De Al Andalus ultimate trail 2015 het verhaal



Onze Andalusie reis startte in El Bosque waar we waren om al wat te trainen en niet minder belangrijk te acclimatiseren. Na 5 dagen op weg naar de wedstrijdlocatie :Loja.

Het hotel waar de registratie plaatsvindt en waar we de laatste twee nachten voor de start slapen loopt dan ook heel langzaam vol met deelnemers.

Zaterdag is de registratie en voor die tijd wilde ik nog een stuk van het parcours van etappe 1 verkennen.

Ik weet dat de eerste 10km omhoog gaan; 10km klimmen ,maar ja ach…

Na 4km weet ik weer dat ik vergeten was hoe steil dit klimmen op een gegeven  moment gaat worden.

Karin die met me mee was ging eerder terug, ik wilde nog veel verder door maar een witte wolk boven de bergen en wat gerommel deed me besluiten dat het misschien beter was ook terug te gaan .

Hoe lager ik kwam hoe drukkender het werd ,en het begon zelfs te druppelen ,beneden was de weg zelfs echt nat.

Wat nu als het weer niet zo zou worden als voorspeld ,ik bedoel regen de hele week?

Dat zou gek zijn.

Maar de voorspellingen waren anders het zou heet worden ,heel heet zelfs.

En persoonlijk vind ik ook dat dat zo hoort ,dat hoort bij deze wedstrijd dat is onder andere een belangrijk element van deze wedstrijd .

Naast de hoogtemeters, het ruige terrein maar ook de geweldige sfeer onderling en de hele goede organisatie.

Zondag hadden eerst de vrijwilligers hun briefing ,Karin die een verzorgingspost zou bemannen  samen met Hanne een Deense en Phil een heel ervaren vrijwilliger die dit al jaren doet .

En nog een heel grote groep andere vrijwilligers ,die zo belangrijk zijn voor een goed verloop van deze prachtige wedstrijd.

Daarna kregen de deelnemers hun briefing ,eigenlijk voor mij als derde jaarsdeelnemer niet heel veel nieuws maar het is soms best handig om bij sommige dingen nog eens even stil te staan.

Dit is namelijk niet zomaar een rondje om de kerk ,dit mag best als een zware race beschouwd worden.

Deze race staat denk ik niet voor niets in het boek the-worlds-toughest-endurance-challenges.

Inmiddels waren ook een aantal Nederlandse deelnemers aangekomen waaronder Marc Castricum die ik nog kende van twee jaar daarvoor en een trainingsmaatje van hem Peter Loos en Bart Eigenhuis die net als Marc ook deelgenomen heeft aan de MDS; de Marathon des Sables .

Marc had gevraagd of ik het leuk vond om samen met Bart en hem een Nederlands team te vormen.

Natuurlijk om naast individueel deel te nemen ook als team deel te nemen maakt het alleen maar leuker.

Hier werd het Nederlandse team Happy runners geboren.

Ik ken Marc en ik weet wat hij kan , Bart kon ik nog niet maar ik had wel gezien dat ik zeer waarschijnlijk voornamelijk zijn rug zou zien.

Eerder dit jaar had ik wel een beetje een idee van wat ik zou kunnen.

Ik was hier de eerste keer 17e en de tweede keer 9e ,maar naarmate de deelnemerslijst meer compleet werd zag ik al dat dit wel eens heel lastig kon worden om zelfs maar een top 10 plaats te verwerven.

Heel veel voormalig MDS deelnemers en dan niet de eerste de beste maar er waren er heel wat die daar in de top 100 hadden gelopen en dan kan je wat neem dat maar van mij aan.

Hier zou heel wat ervaring aan de start staan ,iets wat ook wel weer mooi is leuk om tussen te mogen lopen.

Mensen die al aan de mooiste races hebben deelgenomen , met prachtige verhalen.

 

En dan Maandag raceday  tas ingepakt ,de tas die mee gaat tijdens de wedstrijd deze tas wordt door de organisatie steeds getransporteerd van kamp naar kamp .

De koffer met de rest van onze spullen gaat naar de kelder van het hotel waar het veilig achter slot en grendel staat tot na de race.

En dan de race kit een rugzakje van Raidlight in mijn geval met twee bidons en een camelback  en ruimte voor wat gelletjes.

We staan klaar nog wat foto’s  en dan gaan we van start.

 

Etappe 1  Loja naar Alhama de Granada 39km

 

Ik start rustig ik weet wat er komt en mijn belangrijkste doel op dat moment is finishen gewoon deze race uitlopen.

Het is warm het word die dag 42 graden in de schaduw en de rest van de week zal het niet anders zijn.

Alleen lopen we verdomd weinig in de schaduw , later hoort iemand zelfs dat we ons op dat moment bevinden in het warmste stukje van Europa.

Mij boeit het niet echt want ik kwam hier om in de warmte te lopen ,en nu krijg ik nog waar voor mijn geld ook.

Ik weet hoe ik hier mee om moet gaan ,maar ook dan zou het fout kunnen gaan net als tijdens mijn deelname aan de Spartathlon.

Maar zelfs dan zou ik het nooit zo ver laten komen dat het gevaarlijk zou worden.

Eigenlijk geld dat denk ik voor iedereen om mij  heen stuk voor stuk ervaren lopers.

Eigenlijk loop ik deze etappe redelijk makkelijk uit.

De finish bij het zwembad in Alhama de Granada waar de tentjes opgesteld staan in een sporthal.

Een hele warme sporthal.

´savonds voor het eten krijgen we de dag resultaten te zien van die dag team 3 strikes wind de team competitie die dag , maar een scherpe Marc ziet dat dit niet klopt ze waren vergeten ons op die lijst te zetten , later wordt dit gecorrigeerd en blijken wij eerste te staan.

In de individuele ranking blijkt dat Bart ,Marc maar ook Peter het heel goed gedaan hebben ,persoonlijk vindt ik mijn eigen positie niet geweldig maar wel te begrijpen.

Ik ben wat gereserveerd een aantal DNF´s van de afgelopen periode hebben me wat voorzichtiger gemaakt ,belangrijkste doel uitlopen !!

 

Etappe 2 Alhama de Granada naar Játar, 48km

 

Etappe 2 is geen makkelijke we starten in Alhama de Granada ,we steken schuin het markt plein over om vervolgens via een steile korte afdaling op een singletrack te geraken die door een kloof loopt.

Een prachtige omgeving heel surrealistisch allemaal.

Ik ben evenals de eerste dag rustig gestart en na een aantal kilometers kom ik met Arend Burgers te lopen .

Arend loopt hier voor de 6e keer en zoals altijd loopt hij ook nu weer heel sterk.

Ik ben een iets betere daler dan Arend en loop na ongeveer een kilometer of 16 denk ik iets bij hem weg.

Dat geeft niet na 21 km krijgen we namelijk een klim waar je bijna bang van zou worden ,technisch en zo lang.

Ontspannen ga ik de klim in voor me lopen een paar man die gingen iets eerder weg bij de verzorgingspost .

Maar hier moet je gewoon niet kijken naar andere en voornamelijk je eigen ding doen.

Halverwege verwacht ik eigenlijk Arend maar die komt niet misschien spaart hij ook nog even de krachten, het is hier namelijk zo dat als je denkt dat je boven bent komt er meer, veel meer zelfs en lastige stukken ook.

Ik kijk links naast me ik loop op een pad van pakweg 50cm en links van me een diepte heel steil, iets schuin 200 meterdiep misschien wel.

Even zie ik de beelden van Wim van Est hoe hij tijdens de tour uit dat “ravijn” kroop voor me ,maar bedenk dat als je hier naar beneden valt je een serieus probleem hebt.

Dit schijnt ook voor de organisatie één van de kritische stukken van het parcours te zijn hulp kan namelijk lastig bij je komen.

Mijn voorgangers zie ik af en toe net even in beeld en ik strijd mezelf naar boven.

Langzamerhand beginnen de pezen in mijn knieholten hun aanwezigheid kenbaar te maken en mijn voeten brandden een beetje.

Doordat ik schoenen draag die een nogal direct contact hebben met de onder grond begin ik de vele steentjes op de rots onder grond  te voelen.

Dit is een keuze ik wil op een parcours als dit graag voelen waar ik mijn voet zet.

Andere lopers lopen bijvoorbeeld met de Hoka One One schoenen ,heel convertibele schoenen maar door de dikke hoge zool verlies je volgens mij het gevoel met de ondergrond en de stabiliteit.

Maar dat is een louter persoonlijke keuze.

Eenmaal boven weet ik dat opletten geboden is hier kan ik namelijk iets doen waar ik goed in ben.

Ik kan heel goed dalen zelfs op een wat technisch parcours ,maar twee jaar geleden miste ik in mijn enthousiasme een afslag 0en moest vervolgens weer terug naar boven.

Maar nu ging alles goed.

Ik liet mezelf naar beneden vallen ver voor me zag ik een paar lopers en probeerde er naar toe te lopen.

Na de daling een soort van vallei met landbouw een soort volks tuintjes moeilijk te omschrijven maar zo mooi en dan 6km voor het einde van deze etappe een beek waar je je doorheen moet waden.

Heerlijk koud water de temperatuur licht namelijk nog steeds rond die 42 graden in de schaduw.

Na deze beek, waar anderen er zelfs voor kozen om er even languit in te gaan liggen zo ik later hoorde.

Bij CP4 was Karin met haar maatjes en ik nam even de tijd om wat te drinken en water bij te vullen  bij iedere post voor ongeveer 10km twee bidons water totaal 1ltr en dan de camelback als reserve of om mijn buff nat te maken.

Iedere 10km dus een liter water en dan bij de posten nog wat bekertjes met water en veel ijs alleen deze etappe kom ik op minimaal 6 ltr op een gegeven moment kun je geen water meer zien en heb je bij het drinken braakneigingen maar dit moet je zien te voorkomen , je hebt dit vocht gewoon nodig onder deze omstandigheden.

Na CP4 is het nog 6km voornamelijk klimmen en een klein beetje dalen ,met natte schoenen ga ik verder ,schoenen die ook weer zo droog zijn trouwens.

En dan door het dorpje Jatár rechts van de weg de ingang van het kamp ;Yes dag twee zit er op.

Eerst lekker naar de tafel bij de finish wat Cola met ijs drinken en stukken watermeloen eten, heerlijk gewoon, hier kijk je al ver van te voren naar uit.

En dan op zoek naar de tent zo’n klein popup tentje die ik voor deze week samen met Karin bewoon.

Zorgen voor de innerlijke verzorging en de uiterlijke verzorging ,er moet nog een tijd overbrugt worden.

In de avond gaan we met alle deelnemers een hapje eten in het dorp maar aangezien het in Spanje gebruikelijk is dit later in de avond te doen duurt het nog even.

En je wilt ivm het herstel natuurlijk al wel wat eten , dus dat doe je dan in de vorm van die “survival” pakken die ja aanmaakt met kokend water die op het kamp ruim voldoende aanwezig is.

Door dat er hele grote pannen op grote branders klaar staan om je eten te maken of eventueel een kopje koffie.

 

Etappe 3 Játar naar Jayena   39km

 

Dit is de zogenaamde makkelijke etappe de dag na de zware klimetappe en voor de longday .

Nou vergeet dat maar ,er is hier namelijk niks gemakkelijk.

Twee jaar geleden hadden Arend en ik hier het plan opgevat om op wedstrijdschoentjes direct vanaf start weg te knallen het eerste stuk is namelijk asfalt en loopt voornamelijk naar beneden.

Toen werden we pas ingehaald door de snelste na 21km.

Deze editie hadden sommige lopers het er nog over ,een grappige doch kansloze actie.

Nu zou ik het anders doen , op gevoel   maar vooral ook met het hoofd lopen niets forceren.

Afdalingen liep zoals ik kan makkelijk en op souplesse eigenlijk ging alles makkelijk.

Er zit een hele lange klim in , niet steil maar heel recht en lang en als je denkt dat je boven bent komt er nog meer.

 

Daarna een stukje afdaling over niet zo’n geweldige ondergrond  ,hier merkte ik best wel dat ik op mijn Kinvara’s liep maar ja dat zijn keuzes die je maakt.

Vervolgens nog een klein stukje wat technische singletrack en dan ben je bij het kamp.

De hele middag een beetje op je matje liggen beetje gezellig babbelen .

Onze tent en die van Marc en Bart staan dicht bij elkaar en ook Peter komt even voorbij en er wordt best gelachen een hele gezellige middag.

’S Avonds wordt er voor eten gezorgd een paella maaltijd met sla en een biertje, lekker.

En dan snel slapen ,morgen is immers de longday en ik moet eerlijk zeggen ik ben er wel een beetje bang voor 67km op dit terrein is wat anders dan 67km in de polder.

 

Etappe 4 Jayena naar Alamha de Granada 67km (the longday)

 

Hier was ik een beetje bang voor de lange dag , misschien heb ik met deze dag op het oog wel iets gereserveerd gelopen.

We beginnen over een singletrack klim ik kan me  deze nog herinneren van de vorige edities  deze is niet echt lang en is te doen ,maar ik voel mijn voeten iets branden tijdens de klim.

Gisteren nog voor de tent had ik naar mijn voeten gekeken samen met Karin ik dacht dat ik een blaartje had maar het leek meer een soort kloof te zijn.

Nooit heb ik blaren alleen één keer eerder ook hier in Spanje.

De klim gaat naar een soort van plateau waar een vliegveldje die gebruikt wordt om de omgeving in de gaten te houden ivm branden.

Op dit moment kom ik er achter dat ik voor deze dag iets heel belangrijks vergeten ben.

Ik ben mijn gelletjes vergeten in mijn tas te steken, een enkel moment van schrik overmand mij.

K… op dit moment zouden je gelletjes of liever het niet hebben van gelletjes wel eens je grootste vijand kunnen worden.

Maar ik weet hoe het werkt ooit had ik iets dergelijks tijdens de ultra Balaton toen mijn vader niet op de afgesproken plek was.

Ook toen kon ik heel rustig reageren ,en zo nu ook.

Paniek twijfel enz enz hebben op dit moment geen enkele zin ,ik zie wel.

Ik kom uiteindelijk bij CP2 ik had bedacht dat Karin die daar zou staan in ieder geval een appel bij zich had .

Maar bij CP2 bleek ze die net achter de kiezen te hebben.

Wel was er iemand die op de eerste dag al was uitgestapt en die daarom nu ook bij de posten hielp, deze had een zakje Gellybears, dit zou me in ieder geval op weg helpen want als ik er zuinig mee deed kwam ik een eind.

Bij CP4 stond Cola en Aquarius ook dat kon misschien een beetje helpen en natuurlijk water heel veel water .

Tussen CP4 en CP5 was een beekje waar we doorheen moesten waden ,mijn brandende voeten voelde even heerlijk in dit koude water.

Na dit beekje eerst een stuk vlakke weg en halverwege kom ik een auto tegen met de vliegende verzorgingspost van de oud deelnemers als je het zo mag noemen.

Heb je nog iets nodig hebt.

Water is altijd welkom en ijs in de bidons nog meer ,en o ja hij heeft nog meer Gellybears.

Na dit vlakke stuk een heel lange klim ,ik haal een paar lopers in op weg naar boven en boven tref ik Karin bij de CP5 , ze heeft Ananassap voor me geregeld, heerlijk.

Daarna snel door , van twee jaar geleden wist ik dat er nu echt een rot stuk aan kwam heel langzaam alleen maar klimmen en ik weet dit moet je gewoon overleven 10km deze narigheid.

Mijn voeten doen pijn echt heel erg pijn maar ik moet door.

CP6 laatste post drinken ijs in de bidon de buff in het koude water en door treuzelen helpt niet.

Zo komt er een afdaling , en ik kan dat.

Maar nu even niet, de voeten doen zo’n pijn dat afdalen bijna meer pijn doet dan klimmen.

En het wegdek is ronduit slecht ,hier en daar zijn ze bezig met dit pad maar het blijft klote .

Bijna nog even maar hoe ver nog inmiddels 14km voor het einde was mijn Polar uitgegaan deze kan echt heel lang mee gaan maar dan moet je wel het één en ander uitschakelen ,niet gedaan dus.

En tijd wordt ook een factor ik wil in ieder geval op tijd zijn om nog even te douchen voor de prijsuitreiking van de dag is.

Uiteindelijk lukt dat allemaal, de voeten blijken een aantal fikse blaren te hebben ,met wat advies van de dokter en hulp van Karin die een spuit met Betadine had geregeld bij die zelfde dokter verzorg ik mijn voeten.

Ik weet het, het klinkt raar maar je moet weten ik heb er een verschrikkelijke hekel aan als er mensen aan mijn benen maar zeker mijn voeten komen ,dus dat gebeurt dan dus ook gewoon niet of als het echt niet anders kan.

Dit heb ik over gehouden denk ik omdat ik als heel klein kind tussen de spaken van een achterwiel van een fiets terecht ben gekomen.

Zo lang ik me kan herinneren heb ik al die “angst”  vroeger erger dan nu toen moesten bijvoorbeeld mijn voeten tijdens het slapen echt onder de dekens en op blote voeten lopen op straat nee echt niet.

Die avond een diner voor team happy runners zelfs een gratis diner omdat we weer of eigenlijk nog steeds  eerste stonden ,waar bij mijn enige verdienste was dat ik gefinisht was die dag.

Nog één dag te gaan.

 

Etappe 5 Alhama de Granada naar Loja 37km

 

De laatste dag ,twee jaar geleden kon ik hier nog een paar plekken opschuiven in het klassement.

Nu wilde ik weer proberen te knallen ,ik wist dat de eerste kilometers een paar flinke klimmen bevatten.

Maar de laatste 15km zou naar beneden gaan en ja je weet wel mijn dingetje dus.

Mijn voeten waren beplakt met compeed maar de vraag was bleef dit goed ,zo ja dan was er niets aan de hand dan kon ik weer lopen als voorheen maar als die compeed los zou laten had ik waarschijnlijk nog een groter probleem.

Ik ging rustig van start en liep lekker Ik liep in de buurt van Marc en Peter Loos maar zag Marc langzaam verdwijnen.

Peter daar in tegen ging ik voorbij, de hele week liep hij ruim voor me maar nu liep ik weg ,later zag ik dat het gat best groot werd.

Ik liep goed maar niet geweldig tot de laatste CP daar stond Karin klaar die wilde de laatste 9km met me mee lopen.

We gingen samen een steil stuk van de afdaling in best hard best gemakkelijk ,maar al heel snel kwam ik er achter dat ik dat beter niet had kunnen doen.

Iedere 100 mtr leken een kilometer nog een paar km te gaan knokken vechten bijten .

Natuurlijk zat dit tussen de oren ,met nog een km te gaan keek ik om ,zie ik het groene shirt en witte petje van Peter opdoemen ,en ik zeg tegen Karin lopen dit gaat niet gebeuren.

Ik kon nog versnellen en zo kwam ik samen met Karin hand in hand over de streep.

Mijn derde finish van de Al Andalus ultimate trail.

Niet de makkelijkste .

Ik ben 22e geworden van de 61 deelnemers waarvan er uit eindelijk maar 42 de race uitgelopen hebben.

Ik heb hem goed gelopen ben nooit verkeerd gelopen alleen die rotte blaren hebben me dit jaar zoveel tijd gekost .

Maar toch ben ik heel blij met deze uitslag ,deze race was een mentale overwinning.

Na een lange periode van uitstappen was dit gewoon nodig ik heb het gedaan ik heb er zelfs heel erg van genoten.

En zelfs tijdens de wedstrijd wist ik het al, volgend jaar weer.

Volgend jaar een andere voorbereiding, ik heb samen met Karin plannen voor een andere aanpak gemaakt.

Ik vind dit echt één van de mooiste, betaalbare wedstrijden die er is en ik kan hem dan ook iedereen aanraden.

Hij is loodzwaar en de omstandigheden maakten het dit jaar nog zwaarder.

Maar de omgeving, de sfeer de goede organisatie maken dit tot een heel bijzondere ervaring.


Voor meer info over deze wedstrijd   http://www.alandalus-ut.com/





Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl Design by: Mooiestijlen.nl