijn voet zet.

Andere lopers lopen bijvoorbeeld met de Hoka One One schoenen ,heel convertibele schoenen maar door de dikke hoge zool verlies je volgens mij het gevoel met de ondergrond en de stabiliteit.

Maar dat is een louter persoonlijke keuze.

Eenmaal boven weet ik dat opletten geboden is hier kan ik namelijk iets doen waar ik goed in ben.

Ik kan heel goed dalen zelfs op een wat technisch parcours ,maar twee jaar geleden miste ik in mijn enthousiasme een afslag 0en moest vervolgens weer terug naar boven.

Maar nu ging alles goed.

Ik liet mezelf naar beneden vallen ver voor me zag ik een paar lopers en probeerde er naar toe te lopen.

Na de daling een soort van vallei met landbouw een soort volks tuintjes moeilijk te omschrijven maar zo mooi en dan 6km voor het einde van deze etappe een beek waar je je doorheen moet waden.

Heerlijk koud water de temperatuur licht namelijk nog steeds rond die 42 graden in de schaduw.

Na deze beek, waar anderen er zelfs voor kozen om er even languit in te gaan liggen zo ik later hoorde.

Bij CP4 was Karin met haar maatjes en ik nam even de tijd om wat te drinken en water bij te vullen  bij iedere post voor ongeveer 10km twee bidons water totaal 1ltr en dan de camelback als reserve of om mijn buff nat te maken.

Iedere 10km dus een liter water en dan bij de posten nog wat bekertjes met water en veel ijs alleen deze etappe kom ik op minimaal 6 ltr op een gegeven moment kun je geen water meer zien en heb je bij het drinken braakneigingen maar dit moet je zien te voorkomen , je hebt dit vocht gewoon nodig onder deze omstandigheden.

Na CP4 is het nog 6km voornamelijk klimmen en een klein beetje dalen ,met natte schoenen ga ik verder ,schoenen die ook weer zo droog zijn trouwens.

En dan door het dorpje Jatár rechts van de weg de ingang van het kamp ;Yes dag twee zit er op.

Eerst lekker naar de tafel bij de finish wat Cola met ijs drinken en stukken watermeloen eten, heerlijk gewoon, hier kijk je al ver van te voren naar uit.

En dan op zoek naar de tent zo’n klein popup tentje die ik voor deze week samen met Karin bewoon.

Zorgen voor de innerlijke verzorging en de uiterlijke verzorging ,er moet nog een tijd overbrugt worden.

In de avond gaan we met alle deelnemers een hapje eten in het dorp maar aangezien het in Spanje gebruikelijk is dit later in de avond te doen duurt het nog even.

En je wilt ivm het herstel natuurlijk al wel wat eten , dus dat doe je dan in de vorm van die “survival” pakken die ja aanmaakt met kokend water die op het kamp ruim voldoende aanwezig is.

Door dat er hele grote pannen op grote branders klaar staan om je eten te maken of eventueel een kopje koffie.

 

Etappe 3 Játar naar Jayena   39km

 

Dit is de zogenaamde makkelijke etappe de dag na de zware klimetappe en voor de longday .

Nou vergeet dat maar ,er is hier namelijk niks gemakkelijk.

Twee jaar geleden hadden Arend en ik hier het plan opgevat om op wedstrijdschoentjes direct vanaf start weg te knallen het eerste stuk is namelijk asfalt en loopt voornamelijk naar beneden.

Toen werden we pas ingehaald door de snelste na 21km.

Deze editie hadden sommige lopers het er nog over ,een grappige doch kansloze actie.

Nu zou ik het anders doen , op gevoel   maar vooral ook met het hoofd lopen niets forceren.

Afdalingen liep zoals ik kan makkelijk en op souplesse eigenlijk ging alles makkelijk.

Er zit een hele lange klim in , niet steil maar heel recht en lang en als je denkt dat je boven bent komt er nog meer.

 

Daarna een stukje afdaling over niet zo’n geweldige ondergrond  ,hier merkte ik best wel dat ik op mijn Kinvara’s liep maar ja dat zijn keuzes die je maakt.

Vervolgens nog een klein stukje wat technische singletrack en dan ben je bij het kamp.

De hele middag een beetje op je matje liggen beetje gezellig babbelen .

Onze tent en die van Marc en Bart staan dicht bij elkaar en ook Peter komt even voorbij en er wordt best gelachen een hele gezellige middag.

’S Avonds wordt er voor eten gezorgd een paella maaltijd met sla en een biertje, lekker.

En dan snel slapen ,morgen is immers de longday en ik moet eerlijk zeggen ik ben er wel een beetje bang voor 67km op dit terrein is wat anders dan 67km in de polder.

 

Etappe 4 Jayena naar Alamha de Granada 67km (the longday)

 

Hier was ik een beetje bang voor de lange dag , misschien heb ik met deze dag op het oog wel iets gereserveerd gelopen.

We beginnen over een singletrack klim ik kan me  deze nog herinneren van de vorige edities  deze is niet echt lang en is te doen ,maar ik voel mijn voeten iets branden tijdens de klim.

Gisteren nog voor de tent had ik naar mijn voeten gekeken samen met Karin ik dacht dat ik een blaartje had maar het leek meer een soort kloof te zijn.

Nooit heb ik blaren alleen één keer eerder ook hier in Spanje.

De klim gaat naar een soort van plateau waar een vliegveldje die gebruikt wordt om de omgeving in de gaten te houden ivm branden.

Op dit moment kom ik er achter dat ik voor deze dag iets heel belangrijks vergeten ben.

Ik ben mijn gelletjes vergeten in mijn tas te steken, een enkel moment van schrik overmand mij.

K… op dit moment zouden je gelletjes of liever het niet hebben van gelletjes wel eens je grootste vijand kunnen worden.

Maar ik weet hoe het werkt ooit had ik iets dergelijks tijdens de ultra Balaton toen mijn vader niet op de afgesproken plek was.

Ook toen kon ik heel rustig reageren ,en zo nu ook.

Paniek twijfel enz enz hebben op dit moment geen enkele zin ,ik zie wel.

Ik kom uiteindelijk bij CP2 ik had bedacht dat Karin die daar zou staan in ieder geval een appel bij zich had .

Maar bij CP2 bleek ze die net achter de kiezen te hebben.

Wel was er iemand die op de eerste dag al was uitgestapt en die daarom nu ook bij de posten hielp, deze had een zakje Gellybears, dit zou me in ieder geval op weg helpen want als ik er zuinig mee deed kwam ik een eind.

Bij CP4 stond Cola en Aquarius ook dat kon misschien een beetje helpen en natuurlijk water heel veel water .

Tussen CP4 en CP5 was een beekje waar we doorheen moesten waden ,mijn brandende voeten voelde even heerlijk in dit koude water.

Na dit beekje eerst een stuk vlakke weg en halverwege kom ik een auto tegen met de vliegende verzorgingspost van de oud deelnemers als je het zo mag noemen.

Heb je nog iets nodig hebt.

Water is altijd welkom en ijs in de bidons nog meer ,en o ja hij heeft nog meer Gellybears.

Na dit vlakke stuk een heel lange klim ,ik haal een paar lopers in op weg naar boven en boven tref ik Karin bij de CP5 , ze heeft Ananassap voor me geregeld, heerlijk.

Daarna snel door , van twee jaar geleden wist ik dat er nu echt een rot stuk aan kwam heel langzaam alleen maar klimmen en ik weet dit moet je gewoon overleven 10km deze narigheid.

Mijn voeten doen pijn echt heel erg pijn maar ik moet door.

CP6 laatste post drinken ijs in de bidon de buff in het koude water en door treuzelen helpt niet.

Zo komt er een afdaling , en ik kan dat.

Maar nu even niet, de voeten doen zo’n pijn dat afdalen bijna meer pijn doet dan klimmen.

En het wegdek is ronduit slecht ,hier en daar zijn ze bezig met dit pad maar het blijft klote .

Bijna nog even maar hoe ver nog inmiddels 14km voor het einde was mijn Polar uitgegaan deze kan echt heel lang mee gaan maar dan moet je wel het één en ander uitschakelen ,niet gedaan dus.

En tijd wordt ook een factor ik wil in ieder geval op tijd zijn om nog even te douchen voor de prijsuitreiking van de dag is.

Uiteindelijk lukt dat allemaal, de voeten blijken een aantal fikse blaren te hebben ,met wat advies van de dokter en hulp van Karin die een spuit met Betadine had geregeld bij die zelfde dokter verzorg ik mijn voeten.

Ik weet het, het klinkt raar maar je moet weten ik heb er een verschrikkelijke hekel aan als er mensen aan mijn benen maar zeker mijn voeten komen ,dus dat gebeurt dan dus ook gewoon niet of als het echt niet anders kan.

Dit heb ik over gehouden denk ik omdat ik als heel klein kind tussen de spaken van een achterwiel van een fiets terecht ben gekomen.

Zo lang ik me kan herinneren heb ik al die “angst”  vroeger erger dan nu toen moesten bijvoorbeeld mijn voeten tijdens het slapen echt onder de dekens en op blote voeten lopen op straat nee echt niet.

Die avond een diner voor team happy runners zelfs een gratis diner omdat we weer of eigenlijk nog steeds  eerste stonden ,waar bij mijn enige verdienste was dat ik gefinisht was die dag.

Nog één dag te gaan.

 

Etappe 5 Alhama de Granada naar Loja 37km

 

De laatste dag ,twee jaar geleden kon ik hier nog een paar plekken opschuiven in het klassement.

Nu wilde ik weer proberen te knallen ,ik wist dat de eerste kilometers een paar flinke klimmen bevatten.

Maar de laatste 15km zou naar beneden gaan en ja je weet wel mijn dingetje dus.

Mijn voeten waren beplakt met compeed maar de vraag was bleef dit goed ,zo ja dan was er niets aan de hand dan kon ik weer lopen als voorheen maar als die compeed los zou laten had ik waarschijnlijk nog een groter probleem.

Ik ging rustig van start en liep lekker Ik liep in de buurt van Marc en Peter Loos maar zag Marc langzaam verdwijnen.

Peter daar in tegen ging ik voorbij, de hele week liep hij ruim voor me maar nu liep ik weg ,later zag ik dat het gat best groot werd.

Ik liep goed maar niet geweldig tot de laatste CP daar stond Karin klaar die wilde de laatste 9km met me mee lopen.

We gingen samen een steil stuk van de afdaling in best hard best gemakkelijk ,maar al heel snel kwam ik er achter dat ik dat beter niet had kunnen doen.

Iedere 100 mtr leken een kilometer nog een paar km te gaan knokken vechten bijten .

Natuurlijk zat dit tussen de oren ,met nog een km te gaan keek ik om ,zie ik het groene shirt en witte petje van Peter opdoemen ,en ik zeg tegen Karin lopen dit gaat niet gebeuren.

Ik kon nog versnellen en zo kwam ik samen met Karin hand in hand over de streep.

Mijn derde finish van de Al Andalus ultimate trail.

Niet de makkelijkste .

Ik ben 22e geworden van de 61 deelnemers waarvan er uit eindelijk maar 42 de race uitgelopen hebben.

Ik heb hem goed gelopen ben nooit verkeerd gelopen alleen die rotte blaren hebben me dit jaar zoveel tijd gekost .

Maar toch ben ik heel blij met deze uitslag ,deze race was een mentale overwinning.

Na een lange periode van uitstappen was dit gewoon nodig ik heb het gedaan ik heb er zelfs heel erg van genoten.

En zelfs tijdens de wedstrijd wist ik het al, volgend jaar weer.

Volgend jaar een andere voorbereiding, ik heb samen met Karin plannen voor een andere aanpak gemaakt.

Ik vind dit echt één van de mooiste, betaalbare wedstrijden die er is en ik kan hem dan ook iedereen aanraden.

Hij is loodzwaar en de omstandigheden maakten het dit jaar nog zwaarder.

Maar de omgeving, de sfeer de goede organisatie maken dit tot een heel bijzondere ervaring.


Voor meer info over deze wedstrijd   http://www.alandalus-ut.com/





Reacties



Vanmiddag ben ik heerlijk wezen lopen op en rond de skiberg in Bergschenhoek.

De benen waren weer goed eigenlijk gisteren al tijdens de training bij Ilion.

Dit was een bijzonder training, al heel lang loop ik bij Ilion tegen het probleem aan dat er eigenlijk geen groep is binnen de loopgroepen waar ik lopers tref van een gelijk niveau.,

Een jaar geleden heb ik serieus overwogen dan maar elders te gaan trainen maar toen ik rond ging kijken viel me op dat zeker in de omgeving helemaal geen verenigingen zijn waar zo’n groep bestaat , een groep waar ik lopers van het zelfde kaliber of beter zou kunnen treffen.

En anders zou het misschien Rotterdam misschien Gouda of Leiden worden incl een hoop reis tijd.

Dit doet me ineens aan een discussie denken die ik had toen ik bezig was met de opleiding voor looptrainer bij de KNAU de “leraar” deed voorkomen dat het gros van de lopers bij atletiek verenigingen wedstrijdlopers waren.

Ik vroeg hem wanneer hij voor het laatst bij een atletiek vereniging was geweest en dat mijn ervaringen anders was.

En mijn gelijk bleek wel in mijn zoektocht naar een vereniging waar wat meer “ambtieuze” lopers liepen.

Toen ik bekend maakte dat ik tegen deze problemen aanliep en weg wilde gaan bij Ilion ,reageerde een trainer van de Mila groep of ik niet daar mee wilde trainen.

En dat heb ik het afgelopen jaar met heel veel plezier gedaan.

Ondanks dat ik een beetje een vreemde eend in de bijt was ,was het heerlijk om op de baan te lopen met stuk voor stuk gemotiveerde lopers en loopsters er was altijd wel iemand die beter dan ik de klok in de gaten kon houden.

Zo knap hoe ze weten hoe snel een 100mtr moet zijn of een 200mtr om een bepaald tempo te lopen.

Maandag was dan ook mijn favoriete trainingsdag.

Maar er kwamen meer eigenlijk wegatleten mee lopen.

En toen er twee nieuwe trainers zich aandiende die de ambitie uitspraken een wedstrijdgroep voor op de weg te willen beginnen en lopers te willen trainen coachen was het duidelijk dit was de groep waar ik maar ik denk meerdere op zaten te wachten.

En inderdaad de introductie gisteren leverde een hele grote groep potentiele atleten voor deze groep.

 

Dit brengt me dan ook weer bij de marathon van afgelopen zondag , nadat ik bij de mila groep was gaan lopen zijn in dat jaar mijn inzichten en doelstellingen wat veranderd.

Toen ik begon was de insteek een 100 km in een mooie tijd, en de Spartathlon in 2016.

Maar langzaam veranderde dat en wilde ik korter maar vooral sneller en in Hoorn wilde ik 2:50 of sneller lopen op de marathon.

Nu waren de omstandigheden niet optimaal ,  en je zou kunnen denken dat je na twee jaar geleden in Leiden het zelfde meegemaakt te hebben ik zou besluiten dan maar niet te gaan proberen die sub 2:50 te lopen.

Maar tijdens de start leek het allemaal wel mee te vallen in de beschutting van de stad.

Alleen buiten op de dijk was het anders er stond een straffe wind de omstandig heden waren gewoon zwaar , dit bedenk ik niet zelf maar dit zijn ook de woorden van de winnaar van de halve marathon die niet tevreden was met zijn winnende tijd.

We liepen met zijn drieën op een 2e 3e en 4e plek maar één van de twee anderen ging te hard voor mij.

 3:50 per km was niet mijn plan en dus koos ik ervoor de twee te laten gaan , een goede keuze denk ik maar wel met het gevolg dat ik alleen kwam te lopen.

En toen het keer punt éénmaal daar was werd het duidelijk dat ik niet eens een sub 3 zou lopen.

Hier kwam ik niet voor ,en dat niet  alleen ik was gewoon nog niet klaar voor die sub 2:50 ,volgende keer beter.

En dus besloot ik de laatste lus te laten voor wat hij was en uit te stappen op 28km.

Een mooie training een mooie test dat was het dan .

Natuurlijk jammer ik wilde anders maar ik kan nu éénmaal niet toveren ,ik zal weer moeten gaan trainen heel hard trainen.

En dat er mensen zijn die het heel vermakelijk vinden dat dit gebeurt tja dat zegt meer over die personen ,de beste stuurlui staan nu éénmaal aan wal.

Natuurlijk had ik hier gewoon om moeten lachen ,maar het is wel jammer dat dit gebeurt in deze mooie sport een soort dom leedvermaak of zo.

Maar goed dit terzijde .

Nog twee en halve week trainen en dan gaan we naar Spanje de ambitie’s zijn er niet minder om er komt een heel sterk veld met lopers aan de start waar onder een paar hele goede Nederlandse lopers ,ik heb er zin in niet alleen om er zo goed mogelijk te lopen maar ook de gezelligheid die tijdens de Al Andalus ultimate trail altijd is , de familiare sfeer tijdens deze wedstrijd.

En eerlijk gezegd ben ik ook gewoon toe aan vakantie ,gewoon eens echt mooi weer en niet een week oplopend van 15 tot 30 graden onweer en weer opnieuw ook daar ben ik nu wel klaar mee.


Reacties

 

 

 

Eigenlijk waren de voortekenen er al langer, ik was er wel een beetje klaar mee dat hele lange lopen.

Verder dan pakweg een kilometer of 60 vind ik niet meer leuk.

Het lichaam kan wel ,meer dan prima zelfs ,maar het hoofd is er klaar mee.

Tijdens de trainingen voorafgaande aan de 120 van Texel had ik dat al, misschien is het zelfs met of na mijn deelname aan de Spartathlon wel echt over gegaan.

Ik wilde wel, ik wilde zelfs nog wel een keer naar Sparta maar iets in me was er klaar mee ,en voor dit soort afstanden heb je gewoon 100% nodig.

Natuurlijk na die “mislukte” Spartathlon heb ik nog leuke dingen gedaan een 9e plek op de Al Andalus ultimate trail ,en een 3e plek vredesloop in den Haag de ultra van 57km en een 2e plek ook daar in den Haag een jaar later op de marathon ,en een sub 3 uur op de marathon van Apeldoorn toen dat nog een echte marathon was in 2:55:03 om precies te zijn.

Dit jaar had de kroon er op moeten komen door een hele mooie snelle 100km te lopen in Winschoten maar dat gaat niet meer gebeuren. Ik had mezelf beloofd dat ik hier dit jaar snoeihard voor zou trainen, ik zal niet zeggen wat het doel had moeten zijn want uiteindelijk is niet gelopen niks.

Ik stop dus met blijven doen wat ik diep van binnen niet meer leuk vind.

Maar ik blijf doen wat ik wel heel leuk vind en dat zijn wedstrijden tot ongeveer 60km, pin me niet vast op een km meer of minder.

Deze ga ik bij voorkeur lopen bij mooi weer, ik heb namelijk een hekel aan slecht weer.

Ik hoef mijn brood er niet mee te verdienen, ik moet niet en ga dan ook niet meer doen wat ik diep van binnen niet meer leuk vind.

 Starten op een wedstrijd in de winter waarbij ik niet binnen een uurtje of 3 aan de soep kan zitten ga ik dus het liefst uit de weg.

Ik ga wel meerdaagse doen waar mogelijk, dit jaar ga ik naar de Al Andalus en misschien volgend jaar weer zoiets maar dan op een andere plek.

Dit jaar staat er een marathon op het programma waar ik wil proberen een pr te lopen ik ben benieuwd of dat lukt ,ik ben al een poos bezig aan mijn snelheid te werken en heb hier heel veel zin in.

Terugkijkend op wat ik aan lang werk gedaan heb ben ik best een beetje trots op mezelf ,ik had het niet voor mogelijk gehouden dat ik zelfs maar 100km zou kunnen lopen.

 Maar heb inmiddels  veel mooie en soms bijzondere trainingen van soms verder dan 100km gelopen

Een 19e plek op de Ultra Balaton 212km in 25:13:48 

De Ardennen mega trail van 80km waar het heel warm was en ongelofelijk zwaar.

En zo zijn er best wel meer hoogtepunten te bedenken.

Ik zit dit verhaaltje echt niet heel zielig te typen of zo , nee dat zeker niet wat komen gaat is ook leuk met het enige verschil een paar kilometers minder aan één stuk, en meer plezier in wat ik doe.

Het steeds uitstappen word je ook niet echt vrolijk van kan ik je zeggen.

Hierbij nog de cijfertjes van mijn verrichtingen op Texel ,ziet er niet eens heel slecht uit, het plan was 5:30 per km ik zat er regelmatig onder maar toen ik de knop na 50km omzette zakte de moed me letterlijk in de schoenen en begon alles pijn te doen mijn benen liepen vol en ik was niet meer vooruit te branden.

Ik kreeg het koud en was er zo klaar mee.

Ik wilde in ieder geval door lopen naar het keerpunt op 60km dit viel niet mee met deze benen en vandaar door te lopen naar den Burg maar dat bleek al snel heel zwaar te zijn gelukkig kreeg ik een lift van Henny van Velzen.

 

De volgende dag toen we naar huis wilden gaan bleek onze auto te zijn weggesleept. Dan sta je toch even raar te kijken als je denkt je auto in te kunnen pakken en je vindt een markt kraam op de plek waar gisteren je auto nog stond.

Zo’n beheer mevrouw wist me te vertellen dat ik om half negen bij het gemeentehuis moest zijn en dan na 137 euro te hebben afgetikt mochten we weer met de auto weg .

Lekker, we wilden de boot nemen om 8:00 omdat Karin op tijd op d’r werk moest zijn en nu dit anderhalf uur wachten.

Maar op het bord stond Maandag en natuurlijk je raakt ook in de war van die feestdagen maar ik wist toch zeker dat het vandaag dinsdag was.

Dus iemand had schijnbaar een foutje gemaakt.

Dus fotootje van het bord gemaakt en om 8:30 naar het Texels gemeentehuis waar we toevallig een heel erg vriendelijke mevrouw troffen die toevallig even bij de balie bezig was en schijnbaar heel goed de juiste weg wist te bewandelen in dit gemeentehuis.

Ze had direct in de gaten dat dit van geen kant klopte en heeft best snel geregeld dat we onze auto op konden halen zonder te betalen

Iemand van beheer wist nog even te melden dat het haar niet handig leek als we beklag gingen aantekenen.

Ik kan je zeggen dat dit een foute opmerking was ,nu ga ik zeker in beklag !!

Het was een leuk weekeinde in Texel met een beetje een bitter einde ik denk niet dat ik er nog ooit kom, niet om te lopen en zeker niet om te parkeren, waarbij ik nog wel even wil aantekenen dat het een schitterend eiland is met heel erg mooie natuur.

En dat we een meer dan geweldig goed B&B hadden.

 

 

Reacties

Mijn oude Raidlight vervangen voor een nieuwe Raidlight Ultra Olmo 5

De oude heeft me vele kilometers bij gestaan vele tochten en 2x de Al Andalus ultimate trail,

Heel wat keren heb ik de naald en draad terhand genomen om de zwakke stiksels weer op te lappen hij is inmiddels stijf van het zout en nog een seizoen zouden weer heel veel van mijn naald en draad kunsten vergen.
Je ziet dat inmiddels ook deze Olmo 5 geëvalueerd is en er een hoop nieuwe handigheidjes aanzitten.
Zondag maar eens testen tijdens een heel vroeg tochtje door duin en strand van 60km en daarna nog 2 weken met oplopende kilometers tot 80km voor Texel zal toch een beetje kilometers moeten maken voor ik me aan die 120km wagen .

 

 



Reacties



Na een paar jaar afwezig te zijn geweest ,heb ik om redenen die me even ontschoten zijn me ingeschreven voor de 20 van Alphen.

Ik houd niet van die massale wedstrijden maar met het oog op het snelle werk van de laatste tijd,

Heb ik denk ik toch voor een 20 km gekozen.

Ik wilde eens kijken hoe het er voor stond of de snelheid omhoog ging zodat ik voor de komende wedstrijden die ik ga lopen inderdaad kan lopen wat ik daar wil lopen.

Een drie tal wedstrijden dit jaar heb ik uitgekozen om te proberen mooie tijden of klasseringen te lopen.

Vandaar dat vele snelheidswerk.

Zo had ik bedacht weg te gaan met een snelheid van 3:45/km simpel gerekend zou je dan uitkomen op 1:15 op de 20km ,maar er van uitgaande  dat je dit nooit helemaal strak zou kunnen lopen had ik er op gerekend dat ik op 1:20 uit zou kunnen komen.

Maar toen wist ik nog niet wat voor een weer het zou worden.

Toen ik dan ook ‘s morgens naar buiten keek wist ik eigenlijk genoeg dit zou niet gaan lukken ,met zoveel wind vergeet het maar gewoon.

In Leiden anderhalf jaar geleden maakte ik ook de fout te doen wat ik geplant had zonder rekening te houden met het weer de toen gehoopte 2:50 op de marathon werd een marteling met als resultaat ongeveer 3:30.

Nu zou ik wel zien maar 1:20 zou niet lukken en dat zou gezien de omstandigheden dan ook helemaal niet erg zijn.

In het start vak kwam ik al snel een aantal bekende tegen, even een praatje.

Op de vraag wat ik van plan was ,een geen idee zie wel misschien 1:25.

En dan de start tweede rij en snel weg ,ik kom in een groepje te lopen een derde groepje denk ik.

De eerste 5 km gaan hard , te hard met km 3:38   3:47  3:54  3:50  3:57 Ik besluit het groepje te laten gaan ,maar er is een probleem achter me is niemand in de buurt ,ja heel ver weg.

Dus ik zou het alleen moeten doen ook straks tegen de wind in , ik besluit dat dat dan maar zo moet.

Ik loop door en loop lekker makkelijk mijn eigen tempo.

Het is niet te koud , ik had er voor gekozen om in het kort te lopen een korte short en een shirtje met korte mouwen een singlet leek me te koud maar achteraf had dit ook prima gekund.

Ik liep in mijn nieuwe outfit die ik door Runnersworld Zoetermeer aangemeten heb gekregen.

Runnersworld gaat mij ook het komende jaar weer steunen in het behalen van mijn doelen door mij met raad daad en goed advies bij te staan wat op zich  natuurlijk helemaal niets bijzonders is omdat ze dat bij ieder klant doen dat goede advies geven maar ik mag dan ook nog in een fraaie outfit lopen met het Runnersworld Zoetermeer logo ik ben dan ook heel blij dat Runnersworld mij weer wil sponseren.

Langs het Aarkanaal had ik de wind schuin in de rug ,ik heb niet het gevoel dat je er echt veel voordeel bij hebt maar het loopt allicht makkelijker dan wind schuin van voren, zou je zo denken.

Bij de brug word het anders terug aan de andere kant van het water met de wind schuin van voren.

Er komen twee lopers achter me lopen om te profiteren van mijn brede schouders ,ik vind het prima ik loop heerlijk en ik loop het zelfde tempo als met de wind in de rug.

Ik kan dit op kracht tegen de wind in, de hoek om wind pal in het gezicht nu wordt het echt stoempen  maar ook nu loop ik heerlijk.

Aan het einde van deze weg een keerpunt ,hier komen de 10km lopers er bij.

Het is de bedoeling dat zij rechts blijven en dat wij op een daarvoor afgezet stuk dmv pionnen links lopen.

Maar de Nederlander is eigenwijs en dus moest ik regelmatig om die tien kilometerlopers heen.

Iemand ziet ineens zijn familie en schiet voor me langs ik rem niet en mijn schouder leert de man dat hij dit de volgende keer misschien   beter anders moet doen.

En nu weet ik direct weer waarom ik niet van die drukke evenementen houd wie bedenkt dit slalommend en nog steeds best snel werk ik me door de drukte heen ik zie de streep het kan 1:20 wie had dit gedacht beetje gas nog en ja net aan 1:20:55

Ik ben blij met deze tijd misschien mijn snelste 20km tijd ooit ,ik weet het niet.

Ik ben op de goede weg.

Op naar de volgende mooie wedstrijden , de eerste is nu de 120 van Texel maar dat is er een die niet relevant is.

Niet belangrijk voor waar het dit jaar echt om gaat.


Reacties

Het gaat goed ,het aantal km’s in de week lopen op en de snelheid gaat ook steeds beter.

Duurloopjes gaan met een hoger tempo maar ook makkelijk en het aantal kilometers in de week zijn al de 100km in de week ruim gepasseerd afgelopen week 122km en deze week staan er 134 op het schema.

Natuurlijk zijn het maar cijfertjes maar ik merk dat ik dit wel met enig gemak kan doen.

De baan trainingen deed ik tot voor kort in 4 min/km en die gaan nu in 3:50/km mijn duurloopjes waaronder het beruchte hardloop forensen gaan regelmatig sneller dan 5 min/km  

Het begint er op te lijken ,maar..

Niet alles gaat goed ,zo heb ik al een paar maanden last van een verkoudheid ,even als verledenjaar winter niet heel erg maar het is er wel ,snotteren soms een beetje vol hoofd.

En zondag net op de dag dat ik de Noord Aa polderloop bij de Roadrunners in Zoetermeer eens flink wilde knallen ,eens kijken of ik al in de buurt van de 55min op de 15km zou kunnen lopen.

Zondag werd ik dus wakker met een kriebel in de keel beetje keelpijn ,gewoon iets meer dan een beetje verkouden.

En toch... tja een beetje vervelend maar lopen met een beetje verkoudheid lukt wel ik loop al maanden verkouden rond en best goed ook.

De start van de Noord Aa polderloop ,ik had mezelf op de voorste rij gezet ,voorin starten rap weg en vollebak gaan.

Naast me stond Jeroen ,die zou de 10 km lopen en ik wilde bij Jeroen in de buurt blijven.

Al snel kwamen we met zijn drieën te lopen Jeroen ik en een jongen met geel jasje van minimaal de helft van mijn leeftijd deze jongen zag er snel uit maar ik verwachte eigenlijk een beetje dat deze ook de 10km zou lopen.

Na en kilometer of 4 moest ik Jeroen en die jongen laten gaan ,een beetje maar, ik hing er achter een meter of 4 en dat bleef het ook en tijd .

Ik kwam weer wat dichterbij maar het gat bleef ze liepen dan weer iets weg maar niet zo veel.

Toen het punt waar de 10 kilometer lopers links gaan en de 15k lopers rechts af ook de jongen ging naar rechts op dat punt kwam er een groepje voorbij 3 man te snel om aan te haken ik had al eens omgekeken en had ze niet gezien ,ineens waren ze er.

Ik hield het tempo strak rond de 3:50 per km na een kilometer of 9 ongeveer zag ik de jongen in zijn zij grijpen eerst de ene kant toen de andere kant ,duidelijk een probleem ,kramp misschien.

Ik liep op hem in.

Ik wilde naar hem toe lopen en dan vol ga voorbij zodat aanpikken voor hem onmogelijk zou zijn.

We hadden een rot stukje wind het tempo zakte tot iets boven de 4 min/km maar ik kon op zo’n manier voorbij dat zeer waarschijnlijk de moed in zijn schoenen zakte.

Voor me een groepen van drie maar ik kon er nooit meer bij komen een 7e plek 59:41 zeker geen 55 min volgens de trainer ook onmogelijk en ik denk dat dat ook zo is ,in ieder geval onder omstandigheden als deze verkouden lopen gaat wel maar geen top tijd.

 

Op advies van iemand ga ik eens flink aan de supplementen vitamines mineralen enz enz

Die verkoudheid moet over, en natuurlijk een beetje beter weer ,en lopen in zomer tenue zou ook wel een beetje helpen.

Ondanks dat ben ik wel tevreden ,ik heb heerlijk gelopen en natuurlijk was de hele ambiance weer super het was weer heel gezellig na afloop ,ook dat hoort er een beetje bij.

de volgende dag stond er een duurloopje op het programma een rustig duurloopje van 45 min die eigenlijk helemaal niet zo rustig was en vandaag ,hardloop forensen terug naar huis weer heel makkelijk ruim onder de 5 min/km.

Ja het wordt steeds beter maar geduld mijn doelen waarvoor ik train liggen in de zomer dan moet het gebeuren.

Ja ik weet het ik wil altijd hard  en goed maar het komt wel, harder in de zomer.

En toch dit geeft wel een goed gevoel ik denk dat ik op de goede weg ben.

 

 

Reacties

De Meerhorstloop in Stompwijk altijd een mooi begin van het jaar.

Al een aantal jaar loop ik hier mee gewoon een gezellige loop diverse afstanden en een mooi parcours.

Het weer dat weet je maar nooit regen ,wind sneeuw maar ook zon behoord tot de mogelijkheden.

Twee jaar geleden bijvoorbeeld liep ik hier in mijn korte broek ik won er toen met een parcoursrecord zelfs.

Verledenjaar dacht ik het zelfde te kunnen doen maar de super sterke Pascal van Noorden was veel en veel te rap voor mij en ik zelf liep veel minder goed dan het jaar er voor.

En dit jaar had ik het idee dat ik sneller zou moeten kunnen zijn dan twee jaar geleden.

Ook dit jaar was er weer een te sterke man aanwezig Peter Schrader van de Roadrunners is echt een maatje te groot voor mij dat wist ik.

Het voordeel met dit soort loopjes is dat je vaak de zelfde mensen tegenkomt en zo ook nu weer.

Bij de start keek ik even rond , een maan met baardje  inderdaad die herkende ik nog wel van vorige edities gaat heel snel weg maar vaak kan ik er vrij snel voorbij en dan ben ik hem kwijt.

En Hessel de Boer een heel bekend gezicht deze loper zag ik in het verleden vaar als ik vanaf mijn werk kwam hardloopforensen dan liepen we elkaar tegemoet ik met rugzakje uit mijn werk en hij aan een duurloopje bezig , vaak op de zelfde plek en dan groeten we elkaar en liepen we door.

Ooit kwam ik hem in een andere setting tegen in het burger in het Stadshart en zelfs toen die herkenning lotgenoten even knikken als groet en weer verder.

Nu voor de wedstrijd liepen we samen in rond het voetbal veld even een praatje ,het leuke van lopen je bent lotgenoten bezig met het zelfde , en in dit geval zeker omdat wat snelheid betreft aan elkaar gewaagt zijn.

 

De start ,

Zoals verwacht is Peter zo weg natuurlijk doe ik geen eens een poging mee te gaan zou zinloos zijn en na 5 km zou het dan over zijn ben ik bang.

Ik ga samen met Gian Lelieveld in eigen tempo 3:39 misschien wel een beetje hard we lopen voor de wind.

De avond ervoor nog had ik gekeken in mijn oude Garmin data hoe ik het twee jaar geleden deed theoretisch zou het nu dus sneller kunnen.

Maar een blik in die cijfertjes deed me schrikken jeetje 3:45 per km gemiddeld kan ik dat echt?

Dit was ik nu dus aan het doen dit moest dan het tempo zijn het voelde goed het kan.

Maar waarom heb ik dan het gevoel dat als ik mijn kilometertjes op de baan loop  met 2 min rust dat veel zwaarder voelde terwijl ik dit gewoon 15km achter elkaar kan?

Natuurlijk het gaat niet helemaal vanzelf maar het voelt goed tegen de best wel pittige wind zak ik niet eens veel in.

Ik kijk om Gian ben ik zeker kwijt maar Hessel loopt op 200mtr schat ik ,gang is alles doorlopen.

 

 

Bijna ben ik er tegen wind dan een brug ik kijk boven op de brug om en zie dat Hessel dichterbij komt ,dit gaat me niet gebeuren niet nu bijna op het einde ,ik versnel en als tweede kom ik over de streep in 58:44 Peter was er al even die deed het in 55:05 en Hessel in 58:48.

Het was weer geweldig het blijft leuk in dat Stompwijk.

 

 

De volgende dag geen centje pijn de benen voelde als of ik nooit een wedstrijd gelopen had.

Ik kon dus gewoon op de baan trainen en inderdaad inlopen ging geweldig loopscholing ook de versnellingen prima voelde niets tot dat het kernprogramma begon 3:50/km was te snel ik besloot me terug te laten zakken naar een groepje dat langzamer ging 5 versnellingen deed ik 5 x een km en toen was ik er klaar mee zelfs dit was zwaar .

De volgende dag was ik niet helemaal lekker niet ernstig ,op het schema stond rust en dat kwam nu prima uit.

Misschien was dit toch genoeg 3 dagen 20km één dag 18km in tempo 4:45 en dan een wedstrijd die baantraining was misschien toch te veel.

Vandaag niet gelopen vanmiddag na mijn werk even wezen buurten bij Runnersworld Zoetermeer en vanavond op tijd onder de wol , morgen gaat de wekker weer om 4:30 hardloopforensen ,lekker rustig aan op een lage hr.

En zoals ik het nu kan bekijken blijft het morgen droog en hele opluchting al maakt het niet uit weer of geen weer natter dan nat kun je niet worden en op kou kun je je kleden al moet ik eerlijk zeggen ik loop liever in een zonnetje met een graadje of 25 .

Reacties

Spijkenisse de Spark marathon ,hoeveel heb ik die al niet gelopen?

Ik zou de medailles na kunnen tellen maar ik denk zo uit de losse pols dat het er zeker 6 zijn.

Elk jaar sta ik er weer aan de start ,waarom?

Het weer is vaak niet mijn weer zelfs harde hagel heb ik er wel eens mee gemaakt.

Het is wel een "kleine"marathon ik houd nu eenmaal niet van dat massale.

En de sfeer is er heel leuk , tja ik weet het niet ik heb gewoon een goed gevoel bij deze marathon.

 En elk jaar gaat het weer het zelfde ,eerst startnummer op halen dat was voorheen gewoon in de kantine maar inmiddels in een heuse sporthal ,Ja ook deze marathon lijkt te groeien.

Daarna een kopje koffie zoals ik het altijd graag heb voor een wedstrijd even rustig voorbereiden praatje maken hier en daar ,in ieder geval rust.

Dit jaar leek dat even anders te lopen toen ik bij het oversteken van een weg met knipperende stoplichten bij het optrekken achter op een plotseling remmende voorganger “knalde”

stapte de auto uit klaar om de beste kerel eens even flink verrot te schelden ,

Maar ik herkende in de man een voor mij bekende hardloper ,tja en die doen netjes tegen elkaar.

na even vluchtig de schade bekeken te hebben ,besloten we de rest dan maar in de sporthal af te handelen.

Hij had een flinke scheur in de achterbumper en bij mijn autootje was niet eens vuil verplaatst.

Na enig administratief gedoe begon dus de marathon dag echt.

Nog even een praatje in de sporthal met wat bekenden, en dan omkleden en toch nog dat bakkie koffie in de kantine.

Toen naar buiten ,inlopen.

Inlopen was vandaag belangrijk ik had stilletjes bedacht dat ik vandaag maar eens moest gaan kijken hoe ik er voor stond.

De afgelopen weken ging ik steeds makkelijker best hard lopen , ondanks een aanhoudende verkoudheid die zich in een soort golfbeweging manifesteerde.

Soms werd ik er zelfs een beetje moedeloos van ,maar aan de andere kant verleden jaar had ik het zelfde probleem, gaat wel weer over.

dit gold ook een beetje voor pijntjes hier en daar soms vervelend maar niet echt verontrustend.

En koud ik heb het nog nooit zo koud gehad als nu maar ik neem aan dat het alles te maken heeft dat ik acht kilo isolatie materiaal kwijt ben en daar mee ook 8 kilo minder mee te slepen wat dan wel weer en voordeel is.

Ik had bedacht dat ik zou starten met 4:10 per km en dan zou het lijf vanzelf wel aangeven of dit te hard was of dat ik zo door kon, veel moeilijker was het niet .

De start , mijn snelheid in de gaten houden zodat ik in ieder geval niet te hard weg ging.

Dit ging prima ,het gevoel was goed het parcours daar in tegen liet nogal wat te wensen over hier en daar.

Plekken die nog steeds in de schaduw stonden waren soms glad als een ijsbaan.

En op open stukken stond een pittige wind.

Voor me zag ik een groepje vormen en met een aantal stevige passen sloot ik aan, maar al snel liep ik voor op.

Voor me liep een loper in het zwart maar al vrij snel besloot deze verder op te gaan kijken.

Ik overwoog mee te gaan maar ik durfde dit niet aan ik zou me misschien wel stuk lopen .

Ik besloot me aan min pan te houden.

Ik zat voorin in het veld ,maar in dit groepje was niemand die de kop over wilde of kon nemen.

Bij 20km liep ik te klooien met mijn gelletje en verloor aansluiting bij de groep maar al snel was ik er weer bij en liep ik weer op kop.

Bij 25km werd ik ingehaald door een snelle loper met een begeleider op de fiets ,ik besloot dat dit het moment was om me los te maken van de groep.

Ik versnelde iets en liep bij de groep weg.

et voelde nog steeds goed en ik kon tempo houden ,tot we aan de grens van Spijkenisse waren het tempo zakt iets nog 7km te gaan.

Ver voor me zag ik een bekende lopen ,duidelijk was daar het beste ook van af en ik besloot te versnellen , een mooi tussen doel zo en toen ik er was was het dan ook er op en er over.

Steeds had ik het idee dat een sub 3 er inzat maar ik verloor toch iets te veel of ik had eerder al niet goed gerekend ook dat zou best  mogelijk kunnen zijn , ik loop nu eenmaal beter dan dat ik reken.

Uiteindelijk kwam ik in 3:03:20 over de streep ,ik was tevreden in Etten Leur liep ik 3:03:29 .

twee van deze marathons best dicht bij elkaar in omstandigheden die nu eenmaal niet de mijne zijn.

Dat blijft altijd spannend in deze tijd van het jaar.

Maar het belooft wat voor het voorjaar waar ik tegen mijn gewoonte in eens een marathon ga lopen waar ik echt voor getraind heb voor deze marathon gaat alles uit de kast als opmaat voor Winschoten.

Maar als ik nu al zo goed ga heb ik er alle vertrouwen in dat ik die lijn kan door zetten.

Reacties

 

 

 

 

 

 

Daar sta je dan ,voor het raam vier hoog uitkijkend over de kruinen van het Gouwebos hier in Boskoop.

Weer thuis na een geweldig weekeinde in Duitsland.

Het valt me op dat de kleur die verleden week nog wel te zien was in het Gouwebos een pracht van verschillende herfsttinten gewoon verdwenen is.

 De kleur is uit het bos, de aankondiging van de echte herfst.

Afgelopen weekeinde hadden we ook een mooi uitzicht maar dan over de heuvels rond Simmerath ook een pracht aan kleuren en een Rursee dat er zo mooi bijlag.

Maar we waren hier niet alleen voor de mooie kleuren en vergezichten.

Wij Jeffrey Jeroen en ik incl. partners waren hier ook om een stukje te gaan lopen.

Zaterdag eerst een 5 kilometer als opwarming en een beetje wennen aan het parcours en Zondag zouden Jeroen Jeffrey en Karin starten op de 16,4km en ik zelf zou de marathon doen.

De 5 kilometer ging ik voor mezelf lopen en Jeroen zou Karin naar een toptijd hazen even als Jeffrey die de hazen taak voor zijn vriendin op zich had genomen.

 

 

Ik stond bijna voorin bij de start ik had nog geen idee wat ik zou gaan doen ik wilde hard maar niet voluit .

Ik sprinte na het startschot naar het pad waar we in moesten om van voren te zitten, eerst een stukje vlak en dan een klim een lange klim en ik merkte dat mij dit heel makkelijk afging.

De trainingen op de skiberg betaalde zich uit.

Naar beneden ging het ook lekker ik kan dat , me laten vallen en ik liep dan ook op mijn voorgangers in de laatste kilometer een Duitsesnor een snor die we bij de start al de pornosnor hadden omgedoopt.

Bijna voor de finish was ik bij de snor maar trok hij de sprint aan ik wilde met het oog op de marathon niet forceren en liet hem gaan.

Beetje jammer achteraf, daar hij daarmee eerste in onze leeftijdscategorie werd ,dit heb ik dan ook de hele avond moeten horen.

Zondag de marathon echt 15 min voor de start lag ik nog ontspannen op mijn hotel bedje  ongelofelijk een hotel 100mtr van de start.

Ik voelde me niet top fit een beetje verkouden keelpijn  maar lang niet zo erg als dat Jeroen dat was en ik hoopte dan ook dat tijdens het lopen dit niet echt een probleem zou opleveren.

Ik wist dat ik gelijk bij de start snel weg moest van voren proberen te zitten omdat je rond 8km bij een stuwmeer komt met een hele steile smalle klim waar als het te druk is je tijd gaat verliezen.

Al heel snel liep ik lekker ik kwam samen te lopen met een loper van T.V Konzen iemand uit de buurt dus e dat bleek ook wel aan de hoveelheid mensen zijn naam riepen.

Ik merkte dat berg op ik de sterkere was en bij hem weg kon lopen wat ik niet deed.

En naar beneden waren we even snel , ik kan goed dalen maar hij kon dat ook .

Alleen op het asfalt waar het vlak was was hij sneller ik kon hem dan ook laten gaan omdat ik wist dat in de klim of in de modder ik wel weer bij hem kwam.

Een derde loper sloot aan maar bij elke klim moest deze lossen maar hij kon in de afdaling het gaatje steeds weer dicht lopen.

Nog 30 km ik besloot in de klimmetjes weg te lopen en da laatste liepen we er af .

In een dorpje een hele steile klim kwam ik zelf even in de problemen eenmaal boven deed mijn keel wel pijn en werd ik een beetje licht in mijn hoofd de benen voelde raar en ik besloot in de afdaling te herstellen maar de man van T.V Konzen was weg.

Ik herpakte me weer het tempo kon weer omhoog.

Ik ging lopers inhalen die het moeilijk kregen ,eigenlijk had ik de hele weg al lopers ingehaald.

En T.V Konzen bleef in zicht.

Voor me liep de tweede dame ,een mooi richt punt en zo kwam ik weer steeds dichter mij de loper van T.V Konzen maar ik finishte toch nog een stukje achter hem net achter de twede dame in een mooie tijd van 3:14:14 een kwartier sneller dan verleden jaar en een tijd die heel mooi was voor dit zware parcours en een 17e plek in een veld van 500 lopers  ik was hier heel blij mee.

Toen ik na afloop met Jeroen stond te praten leek het net of mijn keel dicht werd geknepen geen lucht last van mijn keel ,de verkoudheid.

Nu een dag later geen centje pijn natuurlijk nog wel verkouden maar dat is alles , wat over blijft is een goed gevoel over een top weekeinde een heerlijk sportief weekeinde met hele leuke mensen .

Volgend jaar weer

 

 

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl Design by: Mooiestijlen.nl